Δια-κο-πές...

Η Ελλάδα μας!
Η Ελλάδα του ήλιου...των χρωμάτων...των αρωμάτων...του απέραντου γαλάζιου...
της χαράς...της φιλοξενίας...της παρέας...του πολιτισμού...της ανθρωπιάς...

Η πανέμορφη Ελλάδα μας...του τότε...του κάποτε...του πριν...του ...εκτός ελέγχου...

Είναι κακό στην άμμο να κτίζεις παλάτια...έλεγε γνωστό τραγουδάκι...

Παρακτίστηκαν στην άμμο παλάτια...

Φέτος είναι η πρώτη φορά αγαπημένα φιλαράκια μου,που δεν έχω κάνει μέχρι τώρα, ούτε ένα μπανάκι στη θάλασσα!

Είναι το λιγότερο και το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί...

Όμως υπάρχουν και άλλα πολλά που συμβαίνουν, χειρότερα...

Η διαθεσή μου είναι αγχωμένη και άχαρη...
Αύριο φεύγω για την Άνδρο...
Έχω ανάγκη ξεκούρασης και ηρεμίας , για να αντιμετωπίσω την επιστροφή μου...
Όταν επιστρέψω ,θα είμαι μια συγχωνευμένη ή μια καταργημένη εργαζόμενη...
Θα δούμε...
Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλους σας , ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!
Εύχομαι στον καθένα σας ξεχωριστά, μια γλυκιά καλημέρα για κάθε μέρα που θα ξημερώνει γλυκά μου φιλαράκια!

Θέλω μια χάρη...

Αγαπητοί Φίλοι.
Θέλω μία χάρη:
Την άλλη βδομάδα θα πάρω 20 μέρες άδεια και θα φύγω από το σπίτι.
Μήπως θα μπορούσε κανείς να μου ποτίζεις κάτι γλαστρούλες που έχω;
Θα το εκτιμούσα πολύ και επιφυλάσσομαι δια το μέλλον.
Ευχαριστώ.
(και παρακαλώ μην στάξετε νερά κάτω.....χα...χα...χα...)

Τελικά φιλαράκια μου, φεύγω σήμερα επιτέλους για διακοπούλες!
Στο πρόγραμμα ήταν να φύγω το άλλο Σάββατο αλλά δεν άντεξα...του την έσκασα του προγράμματος!Ελπίζω να με καταλάβει...εγώ πάντως με καταλαβαίνω απόλυτα!
Εύχομαι σε όλους σας, καλές, όμορφες και χαρούμενες διακοπές!
Καλή αντάμωση!
Α...ξέχασα... να χαμογελάτε και να μιλάτε γλυκά στα λουλουδάκια μου,καθώς τα ποτίζεται...
Έτσι τα έχω μάθει..!
Φιλιάααααααααααααααααααααααααα!!!

Καλημέρα...με Άνδρο!

Μοιράζομαι στιγμές των διακοπών μου στην Άνδρο, έτσι για να πάρουμε μια ανάσα!
'Αλλοι ρυθμοί, άλλη διάθεση, άλλες στιγμές! Ξεκούραση, χαλάρωση, καλή παρέα, γέλιο!
Οι φωτογραφίες είχαν την τιμητική τους!
Εγώ φωτογράφιζα, άλλοι φωτογράφιζαν εμένα και πήγαινε... φωτογραφίζοντας!

Εκεί στο βάθος, στο πουθενά, βρίσκεται το καταφύγιο μας ,

Και μας περίμενε...

Κάθε πρωί, έβλεπα από το παράθυρο σε τι κατάσταση βρισκόταν η θάλασσα.

Όσο κι αν φύσαγε ο αέρας, εκείνη μας ηρεμούσε.

Για να πάω, στη θάλασσα έπρεπε να κατέβω, 132 σκαλοπατάκια!

Πανεύκολο το κατέβασμα, αλλά στο ανέβασμα και μετά από φαγητό ,δεν σας κρύβω είχε ένα μικρό ζόρι!

Έτρωγα όλο το φαΐ μου, δεν χρειάστηκε ούτε μια φορά να με πιέσουν για αυτό!

Έπινα και το κρασάκι μου, σαν λεμονάδα, το έβλεπα!

Όχι για μένα, για τη φουκαριάρα την παρέα!

Φυσικά η άσκηση, ήταν μέσα στο πρόγραμμα, πως να καούν αλλιώς τόσες θερμιδούλες;

Μπάλα επί καθημερινής βάσεως, με μικρούς και μεγάλους!

Χόρεψα και τα παραδοσιακά μου για να μη ξεχνιόμαστε...

Κι ένιωθα, πουλί πετάμενο!

Σήμερα, νιώθω υπνηλία, βαρεμάρα και αναπνέω δεν ξέρω τι...

Σας φιλώ!

Όταν έχω σήμα...

Σας στέλνω την αγάπη μου και μια φωτογραφία, από την παραλία που κάνω τις βουτιές μου, χαλαρώνω και ατενίζω το πέλαγος, που με παρασύρει ανάλογα με τη διάθεσή του...!
Το ταβερνάκι πάντα το μεσημεράκι, δίπλα στο κύμα, έχει να προτείνει τα καλύτερα, για την αντιμετώπιση της σοβαρής κατάστασής μου, που έχει να κάνει με την ανακουφιστική άρνηση μου... να μαγειρεύω!
Δεν σας ξεχνάω!
Φιλιά αέρινα!