Όπως και να΄χει η ζωή, ένα πράγμα ξέρω...

Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι στην καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα...
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους.
Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε, ρε ξεφτίλες.
Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι.
Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας. Ξημερώνει.
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου.
Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά.
Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.
Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.

Πάντως, όπως και να 'χει το ζήτημα, ένα πράγμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ.
Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση.
Γουστάρω την τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων.
Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα.
Γουστάρω τ' αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες.
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ' ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια.

Απλά, γουστάρω...να γουστάρετε..!
Έτσι για καλή βδομάδα!

(Αποσπάματα από το βιβλίο, ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΨΑΘΑΚΙ Αλκυόνη Παπαδάκη)

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε...

«Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών,
χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε
σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε πυκνό στο χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε
στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,
Κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.»

Γιάννης Ρίτσος:" Δοκιμασία, 1943"

Σταύρος Λάντσιας :"Επιστροφή"

Ρομαντισμός και αθωότητα!

Διαλέγω κάτι ρομαντικό και αθώο, για να σας ευχηθώ καλή βδομάδα!
Είναι ένα εργάκι μου, που έκανα για μια φίλη, που είμαστε μαζί, από οκτώ χρονών!
Συνομήλικες και αχώριστες μέχρι σήμερα!
Είναι η αδελφή μου, ( έχω δυο λεβέντες αδέλφια μέχρι εκεί πάνω...) και μεγαλύτεροι,για να μάθουν να παίρνουν όλο το μπόι της οικογένειας!
Αλλά και η αδελφούλα, άλλη ομορφιά!
Ήταν πάντα η φίλη μου, πρώτη μαθήτρια στο σχολείο Δημοτικό-Γυμνάσιο και φυσικά στο Πανεπιστήμιο και πολύ υπάκουο και καλό παιδί!
Εγώ, καταιδρωμένη...ανησυχούσα για άλλα πράγματα...και έτρεχα γενικά μη δεν προλάβω..!
Το φευγάτο, με ακολουθούσε από τότε..!
Η μια, συπλήρωνε την άλλη, με τρόπο τρυφερό και αυτό συμβαίνει ακόμη...
Σήμερα, είναι μια αξιόλογη , ξεχωριστή καθηγήτρια και έχει μια πεντανόστιμη κορούλα, δώδεκα χρονών, που λατρεύουμε όλοι μας!
Έκανα λοιπόν, πριν μερικά χρόνια, αυτό το εργάκι, για τις αγαπημένες μου υπάρξεις!
Θέλω, να το συνοδέψω μουσικά, με ένα κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικό κομμάτι από έναν Κύπριο μουσικό, τον Σταύρο Λάντσια.
Αθόρυβος,προσηλωμένος και βαθιά ουσιαστικός!
Αθωότητα...ο τίτλος..!
Απολαύστε το!





Καλή βδομάδα, με επιστροφή, στα χρόνια της αθωότητας και του ρομαντισμού..!