Ζουμ...στις Ποιητικές βραδιές!

(Van Gogh)

Σκουρόχρωμοι καιροί...

Κι όμως ...

Κάτι φωτίζει...

Κάτι σε κάνει να ονειρεύεσαι...

Κάτι σε κάνει να ανασαίνεις...

Κάτι σε κάνει να ελπίζεις...

Κάπου υπάρχει ένας κήπος...!

Κάτι συμβαίνει...κάθε Τετάρτη στην όμορφη περιοχή της Πλάκας...

Κάτι συμβαίνει στο "Ζουμ"...

Θυμάστε...την ιστορική μπουάτ!

Η Λίνα Νικολακοπούλου με τη συνδρομή του ποιητή Γιώργου Δουατζή, επιμελείται βραδιές αφιερωμένες σε Έλληνες ποιητές.
"Ποιητική βραδιά της Τετάρτης" έτσι απλά...
Η ποιητική βραδιά της Τετάρτης 20 Ιανουαρίου,είναι αφιερωμένη στον ποιητή
Γιώργο Χρονά.
Απαγγέλλουν: Γιώργος Χρονάς - Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Μικρή συνέντευξη του ποιητή με τον Γιώργο Δουατζή

Τραγούδια με ποίηση του Γιώργου Χρονά, από το «Τρίφωνο»

Εγώ μιλάω για δύναμη...
Της αγάπης ισοδύναμη...
Και γυρνάω στην αθωότητα...
Εκεί στο παλιό στέκι των λουλουδιών...εκεί στον κήπο...των ονείρων!
Για όσους κρατάνε ακόμα την παλιά τους την ταυτότητα...είναι μια πρόταση!
Φιλαράκια μου, καλή βδομάδα!

«Ζουμ» Κυδαθηναίων 39. (Τηλ.: 210- 3225920) Τετάρτη 20 Ιανουαρίου. Ώρα προσέλευσης 20, 30’

Έτσι απλά...

"Μην παίρνεις σοβαρά τη ζωή. Κανείς δεν βγαίνει απ’ αυτή ζωντανός... "
Elbert Hubbard


"Καλύτερα να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σ’ αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι... "
André Gide


"Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον..."
Γιώργος Σεφέρης


"Ο ανήφορος και ο κατήφορος είναι ο ίδιος δρόμος..."
Ηράκλειτος

Με εικόνες από Πράγα...
Με λόγια σπουδαίων ανθρώπων...Με τα μάτια της ψυχής μου ανοιχτά...

Σας εύχομαι ξεκούραστο και όμορφο Σαββατοκύριακο!

Ας στεγάσουμε τη φιλία μας!

Στάθηκα σε αυτή την εικόνα...και ένιωσα...

Τι να είναι...

Να είναι ο Παρθενώνας...

Να είναι αυτά, τα μοναδικής αρμονίας και ομορφιάς κιονόκρανα...

Να είναι η στενή σχέση μου,σχεδόν ερωτική, με τα Αρχαϊκά Ελληνικά στοιχεία, που απέκτησα από την πρώτη μου δουλειά πριν πολλά χρόνια,και είχε να κάνει με εφαρμογές σε σχέσει με το εσωτερικό περιβάλλον κατοικίας και γραφείου, την επίπλωση και την διακόσμηση του.
Είναι...είναι...ο,τι και να είναι, καλά κάνει και είναι!

Νιώθω...αυτό αρκεί...

Σήμερα ένιωσα ένα πολύ δυνατό και ιδιαίτερο συναίσθημα, όταν διάβασα την ανάρτηση στη γειτονιά Ο τρελός του χωριού.

Το μοιράζομαι μαζί σας,γιατί θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να το γνωρίζετε.

Αλλιώς πως θα το υποστηρίξετε;

Ευρύνοε, φίλε της αγάπης και της φιλίας, είναι της εποχής όλα αυτά τα στραβά που συμβαίνουν...και είναι αυτά που μας χαλάνε την αισθητική μας και την αρμονία μας!

Όλοι εμείς όμως, που πρεσβεύουμε μια άλλη άποψη περί ζωής, γινόμαστε μια αγκαλιά προστατεύουμε και βοηθάμε την ανθρώπινη ύπαρξη!

Καλά μου φιλαράκια, στο ιστολόγιο του "Τρελού του χωριού" θα ανακαλύψετε έναν

ευαίσθητο και αυθεντικό "Τρελό της πόλης!"

Θα ανακαλύψετε έναν μερακλή τύπο, που η αγωνία του τον κάνει δημιουργικότερο!

Είναι ο Τάσος Χατζησπυρίδης που μια άγνωστη για μένα μέχρι σήμερα ιστοσελίδα http://www.stegesaionies.gr γράφει:

Από το 1986 κατασκευάζουμε στέγες.
Στόχος μας είναι :
• η αισθητική του χώρου,
• η λειτουργικότητα της κατασκευής
• και η αποτελεσματικότητα της επένδυσης οποιουδήποτε ποσού των πελατών μας ,
καλώντας μας για οποιαδήποτε κατασκευή σας.
Μελετάμε , Σχεδιάζουμε, Προτείνουμε και Εφαρμόζουμε την απόλυτη τεχνική πάνω στη Στέγη, Πέργκολα, Βεράντα, ή σε οποιαδήποτε επένδυση ή ξυλοκατασκευή επιθυμείτε.
Οι κατασκευές μας , είναι εγγυημένες και με ΑΜΕΣΟ ΣΕΡΒΙΣ, χωρίς καμία επιβάρυνσή σας εφ'όρου ζωής .
Εξ'ού και το όνομά μας...ΣΤΕΓΕΣ ΑΙΩΝΙΕΣ!

Και όμως μετά από τόσα χρόνια δουλειάς ,σήμερα ο Τάσος αντιμετωπίζει κρίση στο επάγγελμά του. 'Ολοι γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο σοβαρό είναι αυτό το πρόβλημα !

Με τρόπο διακριτικό, ευγενικό, ανθρώπινο, σεμνό , και με τραγούδι, το ανάρτησε στο ιστολόγιό του!

Εγώ απλά λέω...Ευρύνοε...είμαστε δίπλα σου, και αν κάποιος χρειάζεται το μεράκι της δουλειάς σου, ας κοπιάσει...δεν θα χάσει...

Όλοι οι άνθρωποι να γίνουμε μια "αιώνια αγκαλιά" κάτω από τις "αιώνιες στέγες σου!"

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, όλα να γίνουν καλύτερα από πρώτα!

Είσαι φίλος θες δε θές...

Άντε βρε μπλογκοφιλαράκια μου, ας ξορκίσουμε με τη θετική μας ενέργεια την αναδουλειά του όμορφου τρελού μας!

Χωρίς τέτοιους τρελούς, η ζωή είναι πολύ άχαρη και νερόβραστη!
Σας παίρνω μια αγκαλιά όλους!
Έτσι για να να απλωθεί η θετική αύρα μας!

Μου τη δίνει η ψευτοασφάλεια... των κωδικών!

Κάποτε...
Μια φορά και έναν καιρό μέχρι πριν δυο βδομάδες...ζούσε στην όμορφη ζεστή φωλίτσα/σπιτάκι της, με ασφάλεια η Ολγιτσοουρανίτσα!
Γενικώς ήταν στην κοσμάρα μας, θεωρούσε ότι επειδή δεν ενοχλούσε κανέναν δεν είχε λόγο να φοβάται και κανέναν!
Λάθος της...
Έμπαινε έβγαινε στο σπίτι,με άνεση...
Ανοιχτό σπίτι, πολύ ανοιχτό θα έλεγα...
Καλούσε συχνά φίλους στο ανοιχτό σπίτι/φωλίτσα ,φαγητό, συζητήσεις , πλακίτσα, μουσική, εξομολογήσεις, από όλα είχε το πρόγραμμα!
Απλά και όμορφα ζούσε μια ανθρώπινη ζωή,χωρίς κωδικούς!
Μεγάλη υπόθεση τελικά, η άνευ κωδικών ζωή!
Έλα που τα πράγματα άλλαξαν ξαφνικά σε μια νύχτα και μπούκαραν κάποιοι επιτήδειοι στο σπιτάκι και τα κάναν ρημαδιό!
Από τότε λοιπόν το σπιτάκι/ φωλίτσα με την πολύτιμη βοήθεια ειδικών συνεργείων έγινε φρούριο οχυρωμένο έτοιμο να επιτεθεί στον εχθρό...
Δηλαδή κατά την άποψη της ιδίας Ολγιτσοουρανίας κάτι σαν φυλακή, καθότι ένιωθε και ελεύθερο πουλί!
Σήμερα...
Ξεχνάω τα ανοιχτά τα παραθύρια...σφραγίζω ανοίγματα και κωδικοποιώ κάθε κίνηση μου!!!
Δηλαδή κοιμάμαι με κωδικό, ξυπνάω με κωδικό,φεύγω με κωδικό, έρχομαι με κωδικό!
Αν κάτι συμβεί κατά λάθος, αρχίζουν τα τηλέφωνα να χτυπάνε και πρέπει να θυμηθώ έναν άλλο κωδικό, να το πω στην εταιρία σεκιούριτι προκειμένου να επέμβει.
Αν πάλι νιώσω ότι απειλούμαι, πρέπει να θυμάμαι και έναν άλλο κωδικό απειλής!
Έλεος φιλαράκια μου έπηξα!
Για αυτό αγωνιζόμουν μια ζωή, σκέπτομαι και με πιάνει το παράπονο...για να κωδικοποιηθώ;
Περί ποίας ελευθερίας ομιλούμε ωρέ παιδιά;
Αιχμάλωτος στο ίδιο σου το σπίτι;
Και καλά είναι κάποιοι άνθρωποι που διάλεξαν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, προκλητικό και χλιδάτο...αυτοί ας ασφαλιστούν το δικαιούνται...το επέλεξαν !
Αλλά εγώ, μια γυναίκα του κεφιού,της παρέας,της ζωγραφιάς, της μουσικής,της ποίησης, της απλότητας ,της ροκιάς βρε αδελφέ γιατί να παγιδεύομαι...γιατί να σεκιουριτεύομαι..!
Μεγάλο βάσανο...να ζω τη φρίκη περί ασφάλειας των πλουσίων, χωρίς τα λεφτά τους...
Που ορκίστηκα να μην τα αποκτήσω και τα κατάφερα!
Αυτό είναι δίκαιο;
Αυτό είναι ροκ;
Όταν βλέπω το αυτοκόλλητο σηματάκι "ΠΡΟΣΟΧΗ Ο ΧΩΡΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΕΤΑΙ ΟΛΟ ΤΟ 24ΩΡΟ" δεν πιστεύω στα μάτια μου...και θέλω να βάλω τα κλάματα!
Με τρελαίνει ειδικώς και γενικώς...
Όλες αυτές τις μέρες ψιλοχάθηκα γιατί μελετούσα τους κωδικούς μου!
Δεν φτάνει αυτό , επειδή φοβήθηκαν και κάτι φίλοι...έβαλαν και αυτοί συναγερμό... κάνω και την έξυπνη και θέλω να τους βοηθήσω...δεν κοιτάω τα χάλια μου!
Μπερδεύομαι και ξαναμπερδεύομαι...
Το τι συναγερμονοσυζήτηση έχει γίνει δεν σας λέω...γιατί θα με κράξετε!
Την Πέμπτη θα βάλει και ο καλός μου, άλλοι κωδικοί...άλλα σκαψίματα κ.λ.π.
Τα σπίτια χωρίς μελέτη τέτοιων συστημάτων, καταλαβαίνετε τι γίνεται...γιαπί..!
Πήγα και εγώ στη φιλεναδίτσα μου τη Στρουγκίτσα, που άφησε για λίγο την εξοχή και ήρθε στα λημέρια μας, πήρα φωτογραφία το εργάκι μου, που της είχα κάνει δώρο, και σας το παρουσιάζω γιατί με εκφράζει απόλυτα στη φάση που βρίσκομαι...
Αυτά συμβαίνουν στην Ηλιούπολη του 2010!!!
Γιατί αν σας περιγράψω, τι συνέβαινε στην Ηλιούπολη του 60 ,του 70 ,του 80...θα κλαίω με μαύρο δάκρυ!
Ήταν μια υπέροχη ζεστή γειτονιά μοσχοβολημένη, γεμάτη ζωή και παρέες!
Σε αυτό το μέλλον...γυρίζω τις πλάτες μου... εξαιρετικά φιλαράκια μου!
Κι ας θεωρηθώ...Old Fashion!
Μένω μονάχη στο παρόν μου...να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται...

Καλή βδομάδα!
Να προσέχετε...την εποχή!

Το γούρι της χρονιάς!

Ένα ηλιόλουστο βραβείο από τρυφερούς φίλους για τρυφερούς φίλους!
Αυτό το ηλιόλουστο βραβείο, απονέμεται στους bloggers των οποίων η θετικότητα και η δημιουργικότητα εμπνέει άλλα άτομα στην μπλογκόσφαιρα.
Καθώς μιλάγαμε στην προηγούμενη ανάρτηση για ηλιόλουστες χειμωνιάτικες μέρες, καταφθάνει η γλυκύτατη betty΄s cuisine,με τις ξεχωριστές νοστιμιές της και μου προσφέρει αυτό το βραβείο!
Είναι το βραβείο/γούρι του 2010 ,έτσι θέλω να το βλέπω!
Να είναι ηλιόλουστη φωτεινή και γεμάτη θετικότητα και δημιουργία η καινούργια χρονιά για όλους μας!
Μπέττυ μου, σε ευχαριστώ ιδιαίτερα!
Νιώθω λίγο αμήχανα που έχει τα πρέπει του...αυτό το καθώς πρέπει βραβείο, μόνο 12..!
Θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους τους φίλους...στα κρυφά από μέσα μου,το κάνω...(μην το πείτε)
Αυτό το βραβειάκι,όποιος το πάρει (στα φανερά) έχει και τα παρακάτω πρέπει του...
Πρέπει:

• να το αναρτήσουμε στο blog μας

• να το χαρίσουμε με τη σειρά μας σε άλλα 12 blogs

• να ανακοινώσουμε σε ποια blogs το χαρίζουμε

• και να αναρτήσουμε τα links αυτών των blogs

Είδατε σε τι υποχρεώσεις σε βάζει ένα βραβειάκι;
Να μαθαίνετε...νέοι και ωραίοι!
Ασυνήθιστη ήμουν κι εγώ σε τέτοια...
Πρώτη φορά στη ζωή μου,δέχθηκα βραβεία σε τούτο εδώ το στεκάκι!
Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά!
Νιώθω κάπως...γιατί θέλω να το αφιερώσω σε όλους σας.
Όμως η οδηγία είναι σαφέστατη, μόνο σε 12 blogs!
Είπα λοιπόν να να το αφιερώσω στην όμορφη νεολαία μας!

1. atofio
2. Oι Moναξιές
   
3. ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΗ
4. schooliganfreaks
5. Το ημερολόγιο ενός δωδεκάχρονου
6. ΕΦΗΒΟΣ
7. Nefeli΄s Haiku
8. Seirios
9. ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
10. Ο SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS Ο JKOK
11. 5ο Δημοτικό Σχολείο Χαιδαρίου "Οδυσσέας Ελύτης"
12. 7ο Δημοτικό Σχολείο Χαιδαρίου

Θερμά συγχαρητήρια αγαπητά μου νιάτα!
Παρακαλώ,να διεκπεραιώσετε τις υποχρεώσεις σας, μόλις το λάβετε με το δικό σας νεανικό τρόπο!!!
Εμείς θα σας απολαύσουμε!

Απολαύστε και μία 50 και βάλε...σούπερ Μαντόνα!

Τόπο...στα νιάτα...Ατόφιο...νεανικό στέκι !

Οι πρώτες μέρες του Ιανουαρίου στην πόλη που ζω την Ηλιούπολη μου θύμισαν άνοιξη!
Ο ήλιος αστραφτερός ανάμεσα στα καταπράσινα δέντρα έφερνε στο νου εικόνες Πάσχα!

Ανθισμένα λουλούδια , ανθισμένη η γη...
Περίεργα φαινόμενα...

Πάνω σε όλη αυτή την άνθιση, μαθαίνω και τα νέα...
Ανθηρά και ευχάριστα!
Μια ανθισμένη νεανική παρέα, δημιούργησε τη δική της διαδικτυακή γειτονιά!
Ανάμεσα στα μέλη αυτής της ζωντανής παρέας, βρίσκεται το ένα από τα δυο πολυλατρεμένα μου τέκνα!
Ως πολυκεραυνοβολημένη μητέρα, τρέχω να το μοιραστώ μαζί σας φιλαράκια μου!
Μια γεύση διαφορετική και νεανική ,πάντα κάτι καινούργιο έχει να μας προσφέρει...
Είναι υπό μελέτη ακόμα για την τελική του μορφή το ιστολόγιο των φίλων, αλλά σημασία έχει ότι έγινε η αρχή!
atofio είναι το όνομα του, και πραγματικά τους πάει γάντι κατά την ταπεινή μου άποψη!
Στην πρώτη ανάρτηση αναλύουν αυτή τους την απόφαση!
Οι μεγάλες αποφάσεις πρέπει να αναρτώνται διαδικτυακά!
Το εμπέδωσε αυτό η κεφάτη παρεούλα και ξεκίνησε...

Η επάνασταση ξεκινά...

Η απόφαση πάρθηκε ένα βράδυ των πρώτων ημερών του 2010 σε γνωστο bar-restaurant του κέντρου της Αθήνας. Η ιδέα ενθουσίασε, η αποδοχή καθολική και κάπως έτσι γεννήθηκε μέσα σε λίγα μόνο λεπτά το Atofioblog. Η ονομασία προήλθε απο ένα motto της παρέας μας και η φωτογραφία προέκυψε απο το New Museum της Νέας Υόρκης που αντικατοπρίζει κατά τη γνώμη μας τη σημερινή εικόνα της κοινωνίας μας.
Η συζήτηση για το Atofioblog μεταφέρθηκε λίγη ώρα μετά τα μεσάνυχτα σε alternative rock bar της περιοχής, όπου αναλύθηκε εκτενώς το περιεχόμενο, η δομή και το ύφος του. Αρχικός σκοπός μας: Να περνάμε καλά... Αυτά που συζητάμε στην παρέα μας (πάνω-κάτω 10 άτομα) να τα βλέπετε και εσείς μέσω του διαδικτύου. Η θεματολογία, όπως θα δείτε δεξιά, πλούσια! Κάθε μέρα, μέσα από αυτή τη σελίδα είναι δεδομένο ότι θα γίνεστε και πιο "σοφοί". Για ένα είμαστε σίγουροι και σας το εγγυόμαστε. Αυτά που θα διαβάζετε στο Atofioblog θα είναι πραγματικά αυθεντικά...

Καλή αρχή και καλό ταξίδι..!
Atofioblog team

Με ένα απλό κλικ, βρίσκετε λοιπόν το ατόφιο νεανικό, γεμάτο χιουμοριστική διάθεση και ποικίλα θεματάκια παρεάκι!

Εξαιρετικά μου ατίθασα νιάτα, σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλά ταξίδια!

Η παραδοσιακή μου πλευρά σας δίνει την ευχούλα μου!

Η μουσική μου πλευρά, επειδή ροκάρετε και φανκάρετε...σας αφιερώνει αυτό το μουσικό κομμάτι για καλή αρχή!

Είναι η μουσική που άκουγα καθώς μεγάλωνα...και σας μεγάλωσε..!

...Χορεύοντας...το ποδαρικό για το 2010!

Χορός σημαίνει...

...Σημαίνει να ενώνεις πράγματα που συνήθως είναι εχθρικά!
...Να ενώνεις το αυθόρμητο με τη λογική...

...Να ενώνεις το σώμα με το πνεύμα...
...Να ενώνεις την καρδιά με το νου...(M.BEJART)

Κρατάω τις λέξεις, χορός...ενώνει...
Για να κάνω ποδαρικό στη γειτονιά μας!
Και υποδεχόμαστε τον καινούργιο χρόνο...
Με ανάλαφρα βήματα...αλλά και σταθερά...
Με λεπτότητα...αλλά και με δύναμη...
Με ρομαντισμό...αλλά και με αφύπνιση...
Με την περήφανη κίνηση ενός κύκνου...
Καλωσορίζουμε το 2010!
Χορεύοντας και χαμογελώντας!
Τη χορογραφία... την αφήνω σε εσάς φιλαράκια μου!
Αλήθεια, αν ήταν ο χρόνος χορός, σε ποιό ρυθμό θα θέλατε να χορέψετε την καινούργια χρονιά;
Οι απαντήσεις θα κρατηθούν μεταξύ μας!!!Το ξεκαθαρίζω....Σσσσ..!
Καλό μήνα!
Υ.Γ Η κατασκευή είναι εργάκι που το έκανα για την πολυαγαπημένη μου Γιολάντα, κόρη παιδικού μου φίλου.Είναι από τα πρώτα της βήματα στη ρυθμική, έχει διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνής αγώνες,μέλος της Εθνικής ομάδας,αλλά δυστυχώς λόγω σοβαρού τραυματισμού αποχώρησε από την ενεργό δράση.