Έτσι για να φοβηθεί...ο φόβος!

Δε γίνομαι άδικη. Μα θέλει κι η πίκρα το τοιχάκι της. Αν την αφήσεις να πάρει δρόμο, δεν έχει μαζεμό μετά.


...Αν δεις την ψυχή μου να τρέχει με ματωμένα γόνατα κόντα σου, μην τρομάξεις...
Δεν ειναι τίποτα καλέ.Από το παιχνίδι είναι.
Ολα τ'απογεύματα της ζήσης μου τα πέρασα παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρα μου...

"Σε είδα μέσα σε μια γκρίζα παγωμένη λίμνη , να τριγυρνάς με τη βάρκα σου.
Μου φάνηκες λυπημένος . Είπα να κάνω την ψυχή μου νούφαρο , να ομορφαίνει τη λίμνη σου .Δε φανταστηκα πόσο άγρια χτυπούσαν τα κουπιά σου "

"Η ερημιά δε μετριέται με τη παρέα .Μπορεί να χεις δέκα άτομα γύρω σου και να σαι φορτωμένος δέκα ερημιές "

"Οχι , όχι δε θέλω να με χαιδέψουν χέρια που εχουν στα δάχτυλα χρυσόσκονη .
Μπορεί να σκότωσαν πεταλούδες"

"Μην παίρνεις άλλες πόζες μωρό μου.Το φίλμ μας τελείωσε.Εκτός αν θέλεις να φτιάχνεσαι , πλέον , μόνο με τα φλας."

"Βρε , εμένα μου λες. Άντε να σε πετάξουνε μια νύχτα στον ωκεανό και να μη ξερεις κολύμπι , ε ;; Ούτε το κομπιούτερ σε σώνει , πουλάκι μου , ούτε το κινητό .Αν έχεις κότσια κάνε τα γλυκά μάτια στα σκυλόψαρα."

Χάσαμε πολλά, γιατί δε μάθαμε ποτέ να στήνουμε στην ψυχή μας αναχώματα.
Χάσαμε, γιατί δεν φορέσαμε στολές παραλλαγής.
Μα περισσότερα χάσαμε, γιατί μπερδέψαμε την αγάπη με την ανοχή...

Υπάρχει κι ο βούρδουλας, στην ανάγκη ματάκια μου. Δεν είναι κακό. Το καμε κι ο Ναζωραίος. Και δε σου λεω να χτυπάς τον άλλο στα μούτρα. Χτύπα έστω κάτω, στο χώμα. Χτύπα να σηκώσεις λίγη σκόνη. Χτύπα για να δείξεις μια φορά πως είσαι κι εσυ εκεί!

Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!

Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις.
(Αποσπάσματα από βιβλία Αλκιόνης Παπαδάκη)

Και συνεχίζω ...
Τι όμορφα που είναι να απλώνεις λίγο χρώμα, στη γκρίζα εικόνα της καθημερινότητας!
Τι όμορφα είναι να χαιδεύουν μελωδίες, το ξεκίνημα της μέρας!
Τι όμορφα είναι να αντιστέκεσαι, σε ό,τι σου υπενθυμίζει καθημερινά, ότι είσαι ένα φοβισμένο ανθρωπάκι!
Και αν νομίζεις ότι δεν είσαι...η μόνη σου ελπίδα είναι...να γίνεις!!!
Και ξανασυνεχίζω...

Μη μασάτε βρε παιδιά, μεγάλοι, μικρομέγαλοι,μεγαλόμικροι!
Ο πανικός,ο φόβος, ο τρόμος είναι που παγώνουν το αίμα μας!

Αυτά μας μεταγγίζουν κάθε μέρα για καλημέρα!

Αυτό είναι το σύχγρονο ναρκωτικό, που δίνεται ελεύθερα και επίσημα!

Αυτό σε εθίζει...και σε παραπέμπει στην αβάσταχτη βαρύτητα μιας απόλυτα γκρίζας θλιβερής καθημερινότητας!

Χωρίς χαμόγελο...χωρίς καλημέρα..χωρίς δημιουργία!

Σήμερα, θέλω να σας πάρω μια αγκαλιά...

Έτσι για να φοβηθεί ο φόβος!!!

Πάμε...για καλή βδομάδα!

Πως πέρασε το Σαββατοκύριακο ούτε που κατάλαβα φίλοι μου!
Όλα πήγαν θαυμάσια!

Η γιορτή για τα γενέθλια του Τόλη, ανέβασε το κέφι και η διάθεση πεταχτή και χαρούμενη,προετοιμάζεται..!
Η σπανακόπιτα μου είχε επιτυχία, θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τη Μπέττυ μας betty΄s cuisine,για την πεντανόστιμη συνταγή της!
Ντίνο σου στέλνω κομμάτι με κούριερ.
Μέσα σε αυτή τη θετική ατμόσφαιρα, υποδεχόμαστε σιγά-σιγά την καινούργια βδομάδα.
Λόγω της ευχαρίστησης που νιώθω σήμερα, για καλή βδομάδα σας έχω τρείς προτάσεις!
Πρόταση 1η
Είναι η παρουσίαση του βιβλίου, της καλής μου φίλης, Σόνιας Ζαχαράτου.
Αφορά στους φίλους, που κατοικοεδρεύουν στη δυστυχισμέμη Αθήνα.
Το βιβλίο γοητεύει με το ύφος και τη γλώσσα του, είχα απολαύσει την παρουσίασή του στην Ελευσίνα, στον καταπληκτικό χώρο στο Παλαιό Σαπωνοποιείο.

Για όποιον ενδιαφέρεται, παρακαλώ η πρόσκληση δική σας!

Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα και το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Σόνιας Ζαχαράτου

«ΤΡΕΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ (ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ)»

την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009, στις 7.00 μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου
(Πανεπιστημίου 17)
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:Τέα Βασιλειάδου, βιβλιοκριτικός
Αθηνά Ραπίτου, δημοσιογράφος Γιώργος Δουατζής, ποιητής-δημοσιογράφος
Ελένη Κεχαγιόγλου, υπεύθυνη τμήματος λογοτεχνίας Ελληνικά Γράμματα
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Πρόταση 2η

Είναι να ακούσετε αυτό το κομμάτι από την υπέροχη Χαρούλα Αλεξίου!
Οι στίχοι και η μουσική είναι της ίδιας.Έχω γνωρίσει τη Χαρούλα.
Πριν πολλά χρόνια, όταν ο μικρός της Μάνος,ο γιός της, που διαβάζω είναι παραγωγός του δίσκου της, ήταν πολύ μικρός ...μας καλούσε στα γενέθλιά του.
Έχω απολαύσει,εξαιρετικές συναυλίες της, την παρέα της και τη μεγάλη ευαισθησία της.
Είναι από τα πιο εκφραστικά πλάσματα που έχω συναντήσει!
Η φωνή της συγκλονιστική!

Πρόταση 3η

Είναι να ανασκουμπωθείτε και να φτιάξετε ένα στεφανάκι!
Δεν υπάρχει περιορισμός τόπου, όπου και αν βρίσκεστε είναι πανεύκολο!
Το έφτιαξα από αποξηραμένους καρπούς, κάποιου δένδρου που φύεται στους δρόμους.
Συρματάκι, κορδελίτσες και έτοιμο το στεφανάκι.
Ταιριάζει μια χαρά, δίπλα σε παλιά ξύλινα έπιπλα.
Πιστεύω να μη σας κούρασα,γλυκά μου φιλαράκια...
Μεγάλωσα και μυαλό δεν έβαλα...και το κακό είναι ότι δε βλέπω φως στον ορίζοντα...
Αλλά εσείς με δέχεστε όπως είμαι...δεν κάνω λάθος!
Τις προτάσεις μου τις έκανα και είμαι βέβαιη ότι η βδομάδα θα πάει πολύ καλά!
Μας βρίσκει προετοιμασμένους!

Διανυκτερεύω και εφημερεύω... λόγω γενεθλίων!

Του Poet μας!

Ξυπνήστε φίλοι μου!
Η ώρα είναι 2.30 το βράδυ και θα ξημερώσει το Σάββατο!
Η γειτονιά μας γιορτάζει!
Σα σήμερα γεννήθηκαν τα απέραντα λιβάδια των ονείρων, τα γοητευτικά δευτερόλεπτα της ζωής,ο υπέροχος ποιητής μας, που μας ταξιδεύει και μας μαγεύει!
Μόλις γύρισα στο σπίτι και πέρασα να πω μια καληνύχτα στα φιλαράκια μου, έπεσα πάνω σε είδηση!
Ανακάλυψα στο ιστολόγιο του φίλου μας,dinos- art , ότι σήμερα έχει τα γενέθλιά του,
ο φίλος μας, ο Τόλης μας, ο Poet μας!
Ήταν αδύνατον να σας το κρύψω, τέτοια γιορτινή μέρα και να μη τη μοιραστείς.. !
Είμαι σίγουρη ότι θέλετε να του ευχηθείτε!
Παρακαλώ να πάρετε και το κοματάκι σας από την τουρτίτσα-λιβάδι!
Τόλη μου αγαπημένε, σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου,
χρόνια πολλά!
Να είσαι γερός και δημιουργικός και να μας φωτίζεις πάντα!
Υποκλίνομαι στο μεγαλείο και στην απεραντοσύνη της ψυχής σου!
Μιλώντας Αστρολογικοχρωματιστά έχω να σου πώ, ότι τα χρώματά σου ως Σκορπιός είναι το κόκκινο,το μαύρο, το μπλε, και το πράσινο του σμαραγδιού!
Το ότι είσαι τύπος παθιασμένος και συναισθηματικός, με πολύ βαθιά αισθήματα, το γνωρίζεις από πρώτο χέρι!
Ανοίγω τις πόρτες μου και δέχομαι ευχές,εδώ στην Αθήνα!
Η γειτονιά γιορτάζει!

Η γιάφκα των ονείρων...

Αξίζει σήμερα να μοιραστώ μαζί σας, κάτι φρέσκο και καθαρό!
Τα τελευταία χρόνια, επειδή έδιωξαν τον καφετζή του κυλικείου μας, που για 25 χρόνια ήταν μαζί μας,δεν πίνω τον πρωινό μου καφέ,στο κτήριο των γραφείων.
Κάτι με ενοχλεί...
Δεν μου πάει και αισθητικά.
Τα άλλαξαν όλα.
Επικρατεί το κόκκινο,το μαύρο,σκούρα γυάλινα τραπέζια, κρυφοί φωτισμοί…
Σε παραπέμπει αλλού…
Σε βάζει σε μια περίεργη ατμόσφαιρα…
Αισθάνεσαι ότι σε λίγο, αρχίζει το πρόγραμμα με το ημίγυμνο μπαλέτο…
Πίνω λοιπόν το καφεδάκι μου, σε ένα καφενείο στη γωνία, που συχνάζουν τύποι γνησιότεροι, και ας μη διαθέτουν πτυχίο πολυτεχνικής σχολής…συνδικαλιστικά μεταπτυχιακά...κ.λ.π.
Συζητάμε για όλα,γελάμε για πολλά και ονειρευόμαστε και για άλλα…
Εκεί ακολουθούν και 6-8 συνάδελφοι της ίδιας στριφνής ίσως άποψης.
Μερικοί χλιδάτοι του κεντρικού κτηρίου, στους διαδρόμους σιγοψυθιρίζουν ,ότι εκεί είναι η γιάφκα που καταστρώνονται σατανικά σχέδια, για την εξόντωση, της ζωηρής, δεξιάς μεγάλης παράταξης!
Καμιά σχέση φιλαράκια μου, λέω εγώ…
Απλά,προτιμώ το χώρο αυτό, γιατί διαθέτει χαμόγελο ζωντανό και αληθινό!
Οι ιδιοκτήτες είναι μια οικογένεια ευγενέστατων ανθρώπων, από την Αλβανία, που δουλεύουν σχεδόν όλο το 24αωρο με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα στο στόμα.
Η γλυκιά λοιπόν, γυναίκα του καφενείου έλειπε για λίγο καιρό, ταξίδι στην Αμερική.
Ήρθε σήμερα.
Με περίμενε με τον καφέ έτοιμο. Χαρήκαμε πολύ όλοι μαζί!
Ανάμεσα στις αγκαλιές τα φιλιά και τα χαμόγελα, ξαφνικά βγάζει από την τσέπη της ένα ζευγάρι πανέμορφα σκουλαρίκια, με πράσινες πετρούλες και χρωματιστές κορδελίτσες,και μου τα προσφέρει...
Τα έφερε από το ταξίδι της, για μένα…
Έμεινα άφωνη…δάκρυσα…
Την ευχαρίστησα κατασυγκινημένη, ήπιαμε τον καφέ μας είπαμε τα δικά μας, μου μίλησε για τα όνειρά της και για το ταξίδι της.
Από εκείνη τη στιγμή, με αγκαλιάζει μια γλυκιά πανέμορφη αύρα και τα ζωντανά όνειρά της ταξιδεύουν τη σκέψη μου!
Σκέπτομαι λοιπόν δυνατά…έως φωναχτά...
Ναι, υποψιασμένοι,καχύποπτοι άνθρωποι, έχετε δίκιο…
Ιδρύω τη γιάφκα των ονείρων…
Ποια είμαι εγώ, που θα διαφωνήσω μαζί σας…
Όνειρα γλυκά!

Συνεχίζοντας την κουβέντα μας...με ερώτηση..!

Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί, να φτιάχνει στέκια και καταφύγια για την ψυχή μου.
Κι όταν όλα ήταν έτοιμα κι έπρεπε να μπω μέσα να βολευτώ, μου ‘μπαινε ο διάολος και μου την άναβε.
Τι ‘ναι τούτα δω τα σκιάχτρα, μου ‘λεγε. Δεν είναι για σένα η λούφα παιδί μου. Πάλι πλαστογραφίες κάνεις;
Και βροντούσα κι εγώ ένα άει σιχτίρ και τα ‘κανα όλα κεραμιδαριό!

( Απόσπασμα από το τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη)

Αφιερωμένο...
Γιά όσους αντέχουν τη βροχή!
Αλλά και για όσους δεν την αντέχουν...
Για όσους τα κάνουν κεραμιδαριό!
Αλλά και για όσους δεν τα κάνουν...
Και για να απαντήσουμε στην εποχή μας,στην εποχή των γκάλοπ...
Παρακαλώ, για τις απόψεις σας στην παρακάτω ερωτησούλα.
Τι λέτε...να αρχίσουμε να λουφάρουμε;

Όπως και να΄χει η ζωή, ένα πράγμα ξέρω...

Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι στην καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα...
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους.
Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε, ρε ξεφτίλες.
Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι.
Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας. Ξημερώνει.
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου.
Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά.
Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.
Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.

Πάντως, όπως και να 'χει το ζήτημα, ένα πράγμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ.
Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση.
Γουστάρω την τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων.
Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα.
Γουστάρω τ' αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες.
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ' ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια.

Απλά, γουστάρω...να γουστάρετε..!
Έτσι για καλή βδομάδα!

(Αποσπάματα από το βιβλίο, ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΨΑΘΑΚΙ Αλκυόνη Παπαδάκη)

Για τα χρωματιστά σεργιάνια μας...

Αφιερωμένο το εργάκι μου, στις πολύχρωμες...πολυταξιδεμένες ψυχές...
Αφιερωμένο στην πολυαγαπημένη μου φίλη,
Μιμή Στρουγκόφ...
Για τα πορτοκαλί... φεγγάρια της ζωής μας...
Για τα μωβ... φεγγάρια της ζωής μας...

Για τις απορίες μας...

Για τις συνομοσίες μας...

Για τις βελούδινες ελπίδες μας...

Για τα ιερά μας "όχι" ...
Για τον πόνο που χαιδέψαμε...
Για τη χαρά που δεν πονέσαμε...
Για το όνειρο...
Κι ας μην είναι όπως πρώτα..!