Δύο χρωματιστά τριαντάφυλλα ζωγραφίζω και ελπίζω... Ελπίζω να μάθουμε να σκεφτόμαστε... Η σκέψη μπορεί να είναι σπόρος ζωής ή σπόρος δηλητήριο. Ας μη δηλητηριάζουμε τις σκέψεις μας και ας αποζητάμε πάντα σκέψεις φωτεινές! Ας μην απαρνιόμαστε τη ζωή με λόγο ή με σκέψη! Και επειδή έρχεται μια καινούργια βδομάδα λέω να υποδεχτούμε τις σκέψεις μας, με λίγες ελεύθερες πινελιές από χρωματιστά τρυφερά τριαντάφυλλα! Σας τα προσφέρω φιλαράκια μου, με την αγάπη μου! Νοσταλγώ...τις όμορφες ελπιδοφόρες παρείστικες σκέψεις! Και χαίρομαι όταν τις συναντάω εδώ, σε αυτή τη διαδικτυακή γειτονιά! Σας ευχαριστώ για αυτό! Καλή και τρυφερή βδομάδα!
Αφήνω το χρώμα να κυλάει...να θεριεύει...να μαλακώνει... και απείθαρχα να πάλλεται,για να υφάνει ζεστές φωλιές να τρυπώσουν στο ξενύχτι τους τα αστέρια ..!
"Ξενύχτι στις φωλιές των αστεριών" αυτό τον τίτλο έδωσα σε αυτή τη ζωγραφιά μου. Η ψυχή μου η δράπετισσα...εκεί με πήγε..!
Καλή βδομάδα!
Mε λίγη καθυστέρηση που οφείλεται σε μένα, απολαύστε την υπέροχη μουσική επένδυση της ζωγραφιάς μου , που είναι πρόταση της υπέροχης Νέλληςμας! Η ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! Νέλλη μου, σε ευχαριστώ πολύ!
Απλές σκέψεις... Απλές αλήθειες... Για μια απλή ζωή, που δεν κατέχουμε!
Να κατέχεις ή να μην κατέχεις;
Προχθές κοίταζα κάτι παλιές φωτογραφίες που είχα φυλάξει σ' ένα χαρτονένιο κουτί. Σ' αυτές τις φωτογραφίες είδα και κάτι συγγενείς και γνωστούς της οικογένειάς μου, αδύνατους, με λεπτά πρόσωπα, καπέλα, σακάκια σταυρωτά και φαρδιά παντελόνια.
Τα μάτια τους είχαν τόσο ωραία έκφραση που φαινόντουσαν μεγάλα. Αμέσως έκανα τη σύγκριση με τους σημερινούς που είναι πάνχοντροι, προγάστορες και με βλέμμα προκλητικό και αδηφάγο. Και σκέφτηκα ότι οι σημερινοί τρώνε καλά, έχουν πολλά πράγματα, σπίτια, αυτοκίνητα, ψυγεία, αποχυμωτές, μίξερ κι ένα σωρό άλλα που μπερδεύουν τη ζωή τους, την κάνουν πιο ακριβή, αλλά και ευάλωτη από το οποιοδήποτε κράτος. Γιατί από την ύλη αντλείται το χρήμα. Αμα δεν έχεις τίποτε, κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει.
Οταν παντρευόταν κάποιος παλιά, νοίκιαζε μια καμαρούλα σε αυλή. Είχε ένα κρεβάτι, δυο καρέκλες, ένα τραπέζι, μια λάμπα πετρελαίου ή ένα λαμπτήρα 60 κηρίων που κρεμόταν από το ταβάνι. Και έκανε και παιδιά. Και μπορούσε να τα αναστήσει έτσι, γιατί είχε μηδαμινά έξοδα. Ηταν πλούσιος στη φτώχεια του. Ολοι θα αναρωτιόμαστε, οι πιο παλιοί τουλάχιστον, πώς μπορούσαμε και κάναμε τόσα πράγματα αφού δεν υπήρχαν χρήματα. Πόσοι και πόσοι δεν έγιναν ποιητές, ζωγράφοι, επιστήμονες, επιχειρηματίες, ξεκινώντας από τα δωματιάκια στις αυλές αυτές των θαυμάτων.
Τώρα όπως έγιναν τα πράγματα, δύσκολα θα μπορείς να αναπτυχθείς, γιατί σκέφτεσαι τα δευτερεύοντα της ζωής. Πώς να πληρώσεις το ηλεκτρικό, το νερό, το πετρέλαιο, το αυτοκίνητο, τα τέλη και τις εισφορές. Ο σημερινός άνθρωπος δεσμεύεται ή καλύτερα παγιδεύεται από τις απαιτήσεις της ίδιας του της ζωής. Η ευτυχία τον πλησιάζει λίγο και χάνεται γρήγορα χωρίς να μπορεί να την αγγίξει, γιατί συνήθως καραδοκούν ο φόβος και η δυστυχία. Τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω μέσα μου πως ευτυχής είναι αυτός που έχει τις λιγότερες ανάγκες. Οταν μπαίνεις σ' ένα καινούργιο δωμάτιο που είναι άδειο, λες τι ωραίο που είναι και πόσο μεγάλο. Μετά, όταν αρχίζεις να το κατοικείς, μαζεύεις πράγματα και ύστερα από χρόνια βλέπεις τον χώρο να έχει μικρύνει. Βλέπεις ότι αδίκως τα μάζευες όλα αυτά τα πράγματα, σου είναι άχρηστα και δεν τολμάς να τα πετάξεις μη τυχόν και τα χρειαστείς κάποια στιγμή. Ετσι δεσμεύεσαι και πάσχεις.
Ο Τσαρούχης έμενε σ' ένα μικρό δωματιάκι στο Παρίσι. Εκεί ζούσε, ζωγράφιζε, έτρωγε. Μια γνωστή του που τον επισκέφτηκε, του λέει: «Βρε Γιάννη μου, τώρα που κερδίζεις και χρήματα, να καλυτερεύσεις τη ζωή σου και να πάρεις έναν πιο μεγάλο χώρο». Κι ο Τσαρούχης τής απάντησε: «Εμένα το επόμενο στάδιο θα είναι να γίνω κλοσάρ». Δεν κατάλαβε η κυρία ότι δεν τον ένοιαζαν οι συνθήκες της ζωής του, αλλά η δημιουργία. Ας προσπαθήσουμε κι εμείς λοιπόν μέσα σ' αυτή την κρίση να εργαζόμαστε, να δημιουργούμε κάτι.
Είναι κείμενο του ζωγράφου Αλέκου Φασιανού, δημοσιευμένο στην Εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" του Σαββάτου. Η παρότρυνση του ζωγράφου είναι η μόνη λύση στην σημερινή κρίσιμη πραγματικότητα! Όπως καταλάβατε φίλοι μου, μετά το "αμαρτωλό Σαββατοκύριακο" η πρόταση για την καινούργια βδομάδα έχει μια ευθύνη...την προσωπική μας ευθύνη στα δρώμενα!
Παπά, αν έρθει μια μελαχρινή
να την ξομολογήσεις
κοντούλα, αφράτη με γλυκιά φωνή,
πρόσεξε μην τυχόν και την αφήσεις
να μεταλάβει- η αμαρτωλή
νήστεψε μια μέρα το φιλί.
(Γεώργιος Δροσίνης)
Το "αμαρτωλό"εργάκι μου και εγώ, σας ευχόμαστε να περάσετε ένα σούπερ Σαββατοκύριακο!
Χωρίς νηστεία!!!
Έχω ελαφρύνει από χρυσαφικά...ρολόγια...και λοιπά...
Το χρυσαφί... υπάρχει μόνο στις ζωγραφιές μου!
Περνάνε οι μέρες φιλαράκια μου!
Τα Χριστούγεννα πέρασαν…
Ήταν περίεργα για μένα αυτά τα Χριστούγεννα μετά τη διάρρηξη του σπιτιού μου.
Νιώθω αμήχανα,άβολα και φοβισμένα μέσα στο σπιτάκι μου, που ήταν μια πολύ ζεστή φωλιά για μένα και τους αγαπημένους μου ανθρώπους.
Τώρα το κοιτάω ύποπτα...
Το απαίσιο είναι, ότι στην προσπάθεια να μπούνε στο σπίτι ,τραυματίστηκαν και υπήρχαν κηλίδες αίματος σε διάφορα σημεία...
Τέλος πάντων, πήραν ότι τους άρεσε από κοσμήματα και ρολόγια, και το κουφό... πήραν και ένα μπουκαλάκι ουίσκι!
Να το πιουν τουλάχιστον στην υγειά μας, καλό θα είναι...
Σήμερα δε, ανακάλυψα ότι λείπει και ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια του καλού μου!
Σας το έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτησή φίλοι μου, όλα τα κουφά τα τραβάω σα μαγνήτης!
Μπορώ να πω, ότι μου συμπεριφέρθηκαν κυριλέ...
Η αναστάτωση έγινε με σικάτο τρόπο...
Αφού κάποια στιγμή σκέφτηκα. μήπως ήθελαν να κλέψουν εμένα...φρίκαραν που δεν με βρήκαν...πήραν μερικά πράγματα δικά μου για να με θυμούνται, έκοψαν τις φλέβες τους,μέσα στον παραλογισμό τους και για να σβήσουν τον πόνο τους ήπιαν και το ουίσκι!
Τα δε αντρικά παπούτσια, με λύσσα τα εξαφάνισαν...
Πως σας φαίνεται το σεναριάκι μου;
Πέραν της πλάκας, αν ήμουν στο σπίτι, θα τα είχα κακαρώσει...
Ευτυχώς...αποφύγαμε τα χειρότερα...
Τώρα πότε θα το ξεπεράσω, θα δούμε...σκέφτομαι μήπως βάλω συναγερμό...θα ξαναδούμε.
Το μόνο βέβαιο είναι, ότι στο σπίτι μου μόνη μου δεν ξανακοιμάμαι!
Έχω βέβαια και άλλο περιστατικό που συνέβηκε χθες το βράδυ,αλλά θα σας το πω σε επόμενη ανάρτηση γιατί δεν αντέχω να το ξανασκεφτώ σήμερα.
Είπα λοιπόν, να ξεφύγω από την κακοτυχία αυτών των ημερών και να αναρτήσω αυτό το εργάκι μου,που παραπέμπει σε όμορφες μουσικές και ανθισμένα συναισθήματα!
Έτσι για να ξορκίσω την αρνητική ατμόσφαιρα!
Και να χαρούμε όλοι μαζί, με γλυκιά λουλουδιασμένη διάθεση, για τη διάκριση του Τόλη μας,
Μια μοναδική έκθεση ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής και διακοσμητικής με θέμα: " Η Ανθρώπινη μορφή στην Τέχνη" παρουσιάζουν ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων, η "Τεχνόπολις" και το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) Τα εγκαίνια της έκθεσης, θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου Η διάρκεια της έκθεσης είναι έως 24 Ιανουαρίου του 2010. Χώρος 'Τεχνόπολις" του Δήμου Αθηναίων(Πειραιώς 100-Γκάζι)
Είναι μια έκθεση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό όμως που με κάνει να επισκεφθώ με ιδιαίτερη χαρά, αυτή την έκθεση φίλοι μου, είναι το γεγονός ότι θα συμμετέχει με δυο ζωγραφιές ο υπέροχος φίλος, Ντίνος Παπασπύρου!
Ο όμορφος ζωγράφος από την όμορφη Θεσσαλονίκη! Οι περισσότεροι διαδικτυακοί φίλοι, γνωρίζετε το ιστολόγιο του, dinosart Όσοι φίλοι δεν το έχετε επισκεφθεί σας το προτείνω, με ένα κλικ, θα μεταφερθείτε... σε ένα διαδικτυακό χώρο, που συναντιέται η ζωή με τη ζωή! Συναντιέται η ανάμνηση...η δημιουργία...η καλαισθησία...η δύναμη της ψυχής... η αγάπη...με γνήσιο και άμεσο τρόπο, με τον άνθρωπο και μόνο μ΄αυτόν! Χωρίς φλυαρίες και περιττά στολίδια,χωρίς φτιασιδώματα... Ανθρώπινες στιγμές, μνήμες, τοπία, αγώνες, γυναίκες, πόθοι, πάθη, γίνονται ζωγραφιές... Συναντιόνται με το χρώμα, το φώς, κεντώντας τη μορφή και το σχήμα... Και η Θεσσαλονίκη παντού...με τα ωραία της και τα μοιραία της! Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη τεχνική (πουαντιγισμός), που επηρέασε το Ντίνο είναι ίσως, η μόνη που αποπνέει τόσο ενωτική διάθεση στη ζωγραφική. Ανακάλυψα το Ντίνο, μέσα από το πανέμορφο Λιβάδι που ονειρεύεται... του ποιητή μας,Τόλη Νικηφόρου Τόλη σε ευχαριστώ!
Χωρίς να έχουμε γνωριστεί από κοντά , σας νιώθω φίλους μου, σαν να γνωριζόμαστε χρόνια... Με συγκινεί αυτό ιδιαίτερα! Όσοι φίλοι μένετε στην Αθήνα, σας προσκαλώ σε αυτή την έκθεση,για να απολαύσουμε από κοντά, τις δημιουργίες του Ντίνου και επιτέλους να γνωριστούμε από κοντά! Μέχρι τότε, απολαύστε ένα μικρό δείγμα από τις πανέμορφες ζωγραφιές του Ντίνου, μαζί με τις ευχές μου για ένα όμορφο και ανθρώπινο Σαββατοκύριακο!
Λατρεύω τη Θεσσαλονίκη! Στην υγειά των ωραίων ανθρώπων της!!!
Και κάτι που δυστυχώς, δεν μας τιμά...γιατί υπάρχουν και οι άλλοι... Οι... όχι ωραίοι άνθρωποι! Φίλοι μου, κλείνοντας θέλω να σας ενημερώσω για πρόβλημα σχολείου, που έμαθα σήμερα, αμέσως μετά τη δημοσίευση της ανάρτησής μου, και αφορά στο 3 Γυμνάσιο Ν. Φιλαδέλφειας και τη φίλη μας Νέλλη, στο ιστολόγιο nelly΄s Κι αυτά κι εκείνα Στη δεξιά στήλη του ιστολογίου μου ,έχω αναδημοσιεύσει την επιστολή διαμαρτυρίας. Παρακαλώ για την προσοχή σας... Είναι απίστευτο και όμως αληθινό! Σας ευχαριστώ!
Λαμποκοπάς ... δεν παύεις να δημιουργείς χρωματιστές ελπίδες
Γυναίκα...
Υπάρχεις…
Λικνίζεσαι στη σκέψη του
ξέγνοιαστη και περήφανη να είσαι...
Σε όλες τις γυναίκες, αφιερωμένο το εργάκι μου και οι σκέψεις μου... Υπάρχουμε...πάντα! Αρκεί να το πιστεύουμε... να το επιθυμούμε...να το θυμόμαστε! Καλή βδομάδα!
Διαλέγω κάτι ρομαντικό και αθώο, για να σας ευχηθώ καλή βδομάδα! Είναι ένα εργάκι μου, που έκανα για μια φίλη, που είμαστε μαζί, από οκτώ χρονών! Συνομήλικες και αχώριστες μέχρι σήμερα! Είναι η αδελφή μου, ( έχω δυο λεβέντες αδέλφια μέχρι εκεί πάνω...) και μεγαλύτεροι,για να μάθουν να παίρνουν όλο το μπόι της οικογένειας! Αλλά και η αδελφούλα, άλλη ομορφιά! Ήταν πάντα η φίλη μου, πρώτη μαθήτρια στο σχολείο Δημοτικό-Γυμνάσιο και φυσικά στο Πανεπιστήμιο και πολύ υπάκουο και καλό παιδί! Εγώ, καταιδρωμένη...ανησυχούσα για άλλα πράγματα...και έτρεχα γενικά μη δεν προλάβω..! Το φευγάτο, με ακολουθούσε από τότε..! Η μια, συπλήρωνε την άλλη, με τρόπο τρυφερό και αυτό συμβαίνει ακόμη... Σήμερα, είναι μια αξιόλογη , ξεχωριστή καθηγήτρια και έχει μια πεντανόστιμη κορούλα, δώδεκα χρονών, που λατρεύουμε όλοι μας! Έκανα λοιπόν, πριν μερικά χρόνια, αυτό το εργάκι, για τις αγαπημένες μου υπάρξεις! Θέλω, να το συνοδέψω μουσικά, με ένα κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικό κομμάτι από έναν Κύπριο μουσικό, τον Σταύρο Λάντσια. Αθόρυβος,προσηλωμένος και βαθιά ουσιαστικός! Αθωότητα...ο τίτλος..! Απολαύστε το!
Καλή βδομάδα, με επιστροφή, στα χρόνια της αθωότητας και του ρομαντισμού..!
Ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο... Ροκ διάθεση... Ξύλα... Κόκκινες πινελιές... και η μνήμη, ζωφράφισε... Φράουλες και αίμα..! Γροθιά... η ταινία "Φράουλες και αίμα"! Δυνατή και πάντα επίκαιρη! Πως να ξεχαστεί...!
Στο αγόρι, με τα μακριά μαλλιά και τα 53 χρόνια! Στο "ιερό καταφύγιο" , του Αιγαίου! Στη δύναμη της αγάπης! Εσύ με ξέρεις πιο καλά..!
To φως σου και το φως ... ...χορεύουν γύρω μας..! ...'Ελεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ... Μα είναι δώρο, άδωρο να αλλάξεις χαρακτήρα... Πιάνω τον ευατό μου και χάνω το μυαλό μου...
Λάθη, στραβά και πάθη μ΄έβγαλαν σωστό!
Στην υγειά σας βρε παιδιά!!! Στην υγειά του παιδιού, που κρατάμε όλοι μέσα μας! Στην υγειά των ασυμμόρφωτων! Στην υγειά της ιερής τρέλας μας, που μας κρατάει ζωντανούς! Τζούλια μου, σε ευχαριστώ! Είσαι ένας άγγελος! (Με βοήθησε με ένα αγγελικό τρόπο, για το σωστό μέγεθος του βίντεο) Είναι και αυτός, ένας απ΄τους λόγους του σημερινού μου μερακλώματος! Υπάρχουν, Aνθρωποι-Άγγελοι..! Υ.Γ.Η Ζωγραφική μου, απεικονίζει για μένα, διχασμένη εικόνα καθωσπρεπισμού και μή.Πρόσωπο/μαλλιά.
Δεκαετία 70...πως να ξεχάσεις ποτέ, τους POLL! Πάρτυ, φίλοι, μουσικές και όνειρα...ατελείωτα όνειρα! Μια καρδιά, τα πρόσωπά μας και η αγάπη, παρέα μας! Όλα άνθιζαν τότε...το Άνθρωπε αγάπα...έγινε σύνθημα,και το φυλάξαμε βαθιά μέσα στην καρδιά μας! Μ΄αυτό πορευτήκαμε, αυτό μας οδηγούσε, αυτό μας βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές,αυτό μάθαμε να νιώθουμε,αυτό μπορούμε να προσφέρουμε! Αφιερωμένα, το εργάκι μου και το τραγουδάκι, σε όλους εσάς, που περνάτε από εδώ, και με συγκινείτε, όταν σας επισκέπτομαι!
"Αυτά τα δένδρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό"(Γ.Ρίτσος)
Έτσι, άρχισα να ζωγραφίζω ένα δένδρο, έτσι"αβόλευτο" όπως ήταν, έφερε τ΄άλλο...μετά τ΄ άλλο. Εκεί, δίπλα στον ήλιο, μέσα στον απέραντο ουρανό, βάφτηκαν με χρώμα. Με το χρώμα, του πάθους , της ελπίδας,της ανακούφισης!
Δύο χρωματιστά τριαντάφυλλα ζωγραφίζω και ελπίζω...
Δεκαετία 70...πως να ξεχάσεις ποτέ, τους POLL! 
