Μέσα σε αυτή την ανοιξιάτικη ηλιόλουστη ανθισμένη μέρα...άνθισαν και οι αναμνήσεις μου!
Σαν ένα πανέμορφο μπουκέτο νιώθω τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων!
Που θέλω να το διατηρώ ζωντανό...
Να...σήμερα στη βόλτα που έκανα, πέρασα και από το σπίτι του παιδικού μου φίλου,του Ιάκωβου.Ο κήπος ήταν ανθισμένος, όπως τότε...όταν ζούσε ο πατέρας του, ο Γιώργης Κρόκος.
Νιώθω ότι σε κάθε ανθισμένο κλωνάρι έχουν φωλιάσει οι στιγμές μας.
Οι στιγμές που μας μίλαγε...
Στα μάτια να κοιταζόσαστε...
Και να χαμογελάτε...μας έλεγε...
Και εμείς κοιταζόμασταν μεταξύ μας συνωμοτικά και γελάγαμε...
Δηλαδή ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια!
Κάναμε αυτό που μας έλεγε, με την υπερβολή που διαθέτει η παιδική σκανδαλιά!
Αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι το χαμόγελο, έγινε τρόπος ζωής μας!
Χαμογελάτε...Το κάθε μας χαμόγελο
ψωμί των αρχαγγέλων
Χαμογελάτε αδέλφια,
ποτέ να μην πεινάσουν
όσοι χορταίνουν με φως...
(Γιώργης Κρόκος)
Σας το αφιερώνω φιλαράκια μου, αυτό το όμορφο ποίημα του σπουδαίου Γιώργη Κρόκου!
Που ξέρεις, μπορεί από ψηλά να χαμογελάει και εκείνος, όταν βλέπει ότι αυτά που μας έμαθε τα φυλάμε με αγάπη βαθιά μέσα στην καρδιά μας, και τα μοιραζόμαστε..
Μας έμαθε και αυτό..!
Δάσκαλε μας, υπάρχει ακόμα η προσωπογραφία του αγαπημένου σου Μπετόβεν, έτσι όπως την άφησες... στον τοίχο, και μας κοιτάει...επιβλητικά, κι εμείς χαμογελάμε..!
(Οι φωτογραφίες από Photobucket )
