Ανθισμένες αναμνήσεις και χαμόγελα!

Μέσα σε αυτή την ανοιξιάτικη ηλιόλουστη ανθισμένη μέρα...άνθισαν και οι αναμνήσεις μου!
Σαν ένα πανέμορφο μπουκέτο νιώθω τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων!
Που θέλω να το διατηρώ ζωντανό...

Να...σήμερα στη βόλτα που έκανα, πέρασα και από το σπίτι του παιδικού μου φίλου,του Ιάκωβου.
Ο κήπος ήταν ανθισμένος, όπως τότε...όταν ζούσε ο πατέρας του, ο Γιώργης Κρόκος.
Νιώθω ότι σε κάθε ανθισμένο κλωνάρι έχουν φωλιάσει οι στιγμές μας.


Οι στιγμές που μας μίλαγε...
Στα μάτια να κοιταζόσαστε...
Και να χαμογελάτε...μας έλεγε...
Και εμείς κοιταζόμασταν μεταξύ μας συνωμοτικά και γελάγαμε...
Δηλαδή ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια!
Κάναμε αυτό που μας έλεγε, με την υπερβολή που διαθέτει η παιδική σκανδαλιά!
Αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι το χαμόγελο, έγινε τρόπος ζωής μας!

Χαμογελάτε...

Το κάθε μας χαμόγελο
ψωμί των αρχαγγέλων
Χαμογελάτε αδέλφια,
ποτέ να μην πεινάσουν
όσοι χορταίνουν με φως...
(Γιώργης Κρόκος)
Σας το αφιερώνω φιλαράκια μου, αυτό το όμορφο ποίημα του σπουδαίου Γιώργη Κρόκου!
Που ξέρεις, μπορεί από ψηλά να χαμογελάει και εκείνος, όταν βλέπει ότι αυτά που μας έμαθε τα φυλάμε με αγάπη βαθιά μέσα στην καρδιά μας, και τα μοιραζόμαστε..
Μας έμαθε και αυτό..!

Δάσκαλε μας, υπάρχει ακόμα η προσωπογραφία του αγαπημένου σου Μπετόβεν, έτσι όπως την άφησες... στον τοίχο, και μας κοιτάει...επιβλητικά, κι εμείς χαμογελάμε..!
(Οι φωτογραφίες από Photobucket )

Η Αμαρτωλή...

Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ…

Παπά, αν έρθει μια μελαχρινή
να την ξομολογήσεις
κοντούλα, αφράτη με γλυκιά φωνή,
πρόσεξε μην τυχόν και την αφήσεις
να μεταλάβει- η αμαρτωλή
νήστεψε μια μέρα το φιλί.

(Γεώργιος Δροσίνης)

Το "αμαρτωλό"εργάκι μου και εγώ, σας ευχόμαστε να περάσετε ένα σούπερ Σαββατοκύριακο!
Χωρίς νηστεία!!!

Τριαντάφυλλα από κήπο... ποιητή, για την ποίηση!

Σήμερα, θέλω να αφιερώσω αυτά τα όμορφα, μυρωδάτα, τριαντάφυλλα , τα κομμένα από αγαπημένο κήπο, στον ποιητή Γιώργο Δουατζή για την εξαιρετική πρωτοβουλία του, που αφορά στο 1ο συνέδριο ποίησης και ξεκινάει σήμερα.
Εύχομαι από καρδιάς κάθε επιτυχία!
Εξομολογούμαι, ότι τα τριαντάφυλλα είναι κομμένα από τον κήπο του αείμνηστου, Γιώργη Κρόκου, δάσκαλος στο επάγγελμα και ποιητής, πεζογράφος, μουσικός, ιεροψάλτης, λαογράφος, θεατρικός συγγραφέας και υπέροχος άνθρωπος!
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω παιδί, ήμουν 8 χρονών όταν γίναμε φίλοι με τα παιδιά του, τον Ιάκωβο και την Αργυρώ, περάσαμε την εφηβεία μαζί και εξακολουθούμε μέχρι σήμερα να είμαστε αχώριστοι!
Μέσα σε αυτόν το μεγάλο κήπο, περάσαμε αλησμόνητες στιγμές και υπέροχα,αξέχαστα χρόνια. Ο Γιώργης Κρόκος, μας παρακολουθούσε πάντα, τρυφερά και αγαπημένα.
Εκεί στη εφηβεία, λίγο... του ξεφύγαμε, αλλά μας αντιμετώπιζε με ποιήματα και μουσικές!
Εμείς, του απαντούσαμε με κιθάρες ηλεκτρικές και ροκ στίχους....
Ο κήπος παραμένει ζωντανός, όπως τότε...με τη φροντίδα και την αγάπη της συζύγου του, της γλυκύτατης κ. Κίτσας ( δασκάλα) που ζεί με το όνειρο, κάποια στιγμή να γίνει στην Ηλιούπολη, ένα μικρό μουσείο για το Γιώργη Κρόκο.
Φυλάει με αγάπη, κάθετι δικό του και περιμένει καρτερικά..., μέχρι στιγμής δεν καταφέραμε δυστυχώς τίποτα, όμως συνεχίζουμε τις προσπάθειες...
Πάντα όταν περνάω, από αυτόν τον κήπο, με τις πανέμορφες αναμνήσεις , παίρνω λουλούδια για το βάζο μου.
Θέλω, να βρίσκεται κάτι από εκείνα τα χρόνια... πάντα δίπλα μου..!
Είμαι σίγουρη αν ζούσε, θα ήταν ο πρώτος που θα πήγαινε στο συνέδριο της ποίησης.
Τα ολοζώντανα, ευωδιαστά τριαντάφυλλα του κήπου του... αφιερωμένα....