Με φόρα...

...Kατακίτρινη...με φόρα...πολύ φορά μιλάμε...
Σας καλωσορίζω!
Σας αγαπάω και δεν σας ξεχνάω!

Αγαπημένα μου φιλαράκια, βρήκα λίγο χρόνο και σας στέλνω την αγάπη μου!
Θα τα καταφέρουμε...

Kαλή βδομάδα!!!

Αγνοώ...Υμνώ...Χρωματίζω...

Αγνοώντας τα ΝΑΙ της υποταγής κάποιων...όποιων...πουλημένων...σκοτεινών...ψυχών...

Υμνώντας τα ΟΧΙ των ανυπότακτων...γενναίων...ονειροπόλων... καθαρών...ψυχών...
Παίρνω τα μολύβια μου, και σας προσφέρω αυτά που χρωματίζω...

Χρωματίζω...μια μαργαρίτα για να νιώσετε τη θερμή ενέργεια της δύναμης!

Χρωματίζω...μια πεταλούδα για να νιώσετε την πολύχρωμη αίσθησης της ελευθερίας!

Χρωματίζω...ένα τριαντάφυλλο για να νιώσετε τη βελούδινη αίσθηση της τρυφερότητας!

Χρωματίζω...μια πασχαλίτσα για να νιώσετε ότι η τύχη τρύπωσε στα χέρια σας!

Μαζί με τις ευχές μου, για καλή επιτυχία στις εξετάσεις των παιδιών και καλό Σαββατοκύριακο!

Ας συναντηθούμε με την... προσωπική μας ευθύνη, και ας της υποσχεθούμε ότι δεν θα τη ξανακρύψουμε πίσω από άλλους...!

Υ.Γ. Σας ευχαριστώ πολύ για τη στήριξή σας,για την εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου της φίλης μας Ρίκης Ματαλλιωτάκη! Την Τρίτη θα συννενοηθούμε για το χώρο και φυσικά θα τα πούμε.

Το δικό σας παζλ της αγάπης,φτιαγμένο με αγάπη!

Ξύπνησα αν και ταλαιπωρημένη, απ΄τα άγρια χαράματα σήμερα.
Δύσκολες μέρες και νύχτες...
Όχι ότι είναι η πρώτη φορά, που ξαφνικά συμβαίνουν γεγονότα που παρακαλάω να είναι ένα άσχημο όνειρο...
Αλλά να... δεν μπορείς να ζείς με την ιδέα του θανάτου...
Όσο και αν γνωρίζουμε, ότι ο θάνατος δεν μας εγκαταλείπει ποτέ...
Πρέπει να μάθουμε αυτό το απαράδεχτο, να το παραδεχόμαστε...
Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή μου, νιώθω την ανάγκη να σας πω, ότι εκτός από τους δικούς μου ανθρώπους, που είναι κοντά μου και η στήριξή τους με δυναμώνει,αυτό που με συγκινεί αφάνταστα, είναι η δική σας αγάπη και βοήθεια.
Τα λόγια σας, η θετική σας αύρα,η αγάπη σας, είναι για μένα φιλί ζωής...
Θέλω να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου, όλους μαζί και κάθε έναν ξεχωριστά.
Δεν είναι τυχαίο που άλλαξα τη φωτογραφία του προφίλ μου.
Ένιωσα ότι, αυτή η φωτογραφία αποτυπώνει αυτό που νιώθω.
Καταφέρατε να δώσετε στη ματιά μου το τουρκουάζ,αγαπημένο χρώμα της...
Η ματιά ενός ανθρώπου φτάνει για να συντρίψει τη μοναξιά...
Πάντα πίστευα ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες ματιές...
Εσείς, μου το αποδείξατε!
Έκανα λοιπόν, ένα παζλ...Το παζλ της ζωής...
Το παζλ των φίλων...
Δεν σας έχω δει (εκτός από το Νίκο τη Τζούλια και την Πόλυ ) αλλά έχω διαβάσει τις ψυχούλες σας και είναι σαν να σας ξέρω χρόνια...
Νιώθω τη ζεστή αγκαλιά σας!
Να σας πω και τη δημιουργική σκέψη μου, μεταξύ μας...
Μόλις ηρεμήσω, ο πρώτος πίνακας που θα ζωγραφίσω θα είναι όλοι εσείς...
Ακριβώς έτσι...ένα παζλ πολύχρωμο και ζωντανό!
Εύχομαι υγεία για όλους !
Υ.Γ Πόλυ μου, είσαι το μυρωδάτο υπέροχο λεμονάκι, γλυκό... του κουταλιού!
LIA μου, μια ανθισμένη αμυγδαλιά μου βγήκε ότι είσαι..!