Ας προλαβούμε... να πούμε, καλή βδομάδα!

Φάλτσο η πορεία φίλε τελικά.

Κι ούτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγαλους ωκεανούς

Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι

Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά

Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας "Φάλτσο η πορεία"!!!

Κανείς δεν αμφιβάλλει πια Ομως....

Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά , όταν ο ήλιος σκορπιέται και χαρίζεται στα κύμματα ,

όταν ο Θεός χωράει σε ένα μικρό ροδί συννεφάκι , που εμείς , καθισμένοι στην κουβέρτα, πάιρνουμε τη κιθάρα μας και τραγουδάμε.

Οχι δεν είμαστε πικραμένοι.

Ναυαγοί είμαστε σε μια απέραντη νοσταλγία .

Τραγουδάμε για τη ψυχή μας , που νομίσαμε πως τη κάναμε σημαία της γης.

Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που ξεκινήσαμε να κατατροπώσουμε τον εχθρό.

Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε

Για το παραμύθι που δεν είπαμε

Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στ όνειρό μας

Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε

Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε

Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά της γιασεμιάς (άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά)

Για το χάδι που αψηφήσαμε

Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας

Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε , τρώγοντας μπισκότα με γέμιση σοκολάτας.

Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε

Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε

Για την ήττα που δεν υπογράψαμε

Για τους φίλους που μας έδωσαν

Τραγουδάμε για μας

Για το βίτσιο μας

Για το φάλτσο μας

Αυτό εννοούν , όταν ακούτε να λένε,

"τους έμεινε μόνο η ροκιά" .

(Αλκυόνη Παπαδάκη- Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή )

Βροχή ή δάκρυα...

Μ'έκλεισε μέσα η βροχή
και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Όμως που ξέρω αν αυτό είναι βροχή

ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;

Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα
στα δύο ενδεχόμενα : βροχή ή δάκρυα,
κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα : βροχή ή δάκρυα,
έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.

Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ'ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.
Και μεγάλωσα πολύ
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.
Δάκρυα ή βροχή, που να ξέρω?
Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Και μεγάλωσα πολύ για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει
κι όταν δεν βρέχει άλλο.

Σταγόνες για όλα.
Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.
Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.
Εγώ ή μνήμη, που να ξέρω;
Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.
Βροχή ή δάκρυα.
Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.
(Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ-ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΤΙΚΟΝ ή)

Λατρεύω τη βροχή...

Δεν μπορούσα, να μη μοιραστώ μαζί σας, την εξαιρετική αφιέρωση του διαδικτυακού παιδιού μου!
Seirie, σε ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου, για τις συγκινήσεις που προσφέρεις στη "μανούλα"!
Είδατε παιδιά που μεγάλωσα, με τη βροχή παρέα...

Μαθαίνουμε...

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

(Χόρχε Λούις Μπόρχες- Μαθαίνεις)

Και έτσι, έμαθα να ζωγραφίζω και να φτιάχνω τον κήπο μου...
Υ.Γ. Για αυτή την ανάρτηση, ευθύνεται ο Τόλης, ο ποιητής μας Τόλης Νικηφόρου.
Ξαμολιέμαι στο πανέμορφο λιβάδι του, στην απεραντοσύνη του απείρου, στα γοητευτικά δευτερόλεπτα και μαθαίνω...

Γιατί ροκ σημαίνει, η ζωή μου...

Μια ροκ ιστορία ζωής, αποδεικνύει γιατί είμαι ροκ...
Γιατί το ροκ δεν είναι μόνο μουσική.
Γιατί το ροκ είναι στάση ζωής.
Είναι ιδανικό.
Είναι ταξίδι ζωής, συναίσθημα, ευχαρίστηση, όνειρο, δύναμη, ελευθερία,αγάπη...
Για μένα, εκφράζει τον ειλικρινή άνθρωπο,τον ασυμβίβαστο,τον τολμηρό,τον ευθύ,τον αυθεντικό, αυτόν που έχει το θάρρος να ερωτευτεί.,να ζήσει και να αγαπήσει, χωρίς κρατούμενα..!
Στην ηλικία της νιότης, έβλεπα τον κόσμο, με το βλέμμα καρφωμένο στο όνειρο...
Κάπως έτσι έβλεπε τον κόσμο και ο ο Δημήτρης,.
Μόνο που εκτός από τη μηχανή του, ήταν απαραίτητο γι αυτόν να υπάρχει και η κιθάρα του...
Μαζί της το όνειρο, ταξίδευε σε όλο τον κόσμο...
Αυτό το όνειρο, μας οδήγησε στον έρωτα και στη συνέχεια στο γάμο.

Κιθάρες, κιθάρες,κιθάρες και μουσικές, ροκ μουσικές, παντού...


Όπως και δωμάτια για τις κιθάρες!
Ήταν μέλη της οικογένειας κι αυτές...

Αργότερα, ο γιός μας,κατά έναν περίεργο τρόπο ,έγινε ίδιος ο μπαμπάς του!
Γέμισε το σπίτι μας και αργότερα το σπίτι του, με κιθάρες...

Πείτε μου δεν είναι ίδιοι;

Αυτά είναι τα ροκ αγόρια μιας οικογένειας, που έζησε υπέροχες στιγμές, και όταν κάτι άλλαξε... δεν δίστασαν να τραβήξουν ξεχωριστά το δρόμο τους .
Χωρίς συμβιβασμούς και υποκρισίες, έτσι όπως είχαν μάθει...
Η αγάπη, πάντα ήταν πάνω από όλα, συνέχιζε να ενώνει από διαφορετικά σπίτια, μέχρι σήμερα...

Σήμερα,τους καμαρώνω...
Το μόνο που άλλαξε ,είναι ότι το επάγγελμα του μπαμπά είναι μουσικός, ενώ ο γιός κρατάει τη μουσική σαν χόμπυ.
Σπούδασε και διάλεξε άλλο επαγγελματικό δρόμο.
Αθεράπευτα ροκ λοιπόν, συνεχίζω να πορεύομαι να αγαπώ,να ονειρεύομαι και να ελπίζω...
Η χθεσινή βραδιά στο "μπαράκι του Βασίλη"ήταν εξαιρετική!
Με πήγε πίσω και μου θύμισε, άπειρες τέτοιες βραδιές, που μια κιθάρα κάποιοι στίχοι-συνθήματα σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή!
Επηρεασμένη...κατέληξα σε αυτή την ανάρτηση...
Είμαι σίγουρη ότι με καταλαβαίνετε...
Εύχομαι μια υπέροχη βδομάδα, σε όλους σας!

Ηλεκτρικά και ακουστικά ηχοχρώματα, ροκ και ποίηση!

To Σάββατο 10/10/09 στο "Μπαράκι του Βασίλη" Διδότου 3, Κολωνάκι στις 22.30,
ο Χάρης Γιούλης παρουσιάζεται και παρουσιάζει...
Το «Φαροφύλακα», τραγούδια που έγραψε και ερμηνεύει ο ίδιος, σε στίχους του Άγγελου Παπαγεωργίου καθώς και καινούργια τραγούδια του, σε ποίηση Γιώργου Δουατζή.

Στην παράσταση θα ακουστούν τραγούδια, από το Ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο, πάντα με τη δική του παρέμβαση, στην ερμηνεία και στην ενορχήστρωση .
Τραγούδια, από μεγάλους μας συνθέτες της έντεχνης, παραδοσιακής και ροκ μουσικής.
Ένα τρίωρο πρόγραμμα, με εκπλήξεις χιούμορ και πολύ κέφι, θα μας κρατήσει συντροφιά!

Τον συνοδεύουν οι μουσικοί:
Γιώργος Κομπογιάννης πλήκτρα, Θωμάς Σοπιλίδης έγχορδα, Στέφανος Κρεμμύδας κρουστά, Φώτης Σκαρμούτσος μπάσο.
Φυσικά θα είμαι εκεί και, φυσικά όποιος μπορέσει να κοπιάσει!

Αναρτημένη ανάγκη...

Τώρα κρατήσου ἀπ᾿ τὰ σκοινιὰ τῆς θύελλας
Πές μου ποιὸς εἶμαι νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι
Εἶσαι καλός, εἶσαι ἄνθρωπος, ἔχεις μεγαλώσει
Μὲ πετεινούς, χρυσόμυιγες, γοβιούς, γεράνια
Σὲ μιὰν αὐλὴ μικρὴ ποὺ τὴν κουνοῦσε ἡ θάλασσα
Πέρα-δῶθε
Θυμᾶσαι
Μιὰν αὐλὴ ποὺ μεγάλωνε, χωροῦσε λόφους, κάμπους
Ποτάμια, κερασιές, καμπαναριά,
Βρακουλάδες ποὺ ἔρριχναν φωτιὰ τοῦ Τούρκου
Τὸν καιρὸ ποὺ ἡ μητέρα σου ἦταν
Σὰν μιὰ Παναγιὰ μικρή
Θυμᾶσαι
Ἡ ἁπλὴ ζωὴ πιὸ πλούσια
Κι ἀπὸ δάγκαμα σύκου πλάι σὲ φίλο, πιὸ σεμνή
Κι ἀπὸ λόγο πουλιοῦ σὲ δέντρων ἐκκλησίασμα
Νύχτα-μέρα κρατοῦσε τὸν κανόνα
Θυμᾶσαι
Μέρα-νύχτα πιὸ γλυκιὰ ἡ φωνή σου
Σὰν ἀχτίδα μές στὰ νέα λεμόνια ἔλαμπε
Κι ἡ καρδιά σου ἡ ἀθώα
μέσα στοῦ γλαυκοῦ βυθοῦ τὸν οὐρανό
Σὰν ἄστρο


Εἶσαι καλός, ἔχεις πηδήξει πάνω ἀπὸ φωτιές
Ἔχεις χαϊδέψει
Στὸ χνούδι τοῦ νεροῦ νησιὰ παιδόπουλα
Νέος στὰ χώματά τους ἔχεις δεῖ
Μιὰ κόρη ἀπὸ ἀλαφρόπετρα καὶ αὐγὴ
Νὰ χαράζει σὲ φλούδα δεσπολιᾶς τὸ πρῶτο γράμμα σου.
Χτύπα γι᾿ αὐτὰ τὰ τίμια καὶ τ᾿ ἀγαθά
Ἡ ζωὴ γι᾿ αὐτὰ δὲ θὰ χαθεῖ ποτέ της
Χτύπα ἀπὸ τὰ μάτια σου ν᾿ ἀντιλαμπίσει
Τὸ μαρμαρένιο σπίτι
Ποὔχει ψηλὰ στὴ στέγη
Τοῦ κατακλυσμοῦ τὸ πρῶτο περιστέρι
Γύρω-γύρω περβόλια μὲ νερά
Τῆς Ὑπομονῆς τὸ χάλκινο ἄγαλμα στὴν εἴσοδο
Καὶ βαθιὰ στὸ κελλάρι
Τὴ σοδειὰ τῆς φυλῆς
Θησαυρισμένη ὅπως τὸ λάδι
Σ᾿ ἕνα πιθάρι πατρογονικό, γαλήνιο.

Απόσπασμα από: Καλωσύνη στις Λυκοποριές -Ο.Ελύτης
Έργα:Π. Τέτσης-Γ.Λαζόγκας)

Ήθελα λίγο να αποτοξινωθώ...

Καλημέρααααααααααααααααα!!!

Tα εκλογικά αποτελέσματα, με εικόνες, χρώμα και εκτυφλωτική ηλιοφάνεια...

Επιτέλους σας ξαναβρίσκω!

Θέλω να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, που περνάγατε από το στεκάκι μου και αφήνατε τον καλό σας λόγο!

Με συγκινήσατε, φίλοι μου!

Νιώθω αρκετά ταλαιπωρημένη, αλλά θα περάσει.

Μόλις αρχίσω να τριγυρνώ στις γειτονιές σας, θα ξαναδυναμώσω!

Τα ματάκια μου είδαν πάρα πολλά, όλες αυτές τις μέρες, έμαθα,ουυυυυυυυυ..!

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Φερνάντο Πεσσόα στριφογυρίζει στο μυαλό μου...

Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ακέραιος!

Tίποτε Δικό σου να μην υπερβάλλεις ή να μη διαγράφεις!

Nα είσαι όλα σε κάθε πράγμα.

Nα βάζεις όσα είσαι, και στο ελάχιστο που κάνεις!

Ανασαίνω...και δεν διαγράφω τίποτα!