Αυτό θα πει… σωστή ανατροφή! Αυτό θα πει…σκυλάκι από σπίτι! Αυτή η υπέροχη και αρμονική συγκατοίκηση φίλοι μου, οφείλεται στην υπομονή και την επιμονή της παιδικής μου φίλης, Μιμής Στρουγκοφίτσας η οποία ανέλαβε τη διαπαιδαγώγηση της μικρής Λίζας. Την υιοθέτησε, γνωρίζοντας πολύ καλά το ζωηρότατο χαρακτήρα της και την έξαλλη διάθεσή της! Τόλμησε…την πήρε μαζί της στην εξοχή. Και ιδού το αποτέλεσμα…θαυμάστε το! Έγινε μια αγκαλιά για όλους!!! Μιμή μου,μετά τη φωτογραφία που μου έστειλες,σου στέλνω με τη σειρά μου, πολλά Εύγε!!! Φυσικά τέτοιες νοστιμιές,τις μοιράζομαι με όλη τη μπλογκογειτονιά! Και επειδή διαθέτει και το ροκ αέρα της η Λίζα,της αφιερώνω μια ροκιά!
Συνεχίζω και σήμερα την «αδιάθετη» πορεία μου, ελάχιστα καλύτερα αλλά όχι εντελώς καλά!
Σκέφτομαι βέβαια, πότε ήμουν εντελώς καλά, με τη στενή έννοια της λέξης…
Τέλος πάντων, μπορεί να έμπαζα λίγο τρέλααλλά χωρίς βήχα, πονόλαιμο και τα διάφορα άλλα ναζάκια του οργανισμού, για να μου δηλώσει τη δυσαρέσκειά του για τη συμπεριφορά μου.
Παραδέχομαι την ήττα μου, κλειδαμπαρώνομαι , αποφεύγω τις παρακινδυνευμένες κινήσεις, ακούω τις συμβουλές των φίλων μουκαι υπομένω!
Δεν έχω μάθει να είμαι και πολύ της ξάπλας και ψάχνομαι …
Ό,τι και να κάνω καταλήγει σε αποτυχία.
Ξεκινάω να ζωγραφίσω,με πιάνει ο βήχαςμπουρδουκλώνονται χρώματα με μικρόβια, εκνευρίζομαι σταματάω.
Πάω να φωτογραφίσω κάτι, και το αποτέλεσμα είναι,λες και με σπρώχνουν εκατό για να περάσουν…την ώρα που βγάζω τη φωτογραφία.
Αρχίζω το διάβασμα ,κάθε τρεις και λίγο, ταπρεσβυωπικά μου γυαλάκια θολώνουν από τα δάκρυα του κρυώματος και θέλουν σκούπισμα.
Μιλάω τηλεφωνικά με τους φίλους μου, παίρνουν το ιστορικό μου, και εύχονται με θράσος, να με αξιώσει ο θεός να περάσουμε μαζί Χριστούγεννα!
Δεν σας κρύβω, ότι είμαι λίγο επιφυλακτική μαζί τους γιατί την έχω πάθει…
Δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά…
Έχουν περάσει τα 50 όλοι και μυαλό δεν βάλανε…
Τι να πρωτοθυμηθώ…
Πριν μερικά χρόνια, όταν ήμουν αρρωστούλα ,μου έστειλαν στο σπίτι το 166.
Μάλιστα, όσο και να σας φαίνεται τραβηγμένο…
Χτυπάει το κουδούνι και παρουσιάζονται μπροστά μου, δυο τύποι με άσπρες στολές και μου λένε :
Ήρθαμε για τον άρρωστο…
Καταλαβαίνετε τι έγινε…η απάντησή τους ήταν…
Σιγά μην αφήσουμε τη φιλενάδα μας αβοήθητη…για ποιους μας πέρασες!
Βεβαίως σαν κυρία ,όταν έγινα καλά ανταπέδωσα αυτή την «όμορφη» κίνηση όπως μπορούσα…
Έβαλα στη χρυσή ευκαιρία προς πώληση, σε τιμή ευκαιρίας, το αυτοκινητάκι τους…
Τα τηλέφωνα δεν τους άφησαν σε χλωρό κλαρί δυο μέρες,
Βλέπετε η τιμή που είχα βάλει ήταν τιμή/δώρο!
Όλο αυτό το κακό παρελθόν, με τρομάζει λίγο και είμαι συγκρατημένη στην ενημέρωση…σχετικά με την υγεία μου, στους εντιμότατους παιδικούς μου φίλους!
Ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο, φίλοι μου!
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, για τις ευχές σας και την παρέα σας!
Μου θυμίζω λίγο κάτι μεγάλους ανθρώπους, που για ό,τι νιώθουν φταίει ο καιρός!
Έχει ο καιρός γυρίσματα και τώρα κάνω και εγώ το ίδιο.
Ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι…σοφότατο!
Καλά να πάθω!
Αφού το έπαθα, συνεχίζω…
Αντί να ξεσπάσω σε κανένα άνθρωπο, που δεν μου φταίει τίποτα, ας τα βάλω με τον καιρό, πιο έντιμο μου φαίνεται…θα εκτονωθώ και θα ηρεμήσω!
Αυτή η περίεργη ζέστη , που δεν λέει να χειμωνιάσει, μου τη δίνει στα νεύρα.
Είναι δυνατόν τέλη Νοεμβρίου και να είμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά και τα κοντομάνικα;
Ωστόσο, παρατηρώ ότι σάλεψε και η φύση.
Στη γειτονιά μου, άνθισαν οι πασχαλιές!
Θυμάμαι στα χρόνια τα φυσιολογικά των 4 εποχών, οι όμορφες πασχαλίτσες άνθιζαν το Πάσχακαι αναρωτιέμαι έχουμε πράγματι Χριστούγεννα σε ένα μήνα ή άλλαξε κάτι, και θα έρθει πρώτα το Πάσχα!
Πάει το κλίμα της Ελλάδας μας, σκέφτομαι με λύπη...
Ανάμεσα στις ανθισμένες πασχαλιές και στα κοντομάνικα, ήρθε και η καταρροή μου με πόνο στο λαιμό, βάρος στο κεφάλι και μου ενίσχυσε την άποψη και τη γκρίνια!
Παίρνω το φιλαράκι μου το γιατρό, να μου δώσει οδηγίεςκαι να μου αποκλείσει την Η1 Ν1 και τον πετυχαίνω στο Ντουμπάι ,να κάνει τα ψώνια του!
Του λέω μπάι, του ευχήθηκα να περνάει καλά, πήρα τα μπογαλάκια μου και ήρθα να γκρινιάξω στον αγαπημένο μου σύντροφο!
Προς το παρόν ,μου φέρεται άψογα (από χθες ), με τις σούπες μου τις πορτοκαλάδες μου και όλα όσα έχει ανάγκη, μια ταλαιπωρημένη από τον καιρό γυναίκα!
Ελπίζω να τη σκαπουλάρω, γιατί με τα εμβόλια και τα φάρμακα δεν τα πάω καλά!
Κρύο και πάλι κρύο!
Και τα μικρόβια σκοτώνει και η ενέγειά μου είναι σούπερ!
Μareldμου, αγαπημένη μου,ζητώ συγνώμη που ξέχασανα πω το τρίτο μου όνομα.
Το όνομα που μου χάρισες, με τόση αγάπη, το Ροδαλένια!
Πάμε από την αρχή…με λένε, Όλγα-Ροδαλένια -Ουρανία!
Τα στέκια του ουρανού, καλούν επειγόντως τα στέκια της γής, για ένα φανταστικό, θαυματουργό, ιαματικό πικ νικ..!
Σήμερα λέω εν όψει Σαββατοκύριακου, να σας πάρω μαζί μου στα σύννεφα. Όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε έχω δυο ονόματα. Όλγα και Ουρανία...
Το πρώτο μου το χάρισε η αγαπημένη μου γιαγιά,
το δεύτερο πριν κάποιους μήνες,ο ποιητής μας Τόλης. Ως Όλγα, έχω το μερίδιο μου στη χαοτική γη! Ως Ουρανία, η έδρα μου είναι φυσικά ο ξάστερος ουρανός ! Διπλοθεσήτισσα θα πουν, μερικοί υποψιασμένοι… Μπορεί…απαντάω εγώ.
Είναι κατά την ταπεινή άποψή μου, μια λύση, προκειμένου να τη σκαπουλάρεις … Διάβασα, ότι μετά την αυτοκτονία του Ρόμπερτ Ενκε, που έπασχε από κατάθλιψη από το 2003, η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση για τη διενέργεια συνόδου σχετικά με την κατάθλιψη. Επαναστατώ, για μια ακόμα φορά και λέω στοπ! Σιγά να μην αφήσουμε τη γυναίκα από σίδερο Μέρκελ, να μας συνοδεύσει εκτός κατάθλιψης.
Aρχίζουμε οργανωμένα, τον αγώνα! Ήρθε η ώρα της συνεργασίας...ουρανού και γης! Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι μας, με στόχο την καταπολέμηση αυτής της παλαβωμένης σύγχρονης κυρίας κατάθλιψης! Χαλαρά χωρίς βιασύνες… Αρχίζουμε από το Σαββατοκύριακο! Απολαμβάνοντας τη φύση και το μεγαλείο της…το καλύτερο ηρεμιστικό! Ανακαλύπτουμε τις γήινες ομορφιές που βρίσκονται δίπλα μας. Εστιάζουμε μόνο σε αυτές! Για αυτό ακριβώς το λόγο ,τοποθέτησα να σας υποδέχονται, στο ιστολογιοκαθιστικό μου, ανάλογες εικόνες.
Οι φωτογραφίες είναι φρεσκότατες, από το Βερολίνο. Ευχαριστώ τη νεαρή συνάδελφό μου Μάγδα, που μου εκπλήρωσε την επιθυμία! Έχουμε και συνέχεια…χαλαρά είπαμε… Είδατε για να έχεις καλούς φίλους…γίνονται ανταποκριτές της γειτονιάς μας και στο εξωτερικό! Δίνουμε λοιπόν αυτό το Σαββατοκύριακο προτεραιότητα και στους φίλους! Εκδηλώνουμε τη χρωματιστή ,φυσική αγάπη μας! Μέχρι εδώ, σταματάω…μη στερέψω…φιλαράκια μου! Προσέχουμε και τον εαυτό… μας για να έχουμε! Στις υπερβολές λέμε ΟΧΙ!
Τι φταίμε εμείς αν δεν βρέθηκε κάποιος, να μας πει πως κι η αγάπη όταν γίνεται κραυγή τρομάζει…διαβάζω... Να μας πει πως και το ΟΧΙ, είναι αγάπη! Σκέπτομαι... Καλό Σαββατοκύριακο!
Δε γίνομαι άδικη. Μα θέλει κι η πίκρα το τοιχάκι της. Αν την αφήσεις να πάρει δρόμο, δεν έχει μαζεμό μετά.
...Αν δεις την ψυχή μου να τρέχει με ματωμένα γόνατα κόντα σου, μην τρομάξεις... Δεν ειναι τίποτα καλέ.Από το παιχνίδι είναι. Ολα τ'απογεύματα της ζήσης μου τα πέρασα παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρα μου...
"Σε είδα μέσα σε μια γκρίζα παγωμένη λίμνη , να τριγυρνάς με τη βάρκα σου. Μου φάνηκες λυπημένος . Είπα να κάνω την ψυχή μου νούφαρο , να ομορφαίνει τη λίμνη σου .Δε φανταστηκα πόσο άγρια χτυπούσαν τα κουπιά σου "
"Η ερημιά δε μετριέται με τη παρέα .Μπορεί να χεις δέκα άτομα γύρω σου και να σαι φορτωμένος δέκα ερημιές "
"Οχι , όχι δε θέλω να με χαιδέψουν χέρια που εχουν στα δάχτυλα χρυσόσκονη . Μπορεί να σκότωσαν πεταλούδες"
"Μην παίρνεις άλλες πόζες μωρό μου.Το φίλμ μας τελείωσε.Εκτός αν θέλεις να φτιάχνεσαι , πλέον , μόνο με τα φλας."
"Βρε , εμένα μου λες. Άντε να σε πετάξουνε μια νύχτα στον ωκεανό και να μη ξερεις κολύμπι , ε ;; Ούτε το κομπιούτερ σε σώνει , πουλάκι μου , ούτε το κινητό .Αν έχεις κότσια κάνε τα γλυκά μάτια στα σκυλόψαρα."
Χάσαμε πολλά, γιατί δε μάθαμε ποτέ να στήνουμε στην ψυχή μας αναχώματα. Χάσαμε, γιατί δεν φορέσαμε στολές παραλλαγής. Μα περισσότερα χάσαμε, γιατί μπερδέψαμε την αγάπη με την ανοχή...
Υπάρχει κι ο βούρδουλας, στην ανάγκη ματάκια μου. Δεν είναι κακό. Το καμε κι ο Ναζωραίος. Και δε σου λεω να χτυπάς τον άλλο στα μούτρα. Χτύπα έστω κάτω, στο χώμα. Χτύπα να σηκώσεις λίγη σκόνη. Χτύπα για να δείξεις μια φορά πως είσαι κι εσυ εκεί!
Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!
Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις. (Αποσπάσματα από βιβλία Αλκιόνης Παπαδάκη)
Και συνεχίζω ... Τι όμορφα που είναι να απλώνεις λίγο χρώμα, στη γκρίζα εικόνα της καθημερινότητας! Τι όμορφα είναι να χαιδεύουν μελωδίες, το ξεκίνημα της μέρας! Τι όμορφα είναι να αντιστέκεσαι, σε ό,τι σου υπενθυμίζει καθημερινά, ότι είσαι ένα φοβισμένο ανθρωπάκι! Και αν νομίζεις ότι δεν είσαι...η μόνη σου ελπίδα είναι...να γίνεις!!! Και ξανασυνεχίζω...
Μη μασάτε βρε παιδιά, μεγάλοι, μικρομέγαλοι,μεγαλόμικροι! Ο πανικός,ο φόβος, ο τρόμος είναι που παγώνουν το αίμα μας!
Αυτά μας μεταγγίζουν κάθε μέρα για καλημέρα!
Αυτό είναι το σύχγρονο ναρκωτικό, που δίνεται ελεύθερα και επίσημα!
Αυτό σε εθίζει...και σε παραπέμπει στην αβάσταχτη βαρύτητα μιας απόλυτα γκρίζας θλιβερής καθημερινότητας!
Χωρίς χαμόγελο...χωρίς καλημέρα..χωρίς δημιουργία!
Οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι...εύθραστοι... αδύναμοι...Εύκολα σπάνε, εύκολα τρομάζουνε!
Οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι...εύθραστοι... αδύναμοι...Εύκολα σπάνε, εύκολα τρομάζουνε!
.JPG)
