Όταν το χρώμα συναντάει το παράλογο...επιμένουμε χρωματιστά!

Αγαπώ το χρώμα!
Αγαπώ τα χρώματα!
Με μαγεύουν τα χρώματα!
Η ψυχή μου...τα μάτια μου ευφραίνονται με το χρώμα!
Αποκαλύπτομαι στο χρώμα!
Λέτε το παράλογο να με έχει κυριεύσει...αναρωτιέμαι...
Και ξαφνικά ξεπηδάνε μπροστά μου, οι αιχμηρές σκέψεις

του σπουδαίου συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ!
Επειδή καθημερινά φλερτάρουμε με το παράλογο...λέω να ξαναθυμηθούμε τη συμπεριφορά του παράλογου...
Έτσι για να μη μας βρεί απροετοίμαστους!
ΜΗΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ.
ΜΗΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΟΥ.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΟΔΗΓΗΣΩ.
ΑΠΛΑ ΠΕΡΠΑΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙΝΕ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ... (Αλμπέρ Καμύ)
" Όλες τις μέρες μιας άφεγγης ζωής ο χρόνος μας ανέχεται.
Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που πρέπει να τον ανεχτούμε και να τον υπομείνουμε εμείς.
Ζούμε με το μέλλον: “αύριο”, “αργότερα”, “όταν σου δοθεί μια ευκαιρία”, “με τον καιρό θα καταλάβεις”. Αυτές οι ανακολουθίες είναι περίεργες αφού θα πεθάνουμε.
Αλλά φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει πως είναι τριάντα χρονών. Επιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. Την ίδια όμως στιγμή συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο.

Παίρνει θέση μέσα σ’ αυτόν. Αναγνωρίζει πως βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή και παραδέχεται πως έχει χρέος να την περάσει.
Ανήκει στο χρόνο και τρομοκρατημένος βλέπει στο πρόσωπο του χρόνου το χειρότερο εχθρό του. Αύριο, επιθυμούσε το αύριο, τη στιγμή που έπρεπε να μην το ήθελε μ’ όλο του το είναι. Αυτή η επανάσταση της σάρκας αποτελεί το παράλογο [Όχι όμως κυριολεκτικά. Δε δίνω έναν ορισμό, απαριθμώ συναισθήματα, ανεκτά απ' το παράλογο. Αλλά το τέλος της απαρίθμησης δε σημαίνει κι εξάντληση του παράλογου].(Ο μύθος του Σίσυφου-δοκίμιο πάνω στο παράλογο)

Χρωματίζοντας την καθημερινότητά μας...ίσως είναι η καλύτερη προετοιμασία υποδοχής κάθε παράλογου..!

Αγαπώ τα χρώματα...ξανασυνεχίζω...

...Και είστε φίλοι μου...

...Και όλοι μαζί, βλέπουμε τη χρωματιστή πλευρά της ζωής!

(Φωτογραφία από Photobucket)