Ευγνωμονώ τη ζωή...

Μια φορά και έναν καιρό, ήρθε μια στιγμή...
Μια σημαντική στιγμή...Μια ευλογημένη στιγμή...Μια στιγμή ζωής!
Ήταν η στιγμή που σε κράτησα στα χέρια μου, ζωή μου...
Ήταν η στιγμή που γεννήθηκες λατρεμένη μου κορούλα!

Μεγαλώναμε μαζί...παίζαμε...μαθαίναμε... χρωματίζαμε ό,τι αγγίζαμε...

Και τα χρόνια περνούσαν...κι εμείς σφίγγαμε τα χέρια και μεγαλώναμε...
Στόλιζα τα χέρια σου με μαργαρίτες , ήθελα να μάθεις της φύσης τα στολίδια...

Αυτά έχουν αξία και γνησιότητα!Να προχωράς... να νιώθεις δυνατά και να προσφέρεις λουλούδια...Να προχωράς... και να προσπερνάς... ό,τι σε πληγώνει... και να το αφήνεις πίσω σου ελεύθερο...
Και εσύ ελεύθερη να προχωράς...να αναζητάς τα όνειρά σου,να αντιδράς, να αμφισβητείς,να πιστεύεις σε σένα!

Και να μη ξεχνάς να χρωματίζεις... ό,τι αγγίζεις...Και μη ξεχνάς ότι η ζωή, είναι μια πράξη αγάπης!
Όπως το μάθαμε μαζί...

Mε το κεφάλι ψηλά και με δυνατή καρδιά να αγαπάς!

Η ζωή δεν κερδίζεται παρά μονάχα σαν αγαπάς!

Ως μαμά, μητέρα και μάνα εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ό,τι πιο όμορφο φωτεινό και πολύχρωμο υπάρχει σε τούτον εδώ τον κόσμο να σε συντροφεύει!
Είμαι πάντα δίπλα σου, σε λατρεύω... σε καμαρώνω...σε θαυμάζω...σε προστατεύω..!

Είσαι ο σπανιότερος και ομορφότερος πίνακας της ζωής μου!

Ευγνωμονώ τη ζωή, που μου χάρισε ζωή... εσένα!

Σε γιορτάζω από σήμερα, και σου τραγουδάω...

Να ζήσεις Μαιρούλα και χρόνια πολλά

μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά

παντού να σκορπίζεις της νιότης το φώς

και όλοι να λένε να μια σοφός!

Έτσι χαμογελαστά και αγαπησιάρικα...όπως τότε...όπως πάντα!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Με υγεία, υγεία, υγεία!

Φιλαράκια μου, αύριο 4 Φεβρουαρίου έχει τα γενέθλιά της η πολυαγαπημένη μου κορούλα!

Τα γιορτάζω από σήμερα, καθότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά αλλά στις τρελομαμάδες!Τα κεράκια θα σβηστούν αύριο, αλλά οι ευχές μου, που να χωρέσουν σε μια μέρα...

Από αύριο μπορείτε να πάρετε το τουρτοκομματάκι σας!

Από σήμερα μπορείτε να χορεύετε μαζί μας! Το πάρτυ άρχισε!

Αποκαλύπτομαι...

Επειδή η καθημερινότητα είναι τρύπια και μπάζει από παντού,

οι άνθρωποι παραμιλούν…παρανοούν , παρανομούν, παρασύρονται, παρεκτρέπονται

παραπαίουν…και παρέα με το πι…υποστηρικτικά εκφράζονται κατά όπως λάχει…

Έτσι κι εγώ αποφάσισα μέσα στην παραζάλη μου, να εκτονωθώ…

Πάντα με τον κίνδυνο μιας παρεξήγησης , η οποία μπορεί να βλάψει και την εικόνα μου, αλλά σε τούτη τη ζωή πρέπει να τολμάς!

Η τόλμη σώζει ψυχές… λέω εγώ, γιατί το να σώζει ζωές, δεν αρκεί τελικά…

Τι να την κάνεις τη ζωή, αν η ψυχή δεν έχει σωθεί, ξαναλέω…

Αποφάσισα λοιπόν να σας παρουσιάσω και μια άλλη μου πλευρά!

Σαν αντιδραστικό πλάσμα αντί να μασκαρευτώ λόγω των ημερών, αποφάσισα να πάω κόντρα και να αποκαλυφθώ!

Δηλαδή , να αποκαλύψω ,την ποιητική…τη σκοτεινή…την υπερρεαλιστική…Όλγαουρανίτσα!

Θέλω να γνωρίζεται, ότι σε αυτή μου την προσπάθεια βοήθησαν πολύ εκτός της δικής μου παραζάλης και οι βόλτες μου στις μπλογκογειτονιές της ασήκωτης ποίησης.

Αναφέρομαι σε σκοτεινά και ιδιαίτερα ποιητικά μονοπάτια…

Εκεί όπου η διανόηση συναντιέται με το τέρας, ,το τέρας με την κουλτούρα, η κουλτούρα με την τρύπα του όζοντος, η τρύπα του όζοντος με το αντηλιακό, το αντηλιακό με την προστασία, η προστασία με την καρέττα –καρέττα , η χελώνα με το βάτραχο, και επιτέλους ο βάτραχος με το βάλτο!!!

Εκεί στο βάλτο γίνεται το θαύμα !

Μεταμορφώνονται όλα τα παραπάνω σε ποιήματα!!!

Στο πλαίσιο αυτών των ποιητικών εκδηλώσεων του βάλτου, καταθέτω μέρες που είναι, το δικό μου ποίημα.

Παρακαλώ για την προσοχή σας, με την παράκληση όταν το διαβάζετε το χέρι σας να υποβαστάει με χάρη το κεφαλάκι σας…

Ευχαριστώ!

Ο τίτλος του είναι:

ΟΜΟ

Τις νύχτες το σκοτάδι

γίνεται ΟΜΟ με μπλε και πράσινους κόκκους

Οι λεκέδες βρίσκουν το δρόμο του ξεπλύματος…

Και γίνονται όλα αόρατα…

Ω…ΟΜΟ πόσες νύχτες μου ξέπλυνες…

Μέρα καθαρή έρχομαι…να σε λεκιάσω!

Ω...ΟΜΟ σε σφιχταγκαλιάζω!

Αυτό το υπερρεαλιστικό ποιηματάκι μου, το συνοδεύω με τα υπερρεαλιστικά λουλουδάκια μου, μιας ανάλογης στιγμής, που το ξέσπασμα εκτονώθηκε στον καμβά!!!

Και όλα αυτά μουσικά, τα συνοδεύω με το καταπληκτικό κομμάτι «I ‘d love to change the world» του θρυλικού συγκροτήματος ,Ten Years After, μετράει 38 χρόνια ζωής και το χρησιμοποίησε η COSMOTE στην τελευταία διαφημιστική της καμπάνια. Φανταστείτε...

Θέλω να πιστεύω ότι δέκα χρόνια μετά...ή θα αναγνωριστεί το ειδικό ταλέντο μου, ή θα έχω γίνει καλά!!!
Καλό μήνα!
Καλή βδομάδα!
Δεν θέλω, ου..!
Δεν θέλω αχ...και βαχ...είδατε τι έπαθα;
Ντύθηκα ποιήτρια και βγήκα σεργιάνι!
Μπροστά μου, είστε μια χαρά!!!

Ας σπείρουμε αστέρια...

Ο "Σπορέας Άστρων" είναι ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Kaunas, Lituania...

Την ημέρα περνάει απαρατήρητο...

...Όμως σαν φτάνει η νύχτα,το άγαλμα ξαναβρίσκει το νόημά του...


...Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια...
Ακόμα κι΄όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι..!


Πόσο γρήγορα περνάνε οι βδομάδες...
Ας προλάβουμε να πούμε μόνο λόγια γλυκά...λόγια αγάπης...λόγια φιλίας...
Ας προλάβουμε να σπείρουμε αστέρια!
Φιλαράκια μου, με αγάπη σας εύχομαι ένα αστεράτο Σαββατοκύριακο!

Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα...

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει...
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.
(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ-από τη συλλογή Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)

Για την αποψινή βραδιά/αφιέρωμα στην ποιήτρια, στο ''Ζουμ"
Για τους φίλους που βρίσκονται εκεί
Για όλους εσάς
Και για μένα, να παρηγορηθώ...που δεν κατάφερα να πάω

Με το μάτι του ζωγράφου...

Απλές σκέψεις...
Απλές αλήθειες...
Για μια απλή ζωή, που δεν κατέχουμε!

Να κατέχεις ή να μην κατέχεις;

Προχθές κοίταζα κάτι παλιές φωτογραφίες που είχα φυλάξει σ' ένα χαρτονένιο κουτί. Σ' αυτές τις φωτογραφίες είδα και κάτι συγγενείς και γνωστούς της οικογένειάς μου, αδύνατους, με λεπτά πρόσωπα, καπέλα, σακάκια σταυρωτά και φαρδιά παντελόνια.

Τα μάτια τους είχαν τόσο ωραία έκφραση που φαινόντουσαν μεγάλα. Αμέσως έκανα τη σύγκριση με τους σημερινούς που είναι πάνχοντροι, προγάστορες και με βλέμμα προκλητικό και αδηφάγο. Και σκέφτηκα ότι οι σημερινοί τρώνε καλά, έχουν πολλά πράγματα, σπίτια, αυτοκίνητα, ψυγεία, αποχυμωτές, μίξερ κι ένα σωρό άλλα που μπερδεύουν τη ζωή τους, την κάνουν πιο ακριβή, αλλά και ευάλωτη από το οποιοδήποτε κράτος. Γιατί από την ύλη αντλείται το χρήμα. Αμα δεν έχεις τίποτε, κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει.

Οταν παντρευόταν κάποιος παλιά, νοίκιαζε μια καμαρούλα σε αυλή. Είχε ένα κρεβάτι, δυο καρέκλες, ένα τραπέζι, μια λάμπα πετρελαίου ή ένα λαμπτήρα 60 κηρίων που κρεμόταν από το ταβάνι. Και έκανε και παιδιά. Και μπορούσε να τα αναστήσει έτσι, γιατί είχε μηδαμινά έξοδα. Ηταν πλούσιος στη φτώχεια του. Ολοι θα αναρωτιόμαστε, οι πιο παλιοί τουλάχιστον, πώς μπορούσαμε και κάναμε τόσα πράγματα αφού δεν υπήρχαν χρήματα. Πόσοι και πόσοι δεν έγιναν ποιητές, ζωγράφοι, επιστήμονες, επιχειρηματίες, ξεκινώντας από τα δωματιάκια στις αυλές αυτές των θαυμάτων.

Τώρα όπως έγιναν τα πράγματα, δύσκολα θα μπορείς να αναπτυχθείς, γιατί σκέφτεσαι τα δευτερεύοντα της ζωής. Πώς να πληρώσεις το ηλεκτρικό, το νερό, το πετρέλαιο, το αυτοκίνητο, τα τέλη και τις εισφορές. Ο σημερινός άνθρωπος δεσμεύεται ή καλύτερα παγιδεύεται από τις απαιτήσεις της ίδιας του της ζωής. Η ευτυχία τον πλησιάζει λίγο και χάνεται γρήγορα χωρίς να μπορεί να την αγγίξει, γιατί συνήθως καραδοκούν ο φόβος και η δυστυχία. Τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω μέσα μου πως ευτυχής είναι αυτός που έχει τις λιγότερες ανάγκες. Οταν μπαίνεις σ' ένα καινούργιο δωμάτιο που είναι άδειο, λες τι ωραίο που είναι και πόσο μεγάλο. Μετά, όταν αρχίζεις να το κατοικείς, μαζεύεις πράγματα και ύστερα από χρόνια βλέπεις τον χώρο να έχει μικρύνει. Βλέπεις ότι αδίκως τα μάζευες όλα αυτά τα πράγματα, σου είναι άχρηστα και δεν τολμάς να τα πετάξεις μη τυχόν και τα χρειαστείς κάποια στιγμή. Ετσι δεσμεύεσαι και πάσχεις.

Ο Τσαρούχης έμενε σ' ένα μικρό δωματιάκι στο Παρίσι. Εκεί ζούσε, ζωγράφιζε, έτρωγε. Μια γνωστή του που τον επισκέφτηκε, του λέει: «Βρε Γιάννη μου, τώρα που κερδίζεις και χρήματα, να καλυτερεύσεις τη ζωή σου και να πάρεις έναν πιο μεγάλο χώρο». Κι ο Τσαρούχης τής απάντησε: «Εμένα το επόμενο στάδιο θα είναι να γίνω κλοσάρ». Δεν κατάλαβε η κυρία ότι δεν τον ένοιαζαν οι συνθήκες της ζωής του, αλλά η δημιουργία. Ας προσπαθήσουμε κι εμείς λοιπόν μέσα σ' αυτή την κρίση να εργαζόμαστε, να δημιουργούμε κάτι.

Είναι κείμενο του ζωγράφου Αλέκου Φασιανού, δημοσιευμένο στην Εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" του Σαββάτου.
Η παρότρυνση του ζωγράφου είναι η μόνη λύση στην σημερινή κρίσιμη πραγματικότητα!
Όπως καταλάβατε φίλοι μου, μετά το "αμαρτωλό Σαββατοκύριακο" η πρόταση για την καινούργια βδομάδα έχει μια ευθύνη...την προσωπική μας ευθύνη στα δρώμενα!


Καλή βδομάδα!
Με θάρρος και απλότητα!!!

Η Αμαρτωλή...

Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ…

Παπά, αν έρθει μια μελαχρινή
να την ξομολογήσεις
κοντούλα, αφράτη με γλυκιά φωνή,
πρόσεξε μην τυχόν και την αφήσεις
να μεταλάβει- η αμαρτωλή
νήστεψε μια μέρα το φιλί.

(Γεώργιος Δροσίνης)

Το "αμαρτωλό"εργάκι μου και εγώ, σας ευχόμαστε να περάσετε ένα σούπερ Σαββατοκύριακο!
Χωρίς νηστεία!!!

Όταν το χρώμα συναντάει το παράλογο...επιμένουμε χρωματιστά!

Αγαπώ το χρώμα!
Αγαπώ τα χρώματα!
Με μαγεύουν τα χρώματα!
Η ψυχή μου...τα μάτια μου ευφραίνονται με το χρώμα!
Αποκαλύπτομαι στο χρώμα!
Λέτε το παράλογο να με έχει κυριεύσει...αναρωτιέμαι...
Και ξαφνικά ξεπηδάνε μπροστά μου, οι αιχμηρές σκέψεις

του σπουδαίου συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ!
Επειδή καθημερινά φλερτάρουμε με το παράλογο...λέω να ξαναθυμηθούμε τη συμπεριφορά του παράλογου...
Έτσι για να μη μας βρεί απροετοίμαστους!
ΜΗΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ.
ΜΗΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΟΥ.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΟΔΗΓΗΣΩ.
ΑΠΛΑ ΠΕΡΠΑΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙΝΕ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ... (Αλμπέρ Καμύ)
" Όλες τις μέρες μιας άφεγγης ζωής ο χρόνος μας ανέχεται.
Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που πρέπει να τον ανεχτούμε και να τον υπομείνουμε εμείς.
Ζούμε με το μέλλον: “αύριο”, “αργότερα”, “όταν σου δοθεί μια ευκαιρία”, “με τον καιρό θα καταλάβεις”. Αυτές οι ανακολουθίες είναι περίεργες αφού θα πεθάνουμε.
Αλλά φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει πως είναι τριάντα χρονών. Επιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. Την ίδια όμως στιγμή συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο.

Παίρνει θέση μέσα σ’ αυτόν. Αναγνωρίζει πως βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή και παραδέχεται πως έχει χρέος να την περάσει.
Ανήκει στο χρόνο και τρομοκρατημένος βλέπει στο πρόσωπο του χρόνου το χειρότερο εχθρό του. Αύριο, επιθυμούσε το αύριο, τη στιγμή που έπρεπε να μην το ήθελε μ’ όλο του το είναι. Αυτή η επανάσταση της σάρκας αποτελεί το παράλογο [Όχι όμως κυριολεκτικά. Δε δίνω έναν ορισμό, απαριθμώ συναισθήματα, ανεκτά απ' το παράλογο. Αλλά το τέλος της απαρίθμησης δε σημαίνει κι εξάντληση του παράλογου].(Ο μύθος του Σίσυφου-δοκίμιο πάνω στο παράλογο)

Χρωματίζοντας την καθημερινότητά μας...ίσως είναι η καλύτερη προετοιμασία υποδοχής κάθε παράλογου..!

Αγαπώ τα χρώματα...ξανασυνεχίζω...

...Και είστε φίλοι μου...

...Και όλοι μαζί, βλέπουμε τη χρωματιστή πλευρά της ζωής!

(Φωτογραφία από Photobucket)