Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν τη ξέρω πια...


Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Στον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.
Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί
Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.



Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ' όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.(O.Ελύτης)


Φωτογραφίες, Άνδρος/5/2009

2 σχόλια:

nyxterino είπε...

πάντως, νομίζω ότι δεν έχω δει καλύτερο ταίριασμα κειμένου και εικόνας.

εξαιρετικό!

50fm είπε...

Eίναι ίσως, μια διάθεση μου να αμφισβητώ το σκέτο...
Σκέτη φωτογραφία, δρόμος,καθημερινότητα, δουλειά...
Να συνοδεύονται και να αλληλουποστηρίζονται!
Σε φιλώ και σε ευχαριστώ!