Ας ζουμάρουμε...την Τετάρτη!

Η κατάσταση αντί να επιδεινούται χειροτερεύει..έλεγε παλιά ένας φίλος, και γελούσαμε!
Και δυστυχώς η κατάσταση χειροτερεύει...και κλαίμε!
Εμείς όμως , ως γνήσια παιδιά της ουτοπίας,της ποίησης και της αισιοδοξίας οφείλουμε να αντιδράσουμε!
Να αντιδράσουμε με όμορφες βραδιές!
Να αντιδράσουμε με ποίηση!
Να αντιδράσουμε με παρέες και ζεστασιά!
Να αντιδράσουμε Ζουμάροντας..!


Την Τετάρτη 21η Απριλίου 2010, η «ποιητική βραδιά» που οργανώνει η Λίνα Νικολακοπούλου στη μπουάτ της Πλάκας «Ζουμ» είναι αφιερωμένη στον ποιητή

Γιώργο Δουατζή

- Ο Γιώργος Δουατζής θα διαβάσει παλιά και νέα ανέκδοτα ποιήματα.

- Ο Γιώργος Ψυχογιός θα αυτοσχεδιάσει στο πιάνο πάνω στα «Μικρά».

- Ο Χάρης Γιούλης θα ερμηνεύσει τραγούδια του σε στίχους του ποιητή.

- Θα τραγουδήσει η Ερωφίλη.

- Θα προβληθούν το ντοκιμαντέρ του Δαυίδ Ναχμία για τον ποιητή και στην έναρξη της βραδιάς βίντεο της Μαρίας Αγιασοφίτη
«Ζουμ» Κυδαθηναίων 39. (Τηλ.: 210- 32 25 920)
Ώρα προσέλευσης : 20, 30
(Ποτό: 15 ευρώ, φοιτητές 8 ευρώ)
Έστω και αν η ημερομηνία κρύβει τη δική της πικρή ιστορία...εμείς μπορούμε να ζήσουμε την όμορφη ατμόσφαιρα μιας μπουάτ, που μας θυμίζει εποχές αγαπημένες!
Όσοι επιθυμείτε παρακαλώ κοπιάστε!
Εύχομαι σε όλους, μια όμορφη βδομάδα γεμάτη με στιγμές αγάπης!

Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα...

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει...
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.
(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ-από τη συλλογή Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)

Για την αποψινή βραδιά/αφιέρωμα στην ποιήτρια, στο ''Ζουμ"
Για τους φίλους που βρίσκονται εκεί
Για όλους εσάς
Και για μένα, να παρηγορηθώ...που δεν κατάφερα να πάω

Η Αμαρτωλή...

Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ…

Παπά, αν έρθει μια μελαχρινή
να την ξομολογήσεις
κοντούλα, αφράτη με γλυκιά φωνή,
πρόσεξε μην τυχόν και την αφήσεις
να μεταλάβει- η αμαρτωλή
νήστεψε μια μέρα το φιλί.

(Γεώργιος Δροσίνης)

Το "αμαρτωλό"εργάκι μου και εγώ, σας ευχόμαστε να περάσετε ένα σούπερ Σαββατοκύριακο!
Χωρίς νηστεία!!!

Ζουμ...στις Ποιητικές βραδιές!

(Van Gogh)

Σκουρόχρωμοι καιροί...

Κι όμως ...

Κάτι φωτίζει...

Κάτι σε κάνει να ονειρεύεσαι...

Κάτι σε κάνει να ανασαίνεις...

Κάτι σε κάνει να ελπίζεις...

Κάπου υπάρχει ένας κήπος...!

Κάτι συμβαίνει...κάθε Τετάρτη στην όμορφη περιοχή της Πλάκας...

Κάτι συμβαίνει στο "Ζουμ"...

Θυμάστε...την ιστορική μπουάτ!

Η Λίνα Νικολακοπούλου με τη συνδρομή του ποιητή Γιώργου Δουατζή, επιμελείται βραδιές αφιερωμένες σε Έλληνες ποιητές.
"Ποιητική βραδιά της Τετάρτης" έτσι απλά...
Η ποιητική βραδιά της Τετάρτης 20 Ιανουαρίου,είναι αφιερωμένη στον ποιητή
Γιώργο Χρονά.
Απαγγέλλουν: Γιώργος Χρονάς - Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Μικρή συνέντευξη του ποιητή με τον Γιώργο Δουατζή

Τραγούδια με ποίηση του Γιώργου Χρονά, από το «Τρίφωνο»

Εγώ μιλάω για δύναμη...
Της αγάπης ισοδύναμη...
Και γυρνάω στην αθωότητα...
Εκεί στο παλιό στέκι των λουλουδιών...εκεί στον κήπο...των ονείρων!
Για όσους κρατάνε ακόμα την παλιά τους την ταυτότητα...είναι μια πρόταση!
Φιλαράκια μου, καλή βδομάδα!

«Ζουμ» Κυδαθηναίων 39. (Τηλ.: 210- 3225920) Τετάρτη 20 Ιανουαρίου. Ώρα προσέλευσης 20, 30’

Βροχή ή δάκρυα...

Μ'έκλεισε μέσα η βροχή
και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Όμως που ξέρω αν αυτό είναι βροχή

ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;

Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα
στα δύο ενδεχόμενα : βροχή ή δάκρυα,
κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα : βροχή ή δάκρυα,
έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.

Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ'ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.
Και μεγάλωσα πολύ
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.
Δάκρυα ή βροχή, που να ξέρω?
Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Και μεγάλωσα πολύ για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει
κι όταν δεν βρέχει άλλο.

Σταγόνες για όλα.
Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.
Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.
Εγώ ή μνήμη, που να ξέρω;
Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.
Βροχή ή δάκρυα.
Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.
(Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ-ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΤΙΚΟΝ ή)

Λατρεύω τη βροχή...

Δεν μπορούσα, να μη μοιραστώ μαζί σας, την εξαιρετική αφιέρωση του διαδικτυακού παιδιού μου!
Seirie, σε ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου, για τις συγκινήσεις που προσφέρεις στη "μανούλα"!
Είδατε παιδιά που μεγάλωσα, με τη βροχή παρέα...

Μαθαίνουμε...

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

(Χόρχε Λούις Μπόρχες- Μαθαίνεις)

Και έτσι, έμαθα να ζωγραφίζω και να φτιάχνω τον κήπο μου...
Υ.Γ. Για αυτή την ανάρτηση, ευθύνεται ο Τόλης, ο ποιητής μας Τόλης Νικηφόρου.
Ξαμολιέμαι στο πανέμορφο λιβάδι του, στην απεραντοσύνη του απείρου, στα γοητευτικά δευτερόλεπτα και μαθαίνω...

Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν τη ξέρω πια...

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Στον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.
Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί
Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.


Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ' όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.(O.Ελύτης)

Φωτογραφίες, Άνδρος/5/2009

Το ρόδο...

Για να ξεφύγουμε από την ασχήμια των προηγούμενων φωτογραφιών...και να γλυκάνει η ψυχούλα μας...
Αντιγράφω από χειρόγραφο, του μεγάλου ποιητή, Τάσου Λειβαδίτη (δυστυχώς δεν διαθέτω την κατάλληλη υποστήριξη, για να το αναρτήσω ως έχει)
Είναι συγκλονιστικό, να δεί κανείς τα γράμματά του, με τις διορθώσεις και τη γνησιότητα της γραφής.
Ο τίτλος γραμμένος με όρθή γραφή και παρακάτω, στους στίχους, η γραφή γίνεται πλάγια και χαιδεύει...

Το ρόδο
Οι ανταύγειες του φεγγαριού στα τζάμια σαν τα
μικρά αποσπάσματα ενός ονείρου,
που κυνηγάμε χρόνια. Έρωτες για πράγματα μακρινά,
φιλίες με δρόμους ή άστρα
κι η παιδικότητα που σε ό,τι καλύτερο είχε, έμεινε
για πάντα άγνωστη.
Ώσπου μια νύχτα παραμέρισα τη ζωή μου και βρήκα
το ωραίο ρόδο που μου είχαν υποσχεθεί.

Για καλό βράδι!!!