Έτσι... για να απλώσουμε το χέρι, τη φωνή, τη ματιά, σε όσους έχουν ανάγκη... Έτσι...για να κάνουμε λιγότερο σκληρή τη ζωή κάποιων ανθρώπων...! Έτσι...για την ιστορία..! Έτσι...για ό,τι πιστέψαμε..! Έτσι...για την ιστορική μνήμη, της ουτοπίας μας..! Έτσι... για την ιστορία, του Κώστα Χατζή, που μας συγκλόνισε...! Και η ζωή συνεχίζεται... Και τα αιτούμενα... παραμένουν τα ίδια..! Διατελώ επί του παρόντος, η ειλικρινής και πιστή φίλη σας! (Φωτογραφίες ,έργα από μουσείο μοντέρνας τέχνης του Λονδίνου)
Επιτέλους, αρχίζω να συνέρχομαι... Το τι έχει συμβεί από την ημέρα του πάρτι των γενεθλίων στο μπλογκόσπιτο, δεν μπορείτε να φανταστείτε φίλοι μου. Πάνω που το κέφι είχε φτάσει στο καλύτερο σημείο και πήγα να αλλάξω μουσική, έγινε το μοιραίο... Πάνω κάτω όλα! Το σπιτάκι άλλαξε μορφή, χρώμα, αναρτήσεις άλλαξαν θέση... Ένας χαμός και εγώ να προσπαθώ, μάταια... Σαστισμένη ζήτησα τη βοήθεια της Τζούλιας μας, η οποία λειτουργεί ως 166 του διαδικτύου! Πάντα καλοσυνάτη, με διάθεση προσφοράς και με τις άριστες γνώσεις, ασχολήθηκε με το θέμα και με το μαγικό ραβδάκι της, κατάφερε να επαναφέρει στη τάξη το μπλογκοσπιτάκι! Οι απώλειες που είχαμε, από αυτή τη "σκληρή μάχη" με το διαδικτυακό τέρας ήταν να χαθούν τα υπέροχα σχόλια σας. Προσπάθησα να τα βάλω ξανά με έναν τρόπο, όχι και τόσο καλό, αλλά τα κατάφερα! Η άλλη αλλαγή, είναι του προτύπου. Απλώθηκε λίγο παραπάνω ο χώρος. Δεν σας κρύβω, ότι νιώθω λίγο άβολα, αλλά είναι θέμα χρόνου να προσαρμοστώ. Τώρα λοιπόν, που τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά, ξαναβρήκα τη διάθεσή μου, πήρα το πινελάκι μου και τις μπογιές μου και μέσα από την καρδιά μου, σας αφιερώνω ένα εργάκι μου μαζί με τις ευχές μου, για καλό μήνα! Η ιδιαιτερότητα που έχει το συγκεκριμένο εργάκι είναι ότι έχει γίνει με κερί. Δηλαδή με τις σταγόνες ενός αναμμένου κεριού στην περιφορά του πάνω στον καμβά. Με τον τρόπο που εκείνη τη στιγμή το κέφι, η έμπνευση, η καρδιά, οδηγούν το χέρι! Τις ευχές μου και τη γλυκιά μου διάθεση, συνοδεύω μουσικά με Sade!
Σήμερα το μπλογκοσπιτάκι μου γιορτάζει! Γιορτάζει τους 6 μήνες, από τότε που άνοιξε τις πόρτες και τα παραθύρια, στο μπλογκόκοσμο. Ακόμα γιορτάζει και τις 100 αναρτήσεις του! Η πρώτη ανάρτηση έγινε 29/04/09. Δηλαδή το γιορτάζουμε, όλοι μαζί!!! Ως παραδοσιακός τύπος τα κρατάω αυτά! Ήταν 6 πανέμορφοι μήνες, που μου έδωσαν τη δυνατότητα να γνωρίσω εσάς, τους πανέμορφους ανθρώπους, που κάθε φορά, φροντίζατε να αφήνετε με τις σκέψεις σας,τη γλύκα της φιλίας! Εκεί βρίσκει η τουρκουάζ καρδούλα μου,την καινούργια της αυγή και ξανανιώνει!!! Σιγά μη δεν το γιορτάσω! Ως αθεράπευτα ροκόπληκτη και επειδή ανακάλυψα με μεγάλη χαρά, αρκετούς φίλους της ίδιας συνομοταξίας και παρόμοιων αναμνήσεων, σας ροκοκερνάω...
Σας ροκοφιλώ!
Να και το δώρο του εκτός γάμου,διαδικτυακού μου παιδιού! Seirie μου, σε ευχαριστώ!
Η Γιάννα μας η τρυφερή, έκοψε από τον ανθόκηπο της καρδιάς της, το ευωδιαστό κόκκινο τριανταφυλλάκι και μας το άφησε στα τουρκουάζ σκαλοπάτια της αυλής μας ! Μοσχομύρισε ο τόπος! Σε ευχαριστώ καλή μου!
Ήρθε και η ΙΛΥΣ μας, γύρω στα χαράματα,αεράτη και φυσάτη... με το δωράκι της,κούρδισε τις χορδές μας και το πάρτυ συνεχίζετε...
Με αυτά και με τα άλλα, ο χρόνος περνάει και χωρίς να το πολυκαταλάβεις, γίνεσαι... μισός αιώνας! 50 και κάτι...
Οι ειδικοί λένε, ότι είναι η ηλικία που αρχίζουν τα παρατράγουδα.
Χοληστερινούλα, ζαχαράκι, καρδούλα, ουρικούλι οξύ, πιεσούλα, μεσούλα κ.α Τα καλοπιάνω... Το κακό είναι ,ότι δεν μπορείς να διαλέξεις…τι πάει στο χαρακτήρα σου…. Σε διαλέγει εκείνο, και το κουβαλάς μέχρι νεοτέρας διαταγής… Ως άνθρωπος , διαθέτω εκτός από τα εκατοντάδες καλά, χιλιάδες στραβοανάποδα και μερικές τρισχαριτωμένες φοβιούλες. Φοβιούλες του τύπου: Κλειστοί χώροι Ύψη ψηλά Φάρμακα Γιατροί Με τους γιατρούς έχω μεγάλο θέμα Επειδή έχω αρκετούς φίλους γιατρούς και έχω ακούσει πράγματα και θαύματα, έχω μια ανησυχία όταν τους επισκέπτομαι.
Τέλος πάντων μην σας κουράζω ,υπέκυψα στις πιέσεις τους και είπα να ξεκινήσω το σέρβις… Ξεκίνησα από την καρδούλα μου. Σκέφτηκα την έχω χιλιοταλαιπωρίσει,ας της δώσω και πάλι την προτεραιότητα που της αρμόζει. Μια εξέταση που έκρινε ο γιατρός μου απαραίτητη να κάνω ήταν το τεστ κοπώσεως. Αφού με το καρδιογράφημα και τον υπέρηχο δεν έβγαλαν λαγό, προχωράμε σε άλλους τρόπους εξόντωσης… Χθες λοιπόν καλά μου φιλαράκια, ήταν το ραντεβού. Η ώρα 11.30 κι εγώ με τον καλό μου να με κανακεύει, με βαριά καρδιά βρίσκομαι στην κρύα αίθουσα του νοσοκομείου. Το πρώτο σοκ το έπαθα, όταν μου πήραν το ιστορικό και δήλωσα καπνίστρια. Αμέσως το ύφος του γιατρού, άλλαξε…αυτόματα ,μπήκα στη λίστα των μελλοθάνατων! Η δεύτερη ερώτηση ήταν αν πίνω. Λίγο κρασάκι, το ψιλοπίνω απαντώ. Λίγο… και το λίγο κακό κάνει, απαντάει Εκεί δεν σας κρύβω ξενέρωσα αφάνταστα. Γυμνάζεστε; Όχι απαντάω, αλλά κινούμαι, δεν είμαι του καναπέ… Ούτε διάδρομο; με ρωτάει απορημένος. Ούτε γιατρέ …δεν τα πάω καλά με όλα αυτά... Μέχρι που δεν σας πιστεύω, μουρμουρίζει. Μια ελάχιστη ελπίδα, περί της ζωής μου, ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του, όταν σε ανάλογη ερώτηση του απάντησα, ότι ζουν οι γονείς μου, ηλικίας 90 και 95 . Τελειώνοντας με το ιστορικό , άλλος γιατρός μετά από σχετική καλωδίωση, με τοποθετεί στο διάδρομο. Αρχίζω το τρεξιματάκι, η πίεση και το χτυποκάρδι ανεβαίνουν στα ύψη. Αντέχω… Μετά από δέκα λεπτά και αφού εξάντλησα τις απαραίτητες ταχύτητες μου ανακοινώνει, ότι πέρασα το τεστ με άριστα! Η ψυχούλα μου αρχίζει να επανέρχεται στη σωστή θέση της. Κυρία μου, με το ιστορικό που έχετε,(κάπνισμα) είστε τυχερή, δεν ξέρω όμως για πόσο ακόμα… αν δεν κόψετε το τσιγάρο. Τον ευχαρίστησα για το υγιεινό πρωινό που μου πρόσφερε… και ανακουφισμένη ζήτησα από τον καλό μου, να πιω ένα καφεδάκι και να καπνίσω ένα τσιγαράκι… Και μεταξύ καφέ και τσιγάρου προετοιμάζομαι ψυχολογικά για μια ακόμα φορά, για το κόψιμο του πολυαγαπημένου μου τσιγάρου! Πρέπει να πω το δικό μου ΟΧΙ στη νικοτίνη τον ύπουλο αυτό εχθρό! Τι τραβάει ο άνθρωπος ανά τους αιώνες… Και για να απομακρύνει το γνωστό και αναπόφευκτο... Αιωνία η μνήμη! Μια μουσική αναδρομή την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα... είναι το καλύτερο καρδιοτονωτικό!
Φίλοι μου, παρακαλώ μπορείτε να απολαύσετε,τη ζωή... Μέσα από τη θαυμάσια ψυχή της Τζούλιας μας! Σήμερα, με περίμενε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη! Το μεράκι, η δεξιότητα, η αγάπη, η ευαισθησία, η ψυχή, της Μωβονεραιδένιαςδασκάλας μας, με καταγοήτευσε, με κατασυγκίνησε! Δημιούργησε και μου έστειλε αυτά τα αξιοθαύμαστα έργα, σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου. Τζούλια μου, δεν είμαι καθόλου μαρτυριάρα,αλλά πως μπορεί να μη μοιραστώ αυτή την ομορφιά...αυτή τη ζωντανή απόδειξη ζωής... Ζωή, σημαίνει να ξανοίγεις τη ύπαρξή σου στους ανθρώπους... Ζωή σημαίνει να μοιράζεσαι... Ζωή σημαίνει, αυτό που ένιωσα όταν αντίκρισα τις δημιουργίες της Τζούλιας! Απολαύστε φίλοι μου την ουσία της ζωής! Αν έχετε οποιαδήποτεαντίρρηση, με χαρά το συζητάμε μετά μουσικής όμως, σας παρακαλώ...
Ξύπνησα αν και ταλαιπωρημένη, απ΄τα άγρια χαράματα σήμερα. Δύσκολες μέρες και νύχτες... Όχι ότι είναι η πρώτη φορά, που ξαφνικά συμβαίνουν γεγονότα που παρακαλάω να είναι ένα άσχημο όνειρο... Αλλά να... δεν μπορείς να ζείς με την ιδέα του θανάτου... Όσο και αν γνωρίζουμε, ότι ο θάνατος δεν μας εγκαταλείπει ποτέ... Πρέπει να μάθουμε αυτό το απαράδεχτο, να το παραδεχόμαστε... Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή μου, νιώθω την ανάγκη να σας πω, ότι εκτός από τους δικούς μου ανθρώπους, που είναι κοντά μου και η στήριξή τους με δυναμώνει,αυτό που με συγκινεί αφάνταστα, είναι η δική σας αγάπη και βοήθεια. Τα λόγια σας, η θετική σας αύρα,η αγάπη σας, είναι για μένα φιλί ζωής... Θέλω να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου, όλους μαζί και κάθε έναν ξεχωριστά. Δεν είναι τυχαίο που άλλαξα τη φωτογραφία του προφίλ μου. Ένιωσα ότι, αυτή η φωτογραφία αποτυπώνει αυτό που νιώθω. Καταφέρατε να δώσετε στη ματιά μου το τουρκουάζ,αγαπημένο χρώμα της... Η ματιά ενός ανθρώπου φτάνει για να συντρίψει τη μοναξιά... Πάντα πίστευα ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες ματιές... Εσείς, μου το αποδείξατε! Έκανα λοιπόν, ένα παζλ...Το παζλ της ζωής... Το παζλ των φίλων... Δεν σας έχω δει (εκτός από το Νίκο τη Τζούλια και την Πόλυ ) αλλά έχω διαβάσει τις ψυχούλες σας και είναι σαν να σας ξέρω χρόνια... Νιώθω τη ζεστή αγκαλιά σας! Να σας πω και τη δημιουργική σκέψη μου, μεταξύ μας... Μόλις ηρεμήσω, ο πρώτος πίνακας που θα ζωγραφίσω θα είναι όλοι εσείς... Ακριβώς έτσι...ένα παζλ πολύχρωμο και ζωντανό! Εύχομαι υγεία για όλους ! Υ.ΓΠόλυ μου, είσαι το μυρωδάτο υπέροχο λεμονάκι, γλυκό... του κουταλιού! LIA μου, μια ανθισμένη αμυγδαλιά μου βγήκε ότι είσαι..!
Χθες βράδυ στο Δημοτικό Συμβούλιο ήταν εκεί...
Αγωνιούσε για τα προβλήματα της πόλης μας...
Έδινε το δικό του αγώνα...
Ήθελε την Ηλιούπολη, πόλη του ΗΛΙΟΥ...ήθελε την Ηλιούπολη, Ανθρώπινη Πόλη...
'Όπως την είχε μάθει τότε...
Τότε που ήμασταν παιδιά.
Παιδιά και συμμαθητές στο 5oΔημοτικό Σχολείο Ηλιούπολης.
Tότε που κάθε τάξη είχε 70 μαθητές.
Καθόμασταν τρεις, τρεις και το θρανίο χωρούσε, και τις σκανδαλιές…
Αργότερα, σπουδές, γάμοι, παιδιά και η Ηλιούπολη παρούσα…
Η αγάπη για την πόλη μας, η γλυκιά αγκαλιά των παιδικών μας αναμνήσεων, μας ένωσε και πάλι.
Από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, θέλαμε η πόλη μας ,να παραμείνει ανθρώπινη να παραμείνει η ηλιόλουστη γειτονιά .
Κόντρα στα συμφέροντα που την ήθελαν γιγαντωμένη ,τσιμεντένια και απρόσωπη!
.jpg)
