Φιλία από τη θάλασσα...!

Αυτό το καλοκαίρι στις διακοπές μου στην Άνδρο, γνώρισα μια καινούργια φίλη,την Άννα!
Η γνωριμία μας έγινε στην παραλία.Εγώ αραχτή με την παρέα μου στις ξαπλώστρες και εκείνη δίπλα μας μόνη της.
Όταν την είδα τη θαύμασα, ήταν μια όμορφη γυναίκα γύρω στα 60.Από αυτές τις ομορφιές που ακόμα και ο χρόνος σέβεται και της αγγίζει χαιδεύοντας...
Κάπνιζε...όπως κι εγώ (μη βαράτε). Η καλή μου φίλη η Γωγούλα η οποία καπνίζει και αυτή, φέτος έφαγε ένα μεγάλο κόλλημα με τις γόπες στην παραλία.
'Εφερνε μαζί της ειδικά χάρτινα τασάκια, για τις γόπες και τις μάζευε και όση ώρα δεν έκανε μπάνιο παρατηρούσε τους καπνίζοντες και τη συμπεριφορά τους ως προς το σβήσιμο του τσιγάρου!Αλοίμονο σε όποιον έσβηνε το τσιγάρο στην άμμο!Του το έβγαζε από τη μύτη!
Μόλις λοιπόν, είδε την Άννα να καπνίζει της προσέφερε ευγενικά ένα τασάκι!
Έτσι ξεκινήσαμε να μιλάμε,να μιλάμε, να μιλάμε, μέχρι τη δύση του ήλιου!
Μου μίλησε για την πολυτάραχη και γοητευτκή ζωή της ,για τα δύο της παιδιά και για τον σύζυγό της που δυστυχώς είχε πεθάνει πριν 6 μήνες.
Ήταν πολύ γνωστός, και έχει αφήσει εποχή με το επάγγελμά του.
Η σύμπτωση η απίστευτη είναι, όταν μου είπε το όνομα του,τρελάθηκα, ήμουν σίγουρη ότι η ιστορία έχει και συνέχεια, αφού και ο δικός μου σύντροφος, κινείται στους ίδιους επαγγελματικούς χώρους.
Και είχε συνέχεια...
Βρεθήκαμε, την άλλη μέρα το βράδυ να τρώμε και να πίνουμε το κρασάκι μας στη βεράντα μας,και να μιλάμε...να μιλάμε... ήταν μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά!
Η γλυκύτατη Άννα, μετά τη σύνταξη ασχολείται με το patchwork, έχει κάνει εκθέσεις και παραδίδει μαθήματα.


Μάζεψε από την παραλία πετρούλες και μαζί με τη δημιουργική της φαντασία διαλέγοντας γήινους τόνους στα πανιά της, δημιούργησε αυτό το πανέμορφο κολιέ, που μου έκανε δώρο!
Απλά υλικά μεταμορφώνονται σε ένα υπέροχο αποτέλεσμα και στολίζουν με ιδιαίτερη τρυφερότητα μια φιλία!
Μια φιλία από τη θάλασσα!
Νιώθω τυχερή όταν γνωρίζω με τον πιο απλό τρόπο, αξιόλογους, γενναίους, ωραίους ανθρώπους!
Διαλέγω μια σκηνή αγαπημένης μου ταινίας, ώς αντίδωρο στην όμορφη προσφορά της!



Αγαπημένοι μου συνταξιδευτές, σας εύχομαι Καλό Σαββατοκύριακο!

Ας σπείρουμε αστέρια...

Ο "Σπορέας Άστρων" είναι ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Kaunas, Lituania...

Την ημέρα περνάει απαρατήρητο...

...Όμως σαν φτάνει η νύχτα,το άγαλμα ξαναβρίσκει το νόημά του...


...Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια...
Ακόμα κι΄όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι..!


Πόσο γρήγορα περνάνε οι βδομάδες...
Ας προλάβουμε να πούμε μόνο λόγια γλυκά...λόγια αγάπης...λόγια φιλίας...
Ας προλάβουμε να σπείρουμε αστέρια!
Φιλαράκια μου, με αγάπη σας εύχομαι ένα αστεράτο Σαββατοκύριακο!

Μια ιστορία θα σας πώ...

Είναι μια ιστορία...
Μια αληθινή ιστορία λένε...
Μου την έστειλε,με e-mail ένα τρυφερό και καλό φιλαράκι.
Από που...Τόλη και Ντίνο μου;
Φυσικά απ΄τη Θεσσαλονίκη!!!

Είναι μια ιστορία που λίγοι τη γνωρίζουν...
Έστω και αν δεν έχεις πάει στην Ισπανία, θα πρέπει να έχεις ακούσει, για την αντιπαλότητα που υπάρχει μεταξύ Καταλανών και Μαδριλένων. Κι’ αυτό γιατί οι Καταλανοί παλεύουν για την αυτονομία τους, σε μία Ισπανία ελεγχόμενη από τη Μαδρίτη!
Λοιπόν… ο PLÁCIDO DOMINGO είναι Μαδριλένος και ο JOSÉ CARRERA είναι Καταλανός. Για πολιτικές διαφορές το 1984, ο CARRERA και ο DOMINGO έγιναν εχθροί!
Πάντα στις συναυλίες που τους καλούσαν να τραγουδήσουν, σε οποιοδήποτε μέρος της γης, έβαζαν και οι δύο στα συμβόλαιά τους σαν όρο απαράβατο, ότι δεν θα τραγουδήσουν, αν ο αντίπαλός ήταν καλεσμένος!
Το 1978 παρουσιάστηκε στον KARRERAS ένας εχθρός πολύ πιο ισχυρός από τον PLACIDO DOMINGO. Σε κάποιες εξετάσεις που έκανε, διαπιστώθηκε ότι είχε.. ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ!
Η πάλη ενάντια στον καρκίνο ήταν πολύ δύσκολη. Οι μακροχρόνιες θεραπείες, η μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού και οι συνεχείς αλλαγές του αίματός του,τον υποχρέωναν να ταξιδεύει κάθε μήνα στην Αμερική.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, του ήταν αδύνατον να δουλέψει. Και παρ’ όλο που είχε μια μεγάλη περιουσία, όλα αυτά τα τεράστια έξοδα, τον έφεραν σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση!
Όταν πια δεν είχε άλλα χρήματα, κάποιος φίλος του τον πληροφόρησε, ότι πρόσφατα στη Μαδρίτη δημιουργήθηκε ένα ίδρυμα, που θεράπευε δωρεάν αρρώστους με λευχαιμία. Χάρη στην φροντίδα του ιδρύματος “FORMOZA”, ο KARRERA νίκησε την ασθένειά του
και άρχισε να ξανατραγουδάει!!!
Αυτό του έφερε πάλι πολλά κέρδη, όπως άλλωστε το άξιζε και αποφάσισε να γίνει δωρητής του ιδρύματος! Όταν διάβασε το καταστατικό, είδε με έκπληξη, ότι ιδρυτής και πρόεδρος του ιδρύματος ήταν ο PLACIDO DOMINGO!!!
Γρήγορα ανακάλυψε, ότι ο DOMINGO είχε δημιουργήσει αυτό το ίδρυμα για να τον βοηθήσει και είχε ζητήσει να μη το μάθει Ο KARRERA και νοιώσει ταπεινωμένος που θα αναγκαζόταν
να δεχθεί την βοήθεια του εχθρού του!
Το πιο συγκινητικό όμως, ήταν η συνάντηση αυτών των δύο μεγάλων καλλιτεχνών!
Κατά την διάρκεια μιας συναυλίας του PLACIDO DOMINGO στην Μαδρίτη, o JOZE KARRERAS ξάφνιασε τους πάντες.
Διακόπτοντας την συναυλία ανέβηκε στη σκηνή, γονάτισε ταπεινά μπροστά στα πόδια του “εχθρού” του, του ζήτησε συγνώμη και τον ευχαρίστησε δημόσια για το καλό που του έκανε!
Ο PLACIDO DOMINGO, τον βοήθησε να σηκωθεί και με μία ζεστή αγκαλιά, ξεκίνησαν μια δυνατή και τρυφερή φιλία!!!
Μετά από καιρό, ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον DOMINGO:
«Γιατί δημιουργήσατε το ίδρυμα “FORMOZA”, αφού το ξέρατε καλά, ότι εκτός που θα βοηθούσατε έναν εχθρό σας, θα δίνατε τη δυνατότητα σε έναν αντίπαλο, να σας ανταγωνίζεται;»
Η απάντηση του ήταν σύντομη και καθοριστική!
“Γιατί ήταν άδικο να χαθεί μια φωνή σαν τη δική του!!!!”

Ο καιρός είναι απόλυτα χειμωνιάτικος φίλοι μου.
Θέλει καλή παρέα,όμορφες ιστορίες,ζεστή ατμόσφαιρα, μουσική, λίγο κρασάκι

και το Σαββατοκύριακο γίνεται ομορφότερο!
Στην υγειά, ενός όμορφου χειμωνιάτικου Σαββατοκύριακου!

Ροκοκαρδιές...ροκοζωές...ροκογιορτές..!

Σήμερα το μπλογκοσπιτάκι μου γιορτάζει!
Γιορτάζει τους 6 μήνες, από τότε που άνοιξε τις πόρτες και τα παραθύρια, στο μπλογκόκοσμο.
Ακόμα γιορτάζει και τις 100 αναρτήσεις του!
Η πρώτη ανάρτηση έγινε 29/04/09.
Δηλαδή το γιορτάζουμε, όλοι μαζί!!!
Ως παραδοσιακός τύπος τα κρατάω αυτά!
Ήταν 6 πανέμορφοι μήνες, που μου έδωσαν τη δυνατότητα να γνωρίσω εσάς, τους πανέμορφους ανθρώπους, που κάθε φορά, φροντίζατε να αφήνετε με τις σκέψεις σας,τη γλύκα της φιλίας!
Εκεί βρίσκει η τουρκουάζ καρδούλα μου,την καινούργια της αυγή και ξανανιώνει!!!
Σιγά μη δεν το γιορτάσω!
Ως αθεράπευτα ροκόπληκτη και επειδή ανακάλυψα με μεγάλη χαρά, αρκετούς φίλους της ίδιας συνομοταξίας και παρόμοιων αναμνήσεων, σας ροκοκερνάω...



Σας ροκοφιλώ!


Να και το δώρο του εκτός γάμου,διαδικτυακού μου παιδιού!
Seirie μου, σε ευχαριστώ!

Η Γιάννα μας η τρυφερή, έκοψε από τον ανθόκηπο της καρδιάς της, το ευωδιαστό κόκκινο τριανταφυλλάκι και μας το άφησε στα τουρκουάζ σκαλοπάτια της αυλής μας !
Μοσχομύρισε ο τόπος!
Σε ευχαριστώ καλή μου!

Ήρθε και η ΙΛΥΣ μας, γύρω στα χαράματα,αεράτη και φυσάτη... με το δωράκι της,κούρδισε τις χορδές μας και το πάρτυ συνεχίζετε...

Ο ήλιος της φιλίας!

Γράφω για μένα, για τους φίλους μου και για να απαλύνω τη ροή του χρόνου,έχει πει χαρακτηριστικά ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες .
Για τους φίλους, γράφει...

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου.
Ούτε έχω απαντήσεις, για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου.
Όμως μπορώ να σ΄ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι δίπλα σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου,
Να κρατηθείς και να μην πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου,
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή σου
Αρκούμαι να σε στηρίξω, να σου δώσω κουράγιο και να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια,
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις
Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
Όταν κάποιες θλίψεις, σκίζουν την καρδιά σου.
Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
Και να μαζέψω τα κομμάτια ,
Για να τη φτιάξουμε, ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις
Μόνο μπορώ να σ΄αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση,
δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα, δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος
Να εκπέμπεις αγάπη
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες
Να ακούμε την καρδιά μας
Να εκτιμούμε τη ζωή.
Πάντως δεν έχω την αξίωση, να είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.
Μου αρκεί, που με θέλεις σαν φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι!
Έχοντας ζήσει μέσα στη μοναξιά της απουσίας φωτός, όντας τυφλός για αρκετά χρόνια, ο Μπόρχες αφιέρωσε μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του στην αναπόληση:
«Έχω την τάση να μετατρέπω τα πάντα σε λογοτεχνία, είναι η μοίρα μου, ζω μέσα στη λογοτεχνία…».