Η προτομή...της θλίψης..!

Εποχή αποκαλύψεων!
Η σήψη ήταν προδιαγεγραμμένη ήλπιζαν σε αυτή και ζούσαν με αυτή!
Και τα πρόσωπα θολώνουν, τα χείλη σφίγγουν, αφού το ΔΝΤ ζητάει αίμα!
Είναι τόσα πολλά τα πρόσωπα/μάσκες που συναντάω καθημερινά, που αυθόρμητα οδηγήθηκα να ζωγραφίζω τη θλίψη!
Το κεφάλη της θλίψης!
Η σύγχρονη εποχή δημιουργεί τις προτομές της...
Όμως εμείς θα τους εμποδίσουμε...
Με...
«Στην ανάγκη, βάλε οδοφράγματα. Άναψε φωτιές.
Εμπόδισέ τους. Κράτησε μια μικρή πλατεία μέσα στην
ψυχή σου, που θα κάθεσαι μόνο εσύ και τα πουλιά.»
Αγάπη...
«Δεν έχουμε αρκετά αγαθά; Τρελάθηκες;
Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς. Σε νιώθω, με νιώθεις.
Σε πονώ, με πονάς. Σε νοιάζομαι, με νοιάζεσαι.
Τόσα ρήματα δικά μας! Κατάδικά μας!
Να καταναλώνουμε μια ζωή.»
Γιατί...
«Ένα κόκκινο γαρίφαλο είναι η ζωή μας.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο που βάζει ο Θεός στ’ αυτί του
και σεργιανάει στα σύμπαντα.»
(Από το Τετράδιο της Αλκυόνης-Αλκυόνη Παπαδάκη)

Φιλαράκια μου, τα μικρά της ζωής, τα ανθρώπινα,τα τρυφερά, που κάποιοι τα παρουσιάζουν ασήμαντα, είναι τα μεγάλα και τα σπουδαία!
Λεγόμαστε... Άνθρωποι!!!

Όπως και να΄χει η ζωή, ένα πράγμα ξέρω...

Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι στην καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα...
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους.
Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε, ρε ξεφτίλες.
Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι.
Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας. Ξημερώνει.
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου.
Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά.
Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.
Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.

Πάντως, όπως και να 'χει το ζήτημα, ένα πράγμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ.
Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση.
Γουστάρω την τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων.
Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα.
Γουστάρω τ' αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες.
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ' ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια.

Απλά, γουστάρω...να γουστάρετε..!
Έτσι για καλή βδομάδα!

(Αποσπάματα από το βιβλίο, ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΨΑΘΑΚΙ Αλκυόνη Παπαδάκη)

Ας προλαβούμε... να πούμε, καλή βδομάδα!

Φάλτσο η πορεία φίλε τελικά.

Κι ούτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγαλους ωκεανούς

Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι

Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά

Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας "Φάλτσο η πορεία"!!!

Κανείς δεν αμφιβάλλει πια Ομως....

Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά , όταν ο ήλιος σκορπιέται και χαρίζεται στα κύμματα ,

όταν ο Θεός χωράει σε ένα μικρό ροδί συννεφάκι , που εμείς , καθισμένοι στην κουβέρτα, πάιρνουμε τη κιθάρα μας και τραγουδάμε.

Οχι δεν είμαστε πικραμένοι.

Ναυαγοί είμαστε σε μια απέραντη νοσταλγία .

Τραγουδάμε για τη ψυχή μας , που νομίσαμε πως τη κάναμε σημαία της γης.

Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που ξεκινήσαμε να κατατροπώσουμε τον εχθρό.

Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε

Για το παραμύθι που δεν είπαμε

Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στ όνειρό μας

Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε

Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε

Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά της γιασεμιάς (άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά)

Για το χάδι που αψηφήσαμε

Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας

Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε , τρώγοντας μπισκότα με γέμιση σοκολάτας.

Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε

Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε

Για την ήττα που δεν υπογράψαμε

Για τους φίλους που μας έδωσαν

Τραγουδάμε για μας

Για το βίτσιο μας

Για το φάλτσο μας

Αυτό εννοούν , όταν ακούτε να λένε,

"τους έμεινε μόνο η ροκιά" .

(Αλκυόνη Παπαδάκη- Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή )

Όλοι εμείς, οι αφρούρητοι...

Όλοι, εμείς, που σκάβουμε με τα νύχια μας τον ουρανό,ώρα μεσάνυχτα, για να φωνάξουμε στον ήλιο "φτου ξελεφτερία".
Όλοι εμείς, που δραπευτεύουμε απ' το φεγγίτη της οδύνης,για να φιλήσουμε στο στόμα τη χαρά.
Όλοι εμείς που μαλώσαμε στη μοιρασιά των άστρων.Που δε συναντήσαμε ποτέ κανέναν στο δρόμο μας για ναμας δώσει πληροφορίες, κατά που πέφτει η σιγουριά.
Όλοι εμείς, που όταν όταν βρεθούμε κάτω από ερείπια,διώχνουμε με χαμόγελα τους διασώστες.
Όλοι εμείς, που ψάξαμε στ' αζήτητανα βρούμε τα στολίδια της ψυχής μας.Που κάναμε τα μεγάλα ταξίδια μας στις φτερούγες των κύκνων.
Όλοι εμείς, οι σιωπηλοί ακροβάτες μιας υπόσχεσης μάταιης.
Όλοι εμείς, που παραπλανήσαμε τους ανέμους,που ξελογιάσαμε τις ελπίδες.
Όλοι εμείς, που ερωτευθήκαμε ό,τι μας αφάνιζε.
Όλοι εμείς οι αφρούρητοι, που δεν είχαμε ποτέ ένα άλλοθι για τα λάθη μας.
Όλοι εμείς οι αντιρρησίες της παρηγοριάς.
(Από "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή "- ΑλκυόνηΠαπαδάκη)
Όλοι εμείς...να περάσουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!
Mareld μου, περαστικά!