Συγνώμη...Αλέξανδρε...

Ανάποδοι καιροί...

Ανάποδοι καιροί...

απλώθηκε η πόλη στον ουρανό

γέμισε βιτρίνες το φεγγάρι

προδόθηκαν τα σύννεφα

Βρέχει θλίψη…

Ανάποδοι καιροί...

η νιότη κρύβεται απ΄την ελπίδα

μάτωσε η θάλασσα απ΄τη στεριά

κομμένες ανάσες, γίνονται συνθήματα στον ουρανό

Βρέχει φωτιά…

Ανάποδοι καιροί...

γέμισαν οι σύριγγες ζωή

αόρατες κλωστές υφαίνουν δίχτυα

για όνειρα και οι ψυχές παγώνουν

Βρέχει μοναξιά…

Ανάποδοι καιροί…

χάθηκαν οι σκέψεις στου μυαλού τις χαράδρες

Μη γελάς…μπορεί η χαρά να σε προδώσει

Βρέχει δάκρυα…

Βρέχει κόκκινα δάκρυα...

Άνθρωπε...μεγάλε άνθρωπε...

Αντέχεις να κρύβεις ότι υπήρξες..;

Ζωή...ακούς..;

6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και σήμερα…

Και βρέχει…Αλέξανδρε,

Βρέχει θλίψη...

Βρέχει φωτιά...

Βρέχει μοναξιά...

Βρέχει δάκρυα...

Κόκκινα δάκρυα ...

Κόκκινα δάκρυα για σένα Αλέξανδρε,

Διαβάζω το σύνθημα σου...στον ουρανό,

Ζω…και σας λυπάμαι…

Γράφεις…από ψηλά, από πολύ ψηλά…

Εμείς, είμαστε χαμηλά...πολύ χαμηλά...

Όσοι σε διαβάζουμε... παγώνουμε...

Είμαστε εμείς, που κάποτε τραγουδάγαμε…συνθήματα...

«Η γενιά μας έχει τόση ομορφιά,
Η χαρά μας δεν μετριέται με λεφτά
Τα παιδιά μας όπλα δεν θα πιάσουνε
Στη γενιά μας ό, τι άδικο θ΄ αλλάξουμε»…

Και τραγουδάγαμε... Άνθρωπε αγάπα...

Αλέξανδρε,η γενιά μου...
σου οφείλει ένα τεράστιο συγνώμη,
Γιατί δεν υπάρχει... όπως το εννούσε τότε...
Ξεπούλησε...μεγάλωσε...και διάλεξε ένα αναπαυτικό τριθέσιο καναπέ, για να βλέπει άνετα από την τηλεόραση τη δολοφονία σου...
Είσαι Άγγελος Αλέξανδρε, για αυτό μας λυπάσαι...
Αν ήσουν σαν αυτούς... της γενιάς μας, θα μας σκότωνες...
Συγνώμη...
(Το κείμενο "Ανάποδοι καιροί" και το έργο, έγιναν το Δεκέμβρη του 2008)

Ας θυμόμαστε...

Να ζείς, να αγαπάς και να μαθαίνεις...

Πρώτα από όλα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο άνθρωπος δεν είναι αντικείμενο...

Και να πάψουμε να μεταχειριζόμαστε τους ανθρώπους σαν αντικείμενα!

Οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι...εύθραστοι... αδύναμοι...Εύκολα σπάνε, εύκολα τρομάζουνε!

Είναι τόσο εύκολο , έτσι ευάλωτοι που είναι και εύθραυστοι ,να ανοίγουνε μια τρύπα στον άλλον και να τον κάνουνε να υποφέρει...

Είναι όμως εξισου εύκολο, να κλείσουνε την τρύπα με το ίδιο δάχτυλο που την άνοιξαν...

Αν πρόκειται για πληγή...Ναι...μπορεί...

Άν τα δάχτυλα σκοτώσουν...

Τι γίνεται...
Αναρωτιόμαστε...και θυμόμαστε..!

Ας θυμηθούμε και τα τραγούδια/μηνύματα...κάποιας εποχής...
Νέοι ήμασταν και εμείς τότε...
Ας θυμηθούμε...

Ποιός θα δείξει στα παιδιά, τη ζωή τους να προσέχουν...

Ποιός θα μάθει στα παιδιά, τη ζωή να προστατεύουν...

Σαν το σκύλο με τη γάτα...

Αυτό θα πει… σωστή ανατροφή!
Αυτό θα πει…σκυλάκι από σπίτι!
Αυτή η υπέροχη και αρμονική συγκατοίκηση φίλοι μου, οφείλεται στην υπομονή και την επιμονή της παιδικής μου φίλης, Μιμής Στρουγκοφίτσας η οποία ανέλαβε τη διαπαιδαγώγηση της μικρής Λίζας.
Την υιοθέτησε, γνωρίζοντας πολύ καλά το ζωηρότατο χαρακτήρα της και την έξαλλη διάθεσή της!
Τόλμησε…την πήρε μαζί της στην εξοχή.
Και ιδού το αποτέλεσμα…θαυμάστε το!
Έγινε μια αγκαλιά για όλους!!!
Μιμή μου,μετά τη φωτογραφία που μου έστειλες,σου στέλνω με τη σειρά μου, πολλά Εύγε!!!
Φυσικά τέτοιες νοστιμιές,τις μοιράζομαι με όλη τη μπλογκογειτονιά!
Και επειδή διαθέτει και το ροκ αέρα της η Λίζα,της αφιερώνω μια ροκιά!

Καλή βδομάδα, φίλοι μου!

Λίγο γλυκό...λίγο ουρανό... και κορνίζα, τα φάρμακα!

Παρακαλώ, πάρτε πρώτα το γλυκάκι σας...

Από μένα, με αγάπη ...

Η αγάπη σας με γιάτρεψε!

Tέλος με τις αρρώστιες!

Ότι απέμεινε είναι άνευ σημασίας!

Η καρδούλα μου κατευθύνεται προς τα γνωστά της λημέρια...

Θέλω να σας πω, ότι άκουσα τις συμβουλές όλων σας!

Και το λεμόνι μπήκε για τα καλά στη ζωή μου αυτές τις μέρες (Τόλης) και σοκολάτα ρόφημα ήπια (Χρωματιστή) και φυσικά οι ευχές όλων σας με έγιαναν!

Τιμωρώ τα χαπάκια με την τέχνη...

Γιατί γνωρίζω, ότι δεν θέλουν να ακούσουν τα φάρμακα για τέχνη!

Έβαψα και τα μαλλάκια μου για τόνωση, και τακτοποιώντας κάτι συρταράκια πέφτω σε κάτι, σκέπτομαι και γράφω, του κανακάρη μου!

Η συγκίνηση πάντα η ίδια…απερίγραπτη!

Ημερομηνία 9 Δεκεμβρίου το 1991 ο γιος μου τότε ήταν 9 χρονών.

Θέμα: «Πως φαντάζομαι τον ευατό μου το 2001»

Και γράφει:

Το 2001 εγώ θα είμαι σχεδόν 20 χρονών.

Θα έχω τελειώσει το σχολείο και θα πηγαίνω Πανεπιστήμιο.

Φαντάζομαι τον ευατό μου ψηλό και λεπτό!

Θα έχω αμάξι , μια BMW 520!

Θα μένω σε ένα ωραίο σπίτι με ωραίο κήπο.

Δεν θα καπνίζω και δεν θα πίνω ποτά!

Μετά θα κάνω και άλλες σπουδές στον Καναδά.

Τότε θα έχουν αλλάξει τα πράγματα πολύ ,δεν θα είναι όπως σήμερα.

Νομίζω όμως ότι τότε, θα είναι χειρότερη εποχή!

Και εδώ τελειώνει!

Πάντα έγραφε λίγα και καλά, συμπληρώνω εγώ η χαζομαμά!

Τώρα λοιπόν ο γιος μου είναι 27 χρονών.

Τελείωσε τις σπουδές του, το μεταπτυχιακό του, όχι στον Καναδά αλλά σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας.

Δουλεύει στη ΒΜW, δυστυχώς για μένα οδηγεί μηχανή της ίδιας μάρκας.

δεν καπνίζει και δεν πίνει.

Μένει μαζί με την κοπέλα του, σε ένα όμορφο σπίτι και στις κουβέντες μας,

μου μιλάει για τη ασχήμια των καιρών και την ομορφιά της τότε εποχής!

Όσο για την εμφάνιση τι περιμένετε να σας πω…σας παραπέμπω στην ιστορία της κουκουβάγιας!

Και λέω, τι όμορφο είναι να ανακαλύπτεις, ότι τα όνειρά που έκανες μικρός κατάφερες να τα πραγματοποιήσεις !

Τι όμορφο είναι να φυλάμε τα όνειρα των παιδιών μας σα θησαυρό!

Αυτός είναι ο μικρός μου θησαυρός, αυτά είναι όλα τα πλούτη της ζωής μου!

Εύχομαι στα παιδιά μας να ακολουθούν τα όνειρά τους και να είναι γερά!

Εύχομαι και σε εμάς ,να εκτιμάμε τους μικρούς θησαυρούς μας, και να μη θέλουμε ότι τυχόν δεν έχουμε!

«Ότι δεν συνέβη ποτέ, είναι ότι δεν ποθήσαμε αρκετά !» είπε ο σπουδαίος Ν.Καζαντζάκης

Υπάρχει λόγος να μιζεριάζουμε , για ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά;

Οι απαντήσεις σας και οι όποιες ενστάσεις σας ,παρακαλώ να κατατεθούν μέχρι την Κυριακή το βράδυ!

Η καινούργια βδομάδα θέλω να μας βρει, απαλλαγμένους από Αχ…Βαχ..!

Καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο!

Η παρέα με το κρύωμα ,είναι βαρετή...

Πολύ βαρετή φιλαράκια μου!

Συνεχίζω και σήμερα την «αδιάθετη» πορεία μου, ελάχιστα καλύτερα αλλά όχι εντελώς καλά!

Σκέφτομαι βέβαια, πότε ήμουν εντελώς καλά, με τη στενή έννοια της λέξης…

Τέλος πάντων, μπορεί να έμπαζα λίγο τρέλα αλλά χωρίς βήχα, πονόλαιμο και τα διάφορα άλλα ναζάκια του οργανισμού, για να μου δηλώσει τη δυσαρέσκειά του για τη συμπεριφορά μου.

Παραδέχομαι την ήττα μου, κλειδαμπαρώνομαι , αποφεύγω τις παρακινδυνευμένες κινήσεις, ακούω τις συμβουλές των φίλων μου και υπομένω!

Δεν έχω μάθει να είμαι και πολύ της ξάπλας και ψάχνομαι …

Ό,τι και να κάνω καταλήγει σε αποτυχία.

Ξεκινάω να ζωγραφίσω,με πιάνει ο βήχας μπουρδουκλώνονται χρώματα με μικρόβια, εκνευρίζομαι σταματάω.

Πάω να φωτογραφίσω κάτι, και το αποτέλεσμα είναι,λες και με σπρώχνουν εκατό για να περάσουν…την ώρα που βγάζω τη φωτογραφία.

Αρχίζω το διάβασμα ,κάθε τρεις και λίγο, τα πρεσβυωπικά μου γυαλάκια θολώνουν από τα δάκρυα του κρυώματος και θέλουν σκούπισμα.

Μιλάω τηλεφωνικά με τους φίλους μου, παίρνουν το ιστορικό μου, και εύχονται με θράσος, να με αξιώσει ο θεός να περάσουμε μαζί Χριστούγεννα!

Δεν σας κρύβω, ότι είμαι λίγο επιφυλακτική μαζί τους γιατί την έχω πάθει…

Δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά…

Έχουν περάσει τα 50 όλοι και μυαλό δεν βάλανε…

Τι να πρωτοθυμηθώ…

Πριν μερικά χρόνια, όταν ήμουν αρρωστούλα ,μου έστειλαν στο σπίτι το 166.

Μάλιστα, όσο και να σας φαίνεται τραβηγμένο…

Χτυπάει το κουδούνι και παρουσιάζονται μπροστά μου, δυο τύποι με άσπρες στολές και μου λένε :

Ήρθαμε για τον άρρωστο…

Καταλαβαίνετε τι έγινε…η απάντησή τους ήταν…

Σιγά μην αφήσουμε τη φιλενάδα μας αβοήθητη…για ποιους μας πέρασες!

Βεβαίως σαν κυρία ,όταν έγινα καλά ανταπέδωσα αυτή την «όμορφη» κίνηση όπως μπορούσα…

Έβαλα στη χρυσή ευκαιρία προς πώληση, σε τιμή ευκαιρίας, το αυτοκινητάκι τους…

Τα τηλέφωνα δεν τους άφησαν σε χλωρό κλαρί δυο μέρες,

Βλέπετε η τιμή που είχα βάλει ήταν τιμή/δώρο!

Όλο αυτό το κακό παρελθόν, με τρομάζει λίγο και είμαι συγκρατημένη στην ενημέρωση…σχετικά με την υγεία μου, στους εντιμότατους παιδικούς μου φίλους!

Ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο, φίλοι μου!

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, για τις ευχές σας και την παρέα σας!

Καιρός...για γκρίνια..!

Σήμερα θα βγάλω λίγο, γκρίνια…

Τα έχω βάλει με τον καιρό!

Μου θυμίζω λίγο κάτι μεγάλους ανθρώπους, που για ό,τι νιώθουν φταίει ο καιρός!

Έχει ο καιρός γυρίσματα και τώρα κάνω και εγώ το ίδιο.

Ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι…σοφότατο!

Καλά να πάθω!

Αφού το έπαθα, συνεχίζω…

Αντί να ξεσπάσω σε κανένα άνθρωπο, που δεν μου φταίει τίποτα, ας τα βάλω με τον καιρό, πιο έντιμο μου φαίνεται…θα εκτονωθώ και θα ηρεμήσω!

Αυτή η περίεργη ζέστη , που δεν λέει να χειμωνιάσει, μου τη δίνει στα νεύρα.

Είναι δυνατόν τέλη Νοεμβρίου και να είμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά και τα κοντομάνικα;

Ωστόσο, παρατηρώ ότι σάλεψε και η φύση.

Στη γειτονιά μου, άνθισαν οι πασχαλιές!

Θυμάμαι στα χρόνια τα φυσιολογικά των 4 εποχών, οι όμορφες πασχαλίτσες άνθιζαν το Πάσχα και αναρωτιέμαι έχουμε πράγματι Χριστούγεννα σε ένα μήνα ή άλλαξε κάτι, και θα έρθει πρώτα το Πάσχα!

Πάει το κλίμα της Ελλάδας μας, σκέφτομαι με λύπη...

Ανάμεσα στις ανθισμένες πασχαλιές και στα κοντομάνικα, ήρθε και η καταρροή μου με πόνο στο λαιμό, βάρος στο κεφάλι και μου ενίσχυσε την άποψη και τη γκρίνια!

Παίρνω το φιλαράκι μου το γιατρό, να μου δώσει οδηγίες και να μου αποκλείσει την Η1 Ν1 και τον πετυχαίνω στο Ντουμπάι ,να κάνει τα ψώνια του!

Του λέω μπάι, του ευχήθηκα να περνάει καλά, πήρα τα μπογαλάκια μου και ήρθα να γκρινιάξω στον αγαπημένο μου σύντροφο!

Προς το παρόν ,μου φέρεται άψογα (από χθες ), με τις σούπες μου τις πορτοκαλάδες μου και όλα όσα έχει ανάγκη, μια ταλαιπωρημένη από τον καιρό γυναίκα!

Ελπίζω να τη σκαπουλάρω, γιατί με τα εμβόλια και τα φάρμακα δεν τα πάω καλά!

Κρύο και πάλι κρύο!

Και τα μικρόβια σκοτώνει και η ενέγειά μου είναι σούπερ!

Μareld μου, αγαπημένη μου,ζητώ συγνώμη που ξέχασα να πω το τρίτο μου όνομα.

Το όνομα που μου χάρισες, με τόση αγάπη, το Ροδαλένια!

Πάμε από την αρχή…με λένε, Όλγα-Ροδαλένια -Ουρανία!

Σας συστήνω φίλοι, μου να εξερευνήσετε τη ΡΟΗ, της σπουδαίας ερευνήτριας μας, Mareld!

Η μυτούλα μου, έτσι όπως είναι , ακούει στο όνομα με καμάρι είναι καταροδαλένια!

Α…μια που είπαμε για μυτούλα ,να σας διηγηθώ και κάτι να γελάσουμε,να ξεχάσω και εγώ τον πόνο μου!

Κάποτε πριν χρόνια, ήμουν καλεσμένη σε ένα σπίτι.

Ήταν αρκετός κόσμος, διάφορα επαγγέλματα, μεταξύ των οποίων και ένας πλαστικός χειρουργός.

Η δική μου μυτούλα, είναι από γεννησιμιού μου ελαφρώς ανασηκωμένη.

Μου λέει λοιπόν, ο ντόκτωρ κάποια στιγμή, στο πουθενά…

Ωραία η μυτούλα σας πολύ πετυχημένη…

Τον κοιτάζω απορημένη …τι εννοείται ρωτάω...

Καλή δουλειά, μου απαντάει …

Ναι, έκανε καλή δουλειά η μαμά μου,λέω...

Είναι φυσική δηλαδή, με ξαναρωτάει…

Ολωσδιόλου απαντώ.

Παίρνει και άλλο ύφος, και συνεχίζει…

Τότε Γαλλίδα η μαμά , ε..;

Λίγο πιο έξω από το Παρίσι, απαντώ χαμογελαστή...

Καρδίτσα…τη γνωρίζετε;

Καταλαβαίνετε, το γέλιο...αλλά ως πλαστικός γιατρός, μου άδειασε εντελώς το μάτι!

Μεγάλο θέμα και οι γιατροί!

Ελπίζω να γίνω σύντομα καλά, ο καλός μου, λέει ότι δεν έχω τον υιό ,έχω τη θυγατέρα της γρίπης!

Οπότε δεν ανησυχώ, τα κοριτσάκια/θυγατέρες, είναι τρυφερά πλάσματα!

Να προσέχετε τον παλιόκαιρο!

Καλή βδομάδα!

Πικ νικ...τη σήμερον ημέραν,σημαίνει αγώνας..!

Τα στέκια του ουρανού, καλούν επειγόντως τα στέκια της γής,
για ένα φανταστικό, θαυματουργό, ιαματικό πικ νικ..!

Σήμερα λέω εν όψει Σαββατοκύριακου, να σας πάρω μαζί μου στα σύννεφα.
Όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε έχω δυο ονόματα.
Όλγα και Ουρανία...

Το πρώτο μου το χάρισε η αγαπημένη μου γιαγιά,

το δεύτερο πριν κάποιους μήνες,ο ποιητής μας Τόλης.
Ως Όλγα, έχω το μερίδιο μου στη χαοτική γη!
Ως Ουρανία, η έδρα μου είναι φυσικά ο ξάστερος ουρανός !
Διπλοθεσήτισσα θα πουν, μερικοί υποψιασμένοι…
Μπορεί…απαντάω εγώ.

Είναι κατά την ταπεινή άποψή μου, μια λύση, προκειμένου να τη σκαπουλάρεις …
Διάβασα, ότι μετά την αυτοκτονία του Ρόμπερτ Ενκε, που έπασχε από κατάθλιψη από το 2003, η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση για τη διενέργεια συνόδου σχετικά με την κατάθλιψη.
Επαναστατώ, για μια ακόμα φορά και λέω στοπ!
Σιγά να μην αφήσουμε τη γυναίκα από σίδερο Μέρκελ, να μας συνοδεύσει εκτός κατάθλιψης.

Aρχίζουμε οργανωμένα, τον αγώνα!
Ήρθε η ώρα της συνεργασίας...ουρανού και γης!
Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι μας, με στόχο την καταπολέμηση αυτής της παλαβωμένης σύγχρονης κυρίας κατάθλιψης!
Χαλαρά χωρίς βιασύνες…
Αρχίζουμε από το Σαββατοκύριακο!
Απολαμβάνοντας τη φύση και το μεγαλείο της…το καλύτερο ηρεμιστικό!
Ανακαλύπτουμε τις γήινες ομορφιές που βρίσκονται δίπλα μας.
Εστιάζουμε μόνο σε αυτές!
Για αυτό ακριβώς το λόγο ,τοποθέτησα να σας υποδέχονται, στο ιστολογιοκαθιστικό μου, ανάλογες εικόνες.

Οι φωτογραφίες είναι φρεσκότατες, από το Βερολίνο.
Ευχαριστώ τη νεαρή συνάδελφό μου Μάγδα, που μου εκπλήρωσε την επιθυμία!
Έχουμε και συνέχεια…χαλαρά είπαμε…
Είδατε για να έχεις καλούς φίλους…γίνονται ανταποκριτές της γειτονιάς μας και στο εξωτερικό!
Δίνουμε λοιπόν αυτό το Σαββατοκύριακο προτεραιότητα και στους φίλους!
Εκδηλώνουμε τη χρωματιστή ,φυσική αγάπη μας!
Μέχρι εδώ, σταματάω…μη στερέψω…φιλαράκια μου!
Προσέχουμε και τον εαυτό… μας για να έχουμε!
Στις υπερβολές λέμε ΟΧΙ!

Τι φταίμε εμείς αν δεν βρέθηκε κάποιος, να μας πει πως κι η αγάπη όταν γίνεται κραυγή τρομάζει…διαβάζω...
Να μας πει πως και το ΟΧΙ, είναι αγάπη!
Σκέπτομαι...
Καλό Σαββατοκύριακο!