Η πινακοθήκη της φύσης άνοιξε και σας περιμένει!

Kαλημέρα αγαπημένο μου παρεάκι!!! Μη βιάζεστε...βάλτε τα άνετα αθλητικά παπουτσάκια σας και φύγαμε!
Μαζί μας είναι και ο Κίτσος!Μας φυλάει και μας ακολουθεί παντού καταχαρούμενος!Αφήνουμε τα αυτοκίνητα στο σπίτι... Ανοίγουμε τα παράθυρα να μπει η θέα μέσα... Έμείς έξω! Η πινακοθήκη της φύσης, μας ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της...ας απολαύσουμε... Ζωγραφιές ηλιόλουστες...Ζωγραφιές δυνατές.

Ζωγραφιές δουλεμένες με μεράκι...

Ζωγραφιές ζωντανές...

Ζωγραφιές ανέμελες...
Ζωγραφιές αθώες... Εδώ τα τρία έλατα στην αυλή του σπιτιού(τα φύτεψε η μανούλα μου για τα τρία παιδιά της), μας προσφέρουν με καμάρι τον ίσκιο τους...

Στα παρτέρια τα λουλούδια, χρωματιστά με χάρη μας δείχνουν τη χάρη...

Άντεξαν στο χιόνι!

Οι ήρωες δεν ξεχνιούνται...

Η εκκλησία ανοιχτή...

Το σχολείο όμως δυστυχώς κλειστό...

Η ώρα του καμπαναριού, είναι πάντα στην ώρα της... Αγναντέψτε...Μαγευτείτε... Ενθουσιαστείτε...

Απογειωθείτε... Και φτάσαμε στο ποτάμι, εδώ ξεκουραζόμαστε....Παίζουμε...Ψάχνουμε να βρούμε τα νεύρα μας...έχουν εξαφανιστεί!

Η φύση έκανε το θαύμα της!!!

Ελπίζω να περάσατε όμορφα φιλαράκια μου!

Εγώ δεν σας κρύβω πέρασα πανέμορφα!

Θέλω να ξαναφύγω!!!

Η σχέση μου με την Αθήνα περνάει μεγάλη κρίση!

Σας γλυκοφιλώ και η σκέψη μου τρέχει στο βουνό!

Η Ανδροφωλίτσα ,σας υποδέχεται...

Επέστρεψα...
Όμως είμαι εκεί... και σας υποδέχομαι...καλά μου φιλαράκια!
Σας υποδέχομαι...και σας προσφέρω φρεσκοκομμένα μούσμουλα και πράσινα μήλα...

Και σας υποδέχονται με αγάπη όλα όσα υπάρχουν στην τυρκουάζ Ανδροφωλίτσα...
Χίλιοι καλοί χωράνε...

Σας υποδέχεται το στεφανάκι που έφτιαξα με ένα κλαράκι, που έφερε αγαπημένη φίλη...

Σας υποδέχεται το καραβάκι... απ΄τα δημιουργικά χεράκια του καλού μου...
Ακόμα και η παλέτα σε αναμονή...σας καλωσορίζει..

Και το λουλουδομπουκετάκι σε αναμονή...σας προσφέρεται...ανάβουμε το κεράκι και ευχαριστούμε τη ζωή, που υπάρχουμε...

Και τα άδεια ουζομπουκαλάκια υπερηφανεύονται που δεν πετάχτηκαν...και απολαμβάνουν τη ματιά σας...

Η ψαροκασελίτσα...πως σας φαίνεται...δεν είναι απλά...κούκλα;

Ανοίγω τα παράθυρα να απολαύσουμε την τυρκουάζ μαγεία...της φύσης!

Η βασανισμένη μας ματιά, έχει ανάγκη να χαλαρώσει...να χρωματιστεί...

Είναι απαραίτητο να πάρουμε ενέργεια από τους ιερούς βράχους... να ξεκουραστεί και να ονειρευτεί η ψυχούλα μας...

Σας υποδέχεται και η φουντωτή καταπράσινη μουρίτσα μας...

Κοκκινίζουν οι καρποί της, λέτε να ντρέπονται;
Θαυμάστε...

Καθόμαστε όπου θέλουμε...οι μαξιλάρες προσφέρονται για χουζούρι...


Οι καρεκλίτσες, σας περιμένουν,για ένα πέταγμα της ματιάς στην απεραντοσύνη της θάλασσας!

Να και τα ανθρωπάκια μου , πάνω στη πέτρα...αγέρωχα...σας περίμεναν...

Επιτρέψτε μου να σας αφήνω για λίγο μαζί τους, έρχομαι...
Πάω για λουλουδομάζωμα...

Το μαγιάτικο στεφάνι μας...ετοιμάζεται...μια τελευταία ματιά...

'Ετοιμο! Είμαστε πολλοί...και μεγάλωσε... για να μας χωρέσει όλους!
Ανφάς...

Και προφίλ...Σας προσφέρεται...με όλη μου την αγάπη και τις ομορφότερες ευχές μου!
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη σας!
Η αγάπη...να μας μείνει...είναι απαραίτητο!
Ας μη μείνουμε μονάχοι στο παρόν μας...το νου μας... ας είμαστε παρέα..!
Καλή βδομάδα!

Βρε...καλώς τον, το Σεπτέμβρη!

Αύριο υποδεχόμαστε το Σεπτέμβρη!

Είπα λοιπόν, να απρίσω τα σκαλοπατάκια της μπλογκογειτονιάς μας, να περιποιηθώ τις γλαστρούλες, να φανεί το χρώμα, το πράσινο και η θετική μας διάθεση !

Έτσι, μόλις διαβεί την πόρτα μας, ο σκεπτικός Σεπτέμβρης, θα αντικρύσει μια όμορφη ατμόσφαιρα...

Θέλω να πιστεύω, ότι δεν θα αντέξει να μας τη χαλάσει!

Εμείς ωστόσο ,οφείλουμε να μην πνιγόμαστε...με το παραμικρό!

Καλημέρα, καλή βδομάδα και καλό μήνα, εύχομαι σε όλους μας!

Καλημέρα...με Άνδρο!

Μοιράζομαι στιγμές των διακοπών μου στην Άνδρο, έτσι για να πάρουμε μια ανάσα!
'Αλλοι ρυθμοί, άλλη διάθεση, άλλες στιγμές! Ξεκούραση, χαλάρωση, καλή παρέα, γέλιο!
Οι φωτογραφίες είχαν την τιμητική τους!
Εγώ φωτογράφιζα, άλλοι φωτογράφιζαν εμένα και πήγαινε... φωτογραφίζοντας!

Εκεί στο βάθος, στο πουθενά, βρίσκεται το καταφύγιο μας ,

Και μας περίμενε...

Κάθε πρωί, έβλεπα από το παράθυρο σε τι κατάσταση βρισκόταν η θάλασσα.

Όσο κι αν φύσαγε ο αέρας, εκείνη μας ηρεμούσε.

Για να πάω, στη θάλασσα έπρεπε να κατέβω, 132 σκαλοπατάκια!

Πανεύκολο το κατέβασμα, αλλά στο ανέβασμα και μετά από φαγητό ,δεν σας κρύβω είχε ένα μικρό ζόρι!

Έτρωγα όλο το φαΐ μου, δεν χρειάστηκε ούτε μια φορά να με πιέσουν για αυτό!

Έπινα και το κρασάκι μου, σαν λεμονάδα, το έβλεπα!

Όχι για μένα, για τη φουκαριάρα την παρέα!

Φυσικά η άσκηση, ήταν μέσα στο πρόγραμμα, πως να καούν αλλιώς τόσες θερμιδούλες;

Μπάλα επί καθημερινής βάσεως, με μικρούς και μεγάλους!

Χόρεψα και τα παραδοσιακά μου για να μη ξεχνιόμαστε...

Κι ένιωθα, πουλί πετάμενο!

Σήμερα, νιώθω υπνηλία, βαρεμάρα και αναπνέω δεν ξέρω τι...

Σας φιλώ!