Τώρα είναι απλός θεατής...

Τώρα εἶναι ἁπλὸς θεατής...
Τώρα εἶναι ἁπλὸς θεατὴς
Ἀσήμαντος ἀνθρωπάκος μέσα στὸ πλῆθος
Τώρα πιὰ δὲ χειροκροτεῖ δὲ χειροκροτεῖται
Ξένος περιφέρεται στῶν ὁδῶν τὸ κάλεσμα-

Ἔρχονται ἀπὸ μακριὰ οἱ νέοι σαλπιγκτὲς
Τῶν ἐπίλεκτων κλάσεων τοῦ μέλλοντος
Οἱ κραυγὲς τοὺς γκρεμίζουν τὰ σαθρὰ τείχη
Τήκουν τὴ λάσπη σὲ φωτεινοὺς ρύακες
Ἔρχονται οἱ ἁγνοί, οἱ ἀνυπόκριτοι.
Οἱ βιαστές, οἱ ἀμέτοχοι, οἱ παρθένοι.
Οἱ πονηροὶ συνδαιτυμόνες, οἱ ἀθῶοι
Οἱ ληξίαρχοι τῶν ἡμερῶν μας
Ἔρχεται τὸ μεγάλο παρανάλωμα
Μέσα στοὺς πίδακες τῶν πρόσχαρων νερῶν.
Ἔρχονται οἱ τελευταῖες προδιαγραφές

Μὰ τώρα αὐτὸς εἶναι ἁπλὸς θεατὴς
Ἀνώνυμος ἀνθρωπάκος μέσα στὸ πλῆθος
Μὲ τὰ χέρια στὸ στῆθος σὰν ἕτοιμος νεκρὸς
Τώρα πιὰ δὲ χειροκροτεῖ δὲ χειροκροτεῖται.
(Νὰ ξέρεις πάντα τὸ πότε καὶ τὸ πῶς)

(Μανώλης Αναγνωστάκης "Τώρα είναι απλός θεατής...")

Για καλή βδομάδα φιλαράκια μου!!!

Θέλω...

Για όσους θέλουν...αυτά που θέλω...


Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

Θέλω να έχετε όμορφη βδομάδα φιλαράκια μου!

Μήνας είναι θα περάσει...

Αναρωτιέμαι πρωτομηνιάτικα...

Είμαστε...; Ξανά αναρωτιέμαι και στεναχωριέμαι...

Καθώς πηγαίνουμε προς σφαγή...
Αγαπημένοι μου, εύχομαι αυτός ο μήνας να μη φέρει τα χειρότερα!!!
Σας κλείνω το μάτι με νόημα και βουτάω στα βαθιά για να σας συναντήσω!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Με αγάπη...

...Από μένα για όλους σας...


Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.(Ο.Ελύτης)

Για καλή βδομάδα με απλά...ζεστά... συναισθήματα!

Ιανουαρίστικες...σκέψεις...

Για να γλυκάνω λίγο την ατμόσφαιρα ανατρέχω στο παρελθόν...
Τότε που κάποιοι Έλληνες μας έκαναν υπερήφανους...
Τότε που οι άνθρωποι άκουγαν...μιλούσαν...έπαιζαν...γελούσαν...
Αγαπούσαν την εποχή και τις στιγμές που ζούσαν...

Φιλαράκια μου γλυκά, ο πρώτος μήνας του καινούργιου χρόνου ήρθε με παγωμένη διάθεση!
Τι να κάνει και αυτός, προσαρμόστηκε με την παγωμένη διάθεση των ανθρώπων που αμίλητοι και γεμάτοι θυμό περιφέρονται...μαλώνοντας διαρκώς με τον ευατό τους..!
Σαστισμένη και αναποφάσιστη είμαι κι εγώ, εδώ και καιρό!
Τη μια θέλω να συνταξιοδοτηθώ...την άλλη, δεν θέλω να συνταξιοδοτηθώ...αυτό που μου απομένει είναι να το ρίξω κορώνα γράμματα ή να μαδήσω μια μαργαρίτα και να αποφασίσω επιτέλους!
Δεν περίμενα, ότι θα σαστίσω έτσι με το συγκεκριμένο θέμα της αποχώρησης...
Όλο εκπλήξεις μου επιφυλάσσει ο ευατούλης μου! Όμως που θα πάει, θα πάρω τη μεγάλη απόφαση, θα βρω τους καινούργιους ρυθμούς, θα χορέψω μαζί τους και θα το μπλογκογιορτάσουμε όπως πρέπει!
Ελπίζω να ελπίζετε...και στέλνω την ελπίδα μου να συναντηθεί με τη δική σας!

Σας αφιερώνω τη μουσική που αγαπώ και σας γλυκοφιλώωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

...Ας γιορτάσουμε παιδιά...




Αγαπημένοι μου,

σας στέλνω χρωματιστές ευχές με όλη μου την αγάπη για,
Καλή χρονιά!
Ο καινούργιος χρόνος (με τη βοήθειά μας), να προσφέρει σε όλους μας δύναμη και ελπίδα! Ας τον υποδεχτούμε, με περισσότερα χαμόγελα , λιγότερους αναστεναγμούς , με ανατρεπτική διάθεση, θετική ενέργεια και ισχυρή θέληση!
Απάνω του!!!

Φωτεινά Χριστούγεννα!

Αγαπημένα μου φιλαράκια ,σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου,
Καλά Χριστούγεννα, με υγεία και αγάπη!
Να ελπίζετε, να αισιοδοξείτε και να αγαπάτε!
Μέσα στη μαυρίλα της εποχής, ας προσπαθήσουμε να φωτίζουμε με την καλοσύνη μας, την ανθρωπιά μας και το χαμόγελό μας, τους γύρω μας!
Σας παίρνω όλους μια ζεστή αγκαλιά και σας γλυκοφιλώ!