Ο ήλιος μου...έχει γράμμα..!

Eίσαι ο ήλιος μου...

Σε ακολουθώ και συνεχίζω το ταξίδι της ζωής μου...όχι μόνη μου,γνωρίζεις ότι πάντα ήθελα να μοιράζομαι τον αισιόδοξο κόσμο μου.

Λάμπεις...ήλιε μου και με φωτίζεις...με χρωματίζεις...με ζωντανεύεις...



Δεν ακολούθησα τα στερεότυπα στη ζωή, ήταν στενά και κακοραμμένα ποτέ δεν με χώρεσαν...

Θέλει ευρυχωρία η ψυχή για να ξεδιπλωθεί να ανοίξει, να πετάξει...να δημιουργήσει και να μιλήσει...

Να μιλήσει...αυτό είναι η ουσία ήλιε μου,η ψυχή να μιλάει...να μη σωπαίνει...

Να ακούγεται και να ακούει...να μας συνοδεύει σε ό,τι κάνουμε,να είναι πάντα μαζί μας!

Σπουδαίο εφόδιο στη ζωή η ανοιχτή ψυχή ήλιε μου!

Αυτό σε κάνει να λάμπεις και σε μαθαίνει να αγαπάς!

Αυτό θέλω να προστατεύεις στο καινούργιο ξεκίνημα της ζωής σου!

Δεν θυμάμαι τίποτα που θα ήθελα να ξεχάσω...και αυτός είναι ο λόγος που δεν με ξέχασαν...

Είμαστε πολλοί αυτοί που αγκαλιασμένοι και αγαπημένοι ευχόμαστε για σένα και την αγάπη σου, τα ομορφότερα και τα αυθεντικότερα να σας συνοδεύουν στη ζωή σας!

Εμείς σε ακολουθούμε ήλιε μου...

Ο δικό μου ήλιος έμαθε με τα χρόνια να συνταξιδεύει αγαπημένα και με τα σύννεφα...για αυτό ευγνωμονώ τη ζωή!
Δεν είναι βλέπεις όλες οι μέρες στη ζωή μας ηλιόλουστες...

Ξέρεις...για ποια ζωή...αυτή, της Αρμονίας και της Αισθητικής ,ήλιε μου...

Αυτή τη ζωή που ήθελα, που έζησα και μοιράστηκα μαζί σου!

Τα δάκρυα της χαράς μου, είναι πολύχρωμα,ζεστά,απαλά,και ομορφαίνουν τη ματιά μου για τη ζωή...στα προσφέρω με όλη μου την αγάπη!

Μόνο χαρά θέλω να σου προσφέρω ήλιε μου...

Ό,τι νιώθει η μαμά σου,πέντε μέρες πριν το γάμο σου τα μοιράζεται..!

Έτσι δεν είπαμε;

Υ.Γ. 1.Φιλαράκια μου,θέλω να σας πω ένα τεράστιο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη που μου προσφέρατε με τις ευχές σας και τη θετική σας ενέργεια.

2.Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον καλό μου σύντροφο Κώστα,που θέλω να ευχαριστήσω για την άπειρη τρυφερότητα και αγάπη που προσφέρει σε μένα και στα παιδιά μου!

3.Συγχωρήστε μου την επανάληψη στο θέμα,αλλά με ξεπερνάει!

Η γιάφκα των ονείρων...

Αξίζει σήμερα να μοιραστώ μαζί σας, κάτι φρέσκο και καθαρό!
Τα τελευταία χρόνια, επειδή έδιωξαν τον καφετζή του κυλικείου μας, που για 25 χρόνια ήταν μαζί μας,δεν πίνω τον πρωινό μου καφέ,στο κτήριο των γραφείων.
Κάτι με ενοχλεί...
Δεν μου πάει και αισθητικά.
Τα άλλαξαν όλα.
Επικρατεί το κόκκινο,το μαύρο,σκούρα γυάλινα τραπέζια, κρυφοί φωτισμοί…
Σε παραπέμπει αλλού…
Σε βάζει σε μια περίεργη ατμόσφαιρα…
Αισθάνεσαι ότι σε λίγο, αρχίζει το πρόγραμμα με το ημίγυμνο μπαλέτο…
Πίνω λοιπόν το καφεδάκι μου, σε ένα καφενείο στη γωνία, που συχνάζουν τύποι γνησιότεροι, και ας μη διαθέτουν πτυχίο πολυτεχνικής σχολής…συνδικαλιστικά μεταπτυχιακά...κ.λ.π.
Συζητάμε για όλα,γελάμε για πολλά και ονειρευόμαστε και για άλλα…
Εκεί ακολουθούν και 6-8 συνάδελφοι της ίδιας στριφνής ίσως άποψης.
Μερικοί χλιδάτοι του κεντρικού κτηρίου, στους διαδρόμους σιγοψυθιρίζουν ,ότι εκεί είναι η γιάφκα που καταστρώνονται σατανικά σχέδια, για την εξόντωση, της ζωηρής, δεξιάς μεγάλης παράταξης!
Καμιά σχέση φιλαράκια μου, λέω εγώ…
Απλά,προτιμώ το χώρο αυτό, γιατί διαθέτει χαμόγελο ζωντανό και αληθινό!
Οι ιδιοκτήτες είναι μια οικογένεια ευγενέστατων ανθρώπων, από την Αλβανία, που δουλεύουν σχεδόν όλο το 24αωρο με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα στο στόμα.
Η γλυκιά λοιπόν, γυναίκα του καφενείου έλειπε για λίγο καιρό, ταξίδι στην Αμερική.
Ήρθε σήμερα.
Με περίμενε με τον καφέ έτοιμο. Χαρήκαμε πολύ όλοι μαζί!
Ανάμεσα στις αγκαλιές τα φιλιά και τα χαμόγελα, ξαφνικά βγάζει από την τσέπη της ένα ζευγάρι πανέμορφα σκουλαρίκια, με πράσινες πετρούλες και χρωματιστές κορδελίτσες,και μου τα προσφέρει...
Τα έφερε από το ταξίδι της, για μένα…
Έμεινα άφωνη…δάκρυσα…
Την ευχαρίστησα κατασυγκινημένη, ήπιαμε τον καφέ μας είπαμε τα δικά μας, μου μίλησε για τα όνειρά της και για το ταξίδι της.
Από εκείνη τη στιγμή, με αγκαλιάζει μια γλυκιά πανέμορφη αύρα και τα ζωντανά όνειρά της ταξιδεύουν τη σκέψη μου!
Σκέπτομαι λοιπόν δυνατά…έως φωναχτά...
Ναι, υποψιασμένοι,καχύποπτοι άνθρωποι, έχετε δίκιο…
Ιδρύω τη γιάφκα των ονείρων…
Ποια είμαι εγώ, που θα διαφωνήσω μαζί σας…
Όνειρα γλυκά!

Για τα χρωματιστά σεργιάνια μας...

Αφιερωμένο το εργάκι μου, στις πολύχρωμες...πολυταξιδεμένες ψυχές...
Αφιερωμένο στην πολυαγαπημένη μου φίλη,
Μιμή Στρουγκόφ...
Για τα πορτοκαλί... φεγγάρια της ζωής μας...
Για τα μωβ... φεγγάρια της ζωής μας...

Για τις απορίες μας...

Για τις συνομοσίες μας...

Για τις βελούδινες ελπίδες μας...

Για τα ιερά μας "όχι" ...
Για τον πόνο που χαιδέψαμε...
Για τη χαρά που δεν πονέσαμε...
Για το όνειρο...
Κι ας μην είναι όπως πρώτα..!

Απορίες...

Σήμερα, θέλω να χαμογελάσω και να γελάσω..!
Εξ άλλου και χωρίς συνταγή γιατρού, η αφεντιά μου ότι ένιωθε έκανε!
Απλά, τώρα έχω ένα λόγο παραπάνω.
Η συμβουλή του γιατρού, είναι ξεκάθαρη φίλοι μου:
Μη κρατάς μέσα σου πράγματα!
Μίλα, επικοινώνησε, φώναξε αν χρειαστεί!
Τα συναισθήματα μην παραμένουν φυλακισμένα!
Γίνονται τοξικές ουσίες και μας δηλητηριάζουν!
Έτσι κι εγώ, θέλοντας να γελάσει λίγο το χειλάκι μου, βρήκα τις εκθέσεις του γιού μου, από το Δημοτικό, τις ξαναδιάβασα, και είμαι με ένα τεράστιο χαμόγελο γεμάτο τρυφερότητα,και χαζομαμαδίστικο υφάκι!
Σας παρουσιάζω μία, με θέμα:«Μια ζημιά που έκανα κι εγώ χωρίς να το θέλω», ημερομηνία, Πέμπτη 1 Μαρτίου 1990!

Εγώ χθες έσπασα και έριξα ένα τασάκι.

Η μαμά μου πήρε την ηλεκτρική σκούπα και τα καθάρισε, αλλά δεν με μάλωσε.

Γιατί δεν με μάλωσε δεν μπορώ να το καταλάβω.

Χύθηκαν τσιγάρα και χύθηκαν και τα φλούδια των τσιγάρων.

Μια άλλη μέρα η μαμά μου έπλενε τα πιάτα, εγώ έπαιζα. Μετά πήγα στην κουζίνα για να πιω νερό, όταν ήπια το νερό ,τότε γλύστρισε το ποτήρι απ΄τα χέρια μου και έπεσε κάτω και το έσπασα.

Μια μέρα πάλι, συμμάζευα το δωμάτιο μου, η μαμά μου έλειπε και παραλίγο να σπάσω ένα βάζο.

Αλλά η μαμά μου δεν με μαλώνει.

Η δασκάλα βαθμολόγησε...

Αρκετά καλά!

Δηλαδή, σκέπτομαι τώρα, μετά από 19 χρόνια, μήπως έπρεπε να τον μαλώσω...

Πολύ απορημένος ήταν ο μικρούλης μου!

Λέτε να έκανα λάθος;

Από την άλλη, να μαλώσεις ένα παιδί για κάτι, που έκανε χωρίς να το θέλει...

Εμείς οι μεγάλοι, θέλουμε και κάνουμε τις ζημιές μας και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας μαλώσει!

Τί γίνεται; Αρκεί να μεγαλώσεις και μετά, ελεύθερα κάνεις τον καμπόσο στα παιδάκια;

Σας ρωτάω, γιατί θέλω στα εγγονάκια μου να είμαι ολόσωστηηηη!!!

Συγνώμη για τη φωνή...το είπε ο γιατρός!

Υ.Γ. Το υπέροχο είναι, ότι είχε καταλάβει τη λάθος σειρά της αρχής, " έσπασα και έριξα ένα τασάκι"και αντί να το διορθώσει έβαλε ένα τοξάκι με βελάκια για να δείξει το αντίθετο!
Θυμάμαι, όταν το είχα δεί τότε, το είχα ιδιαίτερα χαρεί..!