Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»
Για τη λεβέντικη ψυχή της αγαπημένης μου, Ρίκης Ματαλλιωτάκη! Για το δυνατό μπλογκοπαρεάκι μας! Για τα όνειρά μας ρε γαμώτο! Αφιερώνω... Τα λόγια του σπουδαίου ποιητή...
«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Με πλήρη επίγνωση ότι μιά μέρα ο πλανήτης αυτός θα καταψυχθεί ή θα αναφλεγεί μαζί με τα επιτεύγματά τους. Άλλης λογής ήρωες, που, αυτοί θα βγάλουν ασπροπρόσωπη την τότε ανθρωπότητα». Οδυσσέας Ελύτης-«ΕΝ ΛΕΥΚΩ»
Την πινελιά της δικής μου τρέλας...
Και με στίχους σε ρυθμούς ελληνικού hip-hop...
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ!!! Για όλα αυτά, που ονειρεύεται να κατασκευάσει η κάθε εξουσία, που υπηρετεί ένα σύστημα του τύπου... ΓΕΡΑΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ... ΞΟΦΛΗΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ!!!
Φτύνοντας το στημένο παιχνίδι των δειλών/πουλημένων!!! ΑΝΤΙΔΡΩ - ΑΝΤΙΔΡΑΣ -ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ!!! Και ...πάμε απ΄την αρχή!
Ας ταξιδέψουμε...την καρδιά μας και τα κέφια μας! Η καινούργια εβδομάδα έρχεται...και η κακοκεφιά φεύγει... Καλή βδομάδα με ...ό,τι γουστάρετε φιλαράκια μου!!!
Σήμερα, πρώτη μέρα,του πρώτου μήνα του 2011, θέλω να αφιερώσω την πρώτη μου ανάρτηση στους αγαπημένους μου γονείς! Στη γλυκουλένια μανούλα μου , είναι η μεσαία της δεύτερης σειράς.
Και στον αγέρωχο πατερούλη μου, στη δεύτερη σειρά και μόνος του!
Είναι δυο πολύ μεγάλοι άνθρωποι , 91 η μαμά και 97 ο μπαμπάς! Έζησαν μαζί , πάνω από 60 χρόνια έκαναν τρία παιδιά έχουν 5 εγγόνια και τα μυαλά τους μέχρι σήμερα λειτουργούν άριστα!Δισέγγονα δεν υπάρχουν ακόμα, από καλωσύνη των εγγονών τους , για να μην αισθανθούν πολύ μεγάλοι! Είδατε πως τους προσέχουμε! Τους θαυμάζω γιατί δεν το βάζουν κάτω! Ακόμα μας κάνουν παρατηρήσεις και ελπίζουν όταν μεγαλώσουμε(!) να μας καμαρώσουν όπως θέλουν εκείνοι! Γιατί μέχρι στιγμής το παράπονό τους είναι ότι κάναμε ό,τι θέλαμε!Ισχυρίζονται ότι εμείς τα παιδιά τους, έχουμε λίγο τα μυαλά μας πάνω από το κεφάλι μας! Όσο και αν τους τονίζω ότι, αν και αυτοί είχαν τα μυαλά τους μέσα στο κεφάλι τους, δεν θα έφταναν σε αυτή την ηλικία , εκείνοι επιμένουν για το αντίθετο! Το χάσμα γενεών βλέπετε... Καυγαδίζουν όταν βαριούνται και ανεβάζουν την αδρεναλίνη τους, έτσι για τόνωση, βρίσκοντας έξυπνες αφορμές που μπορούν να τις αντέξουν! Δεν πιέζονται συχνά με πράγματα, γιατί όπως λένε , μόνοι μας μεγαλώνουμε ή μικραίνουμετον κόσμο μας! Διαλέγω λοιπόν, για ποδαρικό στο μπλογκοσπιτάκι μου, τους καλότυχους γονείς μου με την ευχή, να πάρουμε φιλαράκια μου, όλοι μας ,τα χρόνια τους και τη δυνατή ψυχή τους! 'Οχι τίποτο άλλο, αλλά για να μπούμε στο μάτι μερικών που στέλνουν ευχές τύπου: Ευτυχισμένο, δημιουργικό και χαρούμενο το 2012 , όσο για το 2011 κουράγιο! Όχι, βρε παιδιά, δε γουστάρω! Είναι γρουσουζιά! Ξεκινάμε θετικά!!! ΚΑΛΩΣ το 2011! ΠΕΡΑΣΕ καλέ μου ΧΡΟΝΕ! Έχουμε ΠΟΛΛΑ και ΟΜΟΡΦΑ να σε φιλέψουμε!!! Πρώτα από όλα αγκαλιάζουμε με αγάπη τον πρώτο μήνα σου! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!! Ε...μη φεύγετε... Γυρίστε μαγουλάκι και πάρτε και το πρώτο γλυκύτατο φιλί, του χρόνου και του μήνα! Ένας, ένας...μη σπρώχνεστεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!
Φιλαράκια μου, σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! Σας λέω, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την παρουσία σας και την καλή σας κουβέντα, είναι πολύ λίγο, αλλά βγαίνει από τα βάθη της καρδιάς μου! Να είστε όλοι καλά!
Αυτό το καλοκαίρι στις διακοπές μου στην Άνδρο, γνώρισα μια καινούργια φίλη,την Άννα! Η γνωριμία μας έγινε στην παραλία.Εγώ αραχτή με την παρέα μου στις ξαπλώστρες και εκείνη δίπλα μας μόνη της. Όταν την είδα τη θαύμασα, ήταν μια όμορφη γυναίκα γύρω στα 60.Από αυτές τις ομορφιές που ακόμα και ο χρόνος σέβεται και της αγγίζει χαιδεύοντας... Κάπνιζε...όπως κι εγώ (μη βαράτε). Η καλή μου φίλη η Γωγούλα η οποία καπνίζει και αυτή, φέτος έφαγε ένα μεγάλο κόλλημα με τις γόπες στην παραλία. 'Εφερνε μαζί της ειδικά χάρτινα τασάκια, για τις γόπες και τις μάζευε και όση ώρα δεν έκανε μπάνιο παρατηρούσε τους καπνίζοντες και τη συμπεριφορά τους ως προς το σβήσιμο του τσιγάρου!Αλοίμονο σε όποιον έσβηνε το τσιγάρο στην άμμο!Του το έβγαζε από τη μύτη! Μόλις λοιπόν, είδε την Άννα να καπνίζει της προσέφερε ευγενικά ένα τασάκι! Έτσι ξεκινήσαμε να μιλάμε,να μιλάμε, να μιλάμε, μέχρι τη δύση του ήλιου! Μου μίλησε για την πολυτάραχη και γοητευτκή ζωή της ,για τα δύο της παιδιά και για τον σύζυγό της που δυστυχώς είχε πεθάνει πριν 6 μήνες. Ήταν πολύ γνωστός, και έχει αφήσει εποχή με το επάγγελμά του. Η σύμπτωση η απίστευτη είναι, όταν μου είπε το όνομα του,τρελάθηκα, ήμουν σίγουρη ότι η ιστορία έχει και συνέχεια, αφού και ο δικός μου σύντροφος, κινείται στους ίδιους επαγγελματικούς χώρους. Και είχε συνέχεια... Βρεθήκαμε, την άλλη μέρα το βράδυ να τρώμε και να πίνουμε το κρασάκι μας στη βεράντα μας,και να μιλάμε...να μιλάμε... ήταν μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά! Η γλυκύτατη Άννα, μετά τη σύνταξη ασχολείται με το patchwork, έχει κάνει εκθέσεις και παραδίδει μαθήματα.
Προσφορά της γειτονιάς,μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την παρουσία σας στην εκδήλωση της Ρίκης μας!
Αφορά φυσικά και όσους δεν κατάφεραν να έρθουν, η θετική τους σκέψη μας δυνάμωσε!
Η εκδήλωση ήταν πολύ ατμοσφαιρική και όμορφη!
Η υπεύθυνη του χώρου που μας φιλοξένησε, μας είπε ότι ήταν η πιο "γεμάτη" παρουσίαση βιβλίου που έχει γίνει στο χώρο. Δεν σας κρύβω, ότι αυτό πολύ μας ενθουσίασε!
Οι παρουσιαστές του βιβλίου, ο καθένας με το δικό του τρόπο,θαρρείς ότι μας πήραν από το χέρι σε μια υπέροχη περιπλάνηση, στων μελτεμιών τις ράχες!
Γράφουν... Όταν ρωτήσανε το Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,εκείνος δεν ανέφερε τίποτα για τη συσσώρευση γνώσεων... Απλά είπε... Η μόρφωση είναι θέμα συμπεριφοράς... Ποιούς ανθρώπους θεωρώ μορφωμένους;
Πρώτα απ΄όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές...
Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική...
Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές...
Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα...
Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους...
Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους...
Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους..! Καλό Σαββατοκύριακο! (φωτογραφίες από photobucket)
"Μην παίρνεις σοβαρά τη ζωή. Κανείς δεν βγαίνει απ’ αυτή ζωντανός... " Elbert Hubbard "Καλύτερα να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σ’ αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι... " André Gide
"Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον..." Γιώργος Σεφέρης
"Ο ανήφορος και ο κατήφορος είναι ο ίδιος δρόμος..." Ηράκλειτος
Με εικόνες από Πράγα... Με λόγια σπουδαίων ανθρώπων...Με τα μάτια της ψυχής μου ανοιχτά...
Να είναι αυτά, τα μοναδικής αρμονίας και ομορφιάς κιονόκρανα...
Να είναι η στενή σχέση μου,σχεδόν ερωτική, με τα Αρχαϊκά Ελληνικά στοιχεία, που απέκτησα από την πρώτη μου δουλειά πριν πολλά χρόνια,και είχε να κάνει με εφαρμογές σε σχέσει με το εσωτερικό περιβάλλον κατοικίας και γραφείου, την επίπλωση και την διακόσμηση του. Είναι...είναι...ο,τι και να είναι, καλά κάνει και είναι!
Νιώθω...αυτό αρκεί...
Σήμερα ένιωσα ένα πολύ δυνατό και ιδιαίτερο συναίσθημα, όταν διάβασα την ανάρτηση στη γειτονιά Ο τρελός του χωριού.
Το μοιράζομαι μαζί σας,γιατί θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να το γνωρίζετε.
Αλλιώς πως θα το υποστηρίξετε;
Ευρύνοε, φίλε της αγάπης και της φιλίας, είναι της εποχής όλα αυτά τα στραβά που συμβαίνουν...και είναι αυτά που μας χαλάνε την αισθητική μας και την αρμονία μας!
Όλοι εμείς όμως, που πρεσβεύουμε μια άλλη άποψη περί ζωής, γινόμαστε μια αγκαλιά προστατεύουμε και βοηθάμε την ανθρώπινη ύπαρξη!
Καλά μου φιλαράκια, στο ιστολόγιο του "Τρελού του χωριού" θα ανακαλύψετε έναν
ευαίσθητο και αυθεντικό"Τρελό της πόλης!"
Θα ανακαλύψετε έναν μερακλή τύπο, που η αγωνία του τον κάνει δημιουργικότερο!
Είναι ο Τάσος Χατζησπυρίδης που μια άγνωστη για μένα μέχρι σήμερα ιστοσελίδα http://www.stegesaionies.gr γράφει:
Από το 1986 κατασκευάζουμε στέγες. Στόχος μας είναι : • η αισθητική του χώρου, • η λειτουργικότητα της κατασκευής • και η αποτελεσματικότητα της επένδυσης οποιουδήποτε ποσού των πελατών μας , καλώντας μας για οποιαδήποτε κατασκευή σας. Μελετάμε , Σχεδιάζουμε, Προτείνουμε και Εφαρμόζουμε την απόλυτη τεχνική πάνω στη Στέγη, Πέργκολα, Βεράντα, ή σε οποιαδήποτε επένδυση ή ξυλοκατασκευή επιθυμείτε. Οι κατασκευές μας , είναι εγγυημένες και με ΑΜΕΣΟΣΕΡΒΙΣ, χωρίς καμία επιβάρυνσή σας εφ'όρου ζωής . Εξ'ού και το όνομά μας...ΣΤΕΓΕΣΑΙΩΝΙΕΣ!
Και όμως μετά από τόσα χρόνια δουλειάς ,σήμερα ο Τάσος αντιμετωπίζει κρίση στο επάγγελμά του. 'Ολοι γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο σοβαρό είναι αυτό το πρόβλημα !
Με τρόπο διακριτικό, ευγενικό, ανθρώπινο, σεμνό , και με τραγούδι, το ανάρτησε στο ιστολόγιό του!
Εγώ απλά λέω...Ευρύνοε...είμαστε δίπλα σου, και αν κάποιος χρειάζεται το μεράκι της δουλειάς σου, ας κοπιάσει...δεν θα χάσει...
Όλοι οι άνθρωποι να γίνουμε μια "αιώνια αγκαλιά" κάτω από τις "αιώνιες στέγες σου!"
Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, όλα να γίνουν καλύτερα από πρώτα!
Είσαι φίλος θες δε θές...
Άντε βρε μπλογκοφιλαράκια μου, ας ξορκίσουμε με τη θετική μας ενέργεια την αναδουλειά του όμορφου τρελού μας!
Χωρίς τέτοιους τρελούς, η ζωή είναι πολύ άχαρη και νερόβραστη! Σας παίρνω μια αγκαλιά όλους! Έτσι για να να απλωθεί η θετική αύρα μας!
Το ξεκίνημα της χθεσινής βραδιάς...
Συναντηθήκαμε οι τρεις φίλες, όλο χαρά...
Μετά από ένα δίωρο...παραμονής στην έκθεση άρχισε το ψάξιμο...
...Των έργων, του φίλου ζωγράφου Ντίνου Παπασπύρου!
...Είδαμε εξαιρετικά έργα...
...Και ο υπέροχος Τέτσης,ήταν εκεί...
...Και σύγχρονες ανθρώπινες μορφές...ήταν εκεί...
...Και σύγχρονοι άνδρες...
...Με τα όλα τους...
...Και ροζ...άνδρες με τα υπάρχοντά τους...κουβάρι...
...Και νοικοκυραίοι, με το καρότσι γεμάτο...
...Και μοντέρνες κούνιες, που νανουρίζουν μωρά μοντέρνων γονιών...
...Και άστεγοι σε βαθύ ύπνο...
...Όλοι ήταν εκεί...κουβαλώντας το μοντέρνο σταυρό τους...με ανατομικό μαξιλάρι...
...Έτσι... όλοι πιασμένοι στα δίχτυα της σύγχρονης κοινωνίας...
...Γίνανε οι ανθρώπινες υπάρξεις, ένα με τα σίδερα...και τα μηχανήματα...
... Απαραίτητα παρόντες...και οι κουκουλοφόροι...οι άγνωστοι γνωστοί ή γνωστοί άγνωστοι...δεν θα τα χαλάσουμε σε αυτό...
Αρκεί να υπάρχουν...
...Και επιτέλους ο σύγχρονος άνθρωπος...μπορεί να διαβάζει...και να μορφώνεται μέχρι παραμορφώσεως..!
Τα καταφέραμε...
...Ας τρέξουμε να το απολαύσουμε...
Η ζωή είναι τέχνη!!!
Και επειδή η τέχνη, όλα τα χωράει...το ίδιο και η ζωή...φίλοι μου,είπα να σας πω , μια αληθινή και πολύ φρέσκια ιστορία…
Δηλαδή, μόλις χθεσινοβραδινή…
Όπως σας ενημέρωσα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, χθες ήταν τα εγκαίνια της έκθεσης στην Τεχνόπολη, με τη συμμετοχή δυο έργων, του φίλου Ντίνου Παπασπύρου.
Κλείσαμε λοιπόν, ένα ραντεβού στην είσοδο του χώρου,με τους καλούς φίλους που γνωριστήκαμε διαδικτυακά, Τζούλια, Νίκο και ΙΖΑ .
Το ραντεβού μας ήταν 8 η ώρα.
Ήμασταν εκεί 8 παρά τέταρτο.
Ήδη είχε φτάσει η γλυκύτατη και πεντανόστιμη ΙΖΑ μας.
Μέχρι να χαιρετηθούμε και να πούμε δυο λόγια, καταφθάνει βιαστικός, ο αξιαγάπητος και αθλητικός, Νίκος.
Μας ενημερώνει ότι η Τζούλια είναι ήδη μέσα στην Τεχνόπολη και ότι αυτός θα έρθει σε λίγο.
Συναντιόμαστε με τη γοητευτικότατη και τρυφερότατη Τζούλια,και ξεκινάμε την περιήγηση στους χώρους της έκθεσης.
Τα κτήρια που φιλοξενούσαν τα έργα της έκθεσης, ήταν 6 τον αριθμό.
Είχε πάρα πολύ κόσμο και τα έργα ήταν πάρα, μα πάρα πολλά!
Έργα, Κατασκευές, διάφορες τεχνικές.
Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η έκθεση.
Στο στήσιμο βέβαια, κατά την ταπεινή μου άποψη έπασχε, αλλά μη βγάλω γκρίνιες…
Με στεναχώρησε βέβαια το γεγονός, ότι είδα έργα σχεδόν πεταμένα στο πάτωμα, αλλά μη ξαναβγάλω γκρίνιες…
Πολύ νωρίς καταλάβαμε, ότι έπρεπε να ξαναεπισκεφτούμε την έκθεση ,άλλη μέρα για να τη δούμε με περισσότερη άνεση και προσοχή.
Ωστόσο, είχαμε λαχτάρα να δούμε τα έργα του Ντίνου.
Επισκεφτήκαμε όλα τα κτίρια…
Πουθενά οι ζωγραφιές του Ντίνου…
Αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε…
Είπαμε λοιπόν, να χωριστούμε και να ξαναψάξουμε…
Ξαναψάξαμε…
Τίποτα…
Απογοήτευση…
Από μια μικρή σύσκεψη του ποδιού, αποφασίσαμε να πλησιάσουμε κάποια κυρία που κράταγε το βιβλίο με τα έργα της έκθεσης, για να βεβαιωθούμε ότι τα έργα υπήρχαν…
Περιττό να σας πω, ότι για να αγοράσεις το βιβλίο της έκθεσης έπρεπε να περιμένεις απίστευτη ουρά!
Είπαμε την επόμενη φορά θα το κάνουμε …
Εδώ εκτίμησα τους Ελληνάρες…που αποδείξανε, ότι αν γουστάρουνε... για την τέχνη ,μεταμορφώνονται σε Ευρωπαίους άνετα…και κυριλέ!
Πλησιάζω την κυρία λοιπόν, που είχε την υπομονή να αγοράσει το βιβλίο και με όση ευγένεια διαθέτω, της ζητάω να ρίξω μια ματιά…
Δεν σας κρύβω ότι ψιλοφοβόμουνα κιόλας, γιατί καμιά φορά οι παρακουλτουριάρηδες αν τους ζητήσει κάτι…χάνουν αμέσως την υπομονή τους και τσιγκουνεύονται…γενικώς…αλλά και ειδικώς…
Ευτυχώς, πέσαμε σε ανοιχτόκαρδη κυρία και μου το επιτρέπει.
Βλέπουμε το έργο του Ντίνου και ησυχάσαμε.
Της εξηγώ τι έχουμε πάθει, μου λέει ότι θυμάται ότι είδε κάπου το έργο, αλλά δεν θυμόταν την αίθουσα.
Χαρήκαμε διπλά που της είχε μείνει το έργο…
Ακούς Ντίνο μου;
Γίνεται επί τόπου, άλλη σύσκεψη και βγαίνει νέα απόφαση!
Αποφασίζουμε να πάμε να ρωτήσουμε στο σημείο πώλησης των βιβλίων μήπως γνωρίζουν…
Προσπερνάω την ουρά με χάρη ,λέγοντας, ότι θα κάνω μόνο μια ερώτηση…το ανέχονται εχθρικά!
Τελικά οι υπεύθυνοι, δεν είχαν ιδέα…
Πίκρα…
Η ώρα είχε πάει 10.30 και η απογοήτευσή είχε πλέον ζωγραφιστεί στα πρόσωπά μας, η δε κούραση εγκαταστάθηκε για τα καλά στα ποδαράκια μας !
Τελικά, οι τρεις κυρίες ,αποφασίσαμε να πάρουμε μια ανάσα στο καφέ που υπήρχε μέσα στο χώρο.
Τα αγόρια της παρέας, ως γνήσιοι τζέντλεμαν θα ρίχνανε μια τελευταία ματιά…στους χώρους.
Στο καφέ δυστυχώς, δεν υπήρχε τραπέζι ελεύθερο…ήταν η μέρα, σας λέω κάπως…πιστέψτε με…
Βγήκαμε έξω από το χώρο και κατευθυνθήκαμε στην πλατεία στον Κεραμεικό.
Βρήκαμε ένα όμορφο μπαράκι μετά από υπόδειξη της ΙΖΑΣ.
Εγώ επηρεασμένη από τις διάφορες προχώ…κατασκευές, ότι έβλεπα που δεν κουνιόταν, νόμιζα ότι ήταν τέχνη!
Καθίσαμε ,παραγγείλαμε τα ποτάκια μας και χαλαρώσαμε .
Σε λίγο χτυπάει το τηλέφωνο μου και με χαρά ο καλός μου, με ενημερώνει ότι βρήκε τα έργα του Ντίνου!!!
Ήταν σε αίθουσα που είχαμε επισκεφθεί, αλλά δεν είχαμε δει ότι είχε και υπόγειο…
Στην αίθουσα Δ10 στο υπόγειο, ήταν η ζωγραφιές του Ντίνου.
Ο καλός μου, ενθουσιασμένος ,τα φωτογραφίζει …
Έρχονται,στο μπαράκι και οι άνδρες/τζέντλεμαν, περνάμε πολύ ευχάριστα ,πίνουμε το ποτάκι μας και αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω στην έκθεση.
Χαλαροί και ευχαριστημένοι τα τρία ζευγάρια, διασχίζαμε την πλατεία …
Εκεί φίλοι μου, συνέβη το μοιραίο…
Ξαφνικά, ενώ περπατάω αμέριμνη , νιώθω ένα δυνατό χτύπημα και αισθάνομαι το Νίκο να τρέχει δίπλα μου…
Κάνω δυο τρικλοστροφές γύρω απ΄τον ευατό μου και πέφτω στην προστατευτική αγκαλιά του Νίκου !
Του Νίκου του Σωτήρα μου!!!
Φίλοι μου, τι είχε συμβεί…Στην πλατεία κάποιοι νεαροί, έκαναν σκέιτμπορντ…
Ένα αγόρι, πάνω στην προσπάθειά του να εντυπωσιάσει , χάνει τον έλεγχο και πέφτει με δύναμη πάνω μου…
Μιλάμε για πολύ δύναμη…
Όταν τρακάρεις όμως με τα νιάτα, απαγορεύεται να θυμώσεις…
Ζητάει συγνώμη… ο νεαρός
Του απαντώ, χαρά μου, που με ταρακούνησε τόσο αθλητικά και νεανικά ,του εύχομαι καλά Χριστούγεννα… και παρακαλώ από μέσα μου, να μην υπάρξει άλλο θύμα, της βελτιωμένης φιγούρας του!
Συνέρχομαι…γελάμε… και προχωράμε για την έκθεση…
Ανάμεσα στα γέλια συνειδητοποιώ, πόσο εύκολο είναι να τσακιστεί ένας άνθρωπος, στο πουθενά…στο ίσιωμα…και για την τέχνη, μέσω αθλητικών δραστηριοτήτων, άλλων!
Αχ…αν έχεις τύχη διάβαινε …μονολογώ…
Τα πλευράκια μου μεταξύ μας, ψιλοπονάνε ακόμα…
Αρχίσαμε τα καλαμπούρια με την όμορφη παρέα .
Το πήρα στην πλάκα και καμάρωνα για τον αθλητικό τρόπο που θα τσακιζόμουν…
Το βρήκα, σε πλήρη αρμονία με το θέμα, της ζωγραφιάς του Ντίνου.
Τένις.. Σκέιτμπορντ…αθλητικής προέλευσης και τα δυο…
Ακούς Ντίνο μου…
Χαμογελαστοί φτάσαμε πάλι στην έκθεση.
Τρεχάτοι κατευθυνόμαστε στο κτήριο Δ 10, που ήταν τα έργα αλλά, μόλις έκλεινε…
Κοιταζόμαστε…μας πιάνουν τα γέλια και επειδή αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις…φίλοι μου,
Πάθαμε και μάθαμε…
Ακόμα και οι φωτογραφίες...δεν ήθελαν να βγούν καλές!
Σας ενημερώνω λοιπόν, ότι τα εγκαίνια της έκθεσης δεν έγιναν χθες όπως ήταν προγραμματισμένα, λόγω θανάτου του σπουδαίου ζωγράφου Γιάννη Μόραλη.
Τα έργα του Ντίνου Παπασπύρου, βρίσκονται στο κτήριο Δ10 στο υπόγειο.
Προσοχή στην πλατεία με τους νεαρούς σκέιτερς.
Όταν στην οργάνωση μπλέκονται πολλοί…τα προβληματάκια δε λείπουνε…
Αλλά χαλάλι της τέχνης!
Χαλαρά αντιμετωπίζονται!
Φυσικά θα ξαναπάω στη έκθεση, θέλω να σταθώ, στα σημαντικά της έργα.
Επιτέλους ήρθε το τέλος, της μικρής αυτής ανάρτησης!
Ήρθε η στιγμή να αφήσω, σε τούτη εδώ τη γειτονιά , που την ομορφαίνετε με τη θετική σας ενέργεια και την ξεχωριστή αύρα σας, τις ομορφότερες ευχές μου, μέσα από την καρδιά μου, σε κάθε έναν ξεχωριστά για,
Όμορφα Χριστούγεννα με υγεία, αγάπη, χαμόγελα και ζεστές στιγμές!!!
Και…μη ζορίζεστε…μόνο σκάστε ένα χαμόγελο και παραπλανήστε τις άχαρες πλευρές της ζωής!
