Τα μάτια της ψυχής μου, έχουν χρώμα...χρυσοφθινοπωρινό!

Φθινόπωρο...
Εποχή ιδιαίτερα γοητευτική για μένα.
Γλυκοπορτοκαλί και φωτεινοκιτρινοπορτοκαλί, αγκαλιά με γήινα καφεχρυσαφί..!
Είναι τα χρώματά του. Και μου δημιουργούν, ιδιαίτερα συναισθήματα.
Γλυκιά η μελαγχολία του, γίνεται, σχεδόν απαραίτητη...
Η αγάπη, η αγκαλιά, η θαλπωρή, η φιλία,η απλότητα , το χρυσαφί της ψυχής,
έχουν κάτι από φθινόπωρο!

Χθές βράδυ, μέσα σε αυτή την φθινοπωρινή βραδιά συναντήθηκα, με δυο ανθρώπους, που γνώρισα στη μπλογκογειτονιά μας και ενστικτωδώς συμπάθησα από τις πρώτες στιγμές.
Είναι η Τζούλια και ο Νίκος (οι κυρίες προηγούνται).
Τόπος συνάντησης, το Θησείο. Η φωτισμένη Ακρόπολη, τα βρεγμένα πλακόστρωτα, οι διακριτικές σταγόνες της βροχής , δημιούργησαν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, που υποδέχτηκε αυτή τη συνάντηση.

Γνωριστήκαμε αμέσως.
Περπατήσαμε στα ήσυχα στενά και καθίσαμε σε ένα όμορφο μαγαζάκι της περιοχής.

Το τραπεζάκι για τέσσερεις, το κρασάκι κόκκινο και η κουβεντούλα εξαιρετική!
Ένιωσα, λες και γνώριζα χρόνια, αυτό το υπέροχο ζευγάρι!
Όμορφοι άνθρωποι, άξιοι άνθρωποι, ζεστοί άνθρωποι, ανθρώπινοι άνθρωποι !
Με λεβεντιά ψυχής, με γεμάτο συναίσθημα και ένα σεβασμό για την ουσία και την απλότητα! Η καλοσύνη θαρρείς, ότι ζωγράφισε με τέλειο τρόπο,το πρόσωπο της Τζούλιας.
Οι μωβ στιγμές της, τρυπωμένες στις μαύρες μπούκλες των μαλλιών της, στα σκούρα εκφραστικά μάτια της, φώτιζαν τους γύρω της.
Ο Νίκος, περήφανος, ευαίσθητος, ανήσυχος, προστάτευε με τον ομορφότερο τρόπο αυτή την υπέροχη αγάπη!
Τόλη μου, υπήρχες στην παρέα μας!
Εσύ… το μεγαλείο σου…η ανεξάντλητη ψυχή σου, η πανέμορφη γραφή σου!
Η ώρα πέρασε, χωρίς να το καταλάβουμε...
Aποχαιρετήσαμε τους καινούργιους καλούς μας φίλους, νιώθοντας κι εγώ και το συντροφάκι μου, πολύ τυχεροί που γνωρίσαμε δυο υπέροχους ανθρώπους!

Νίκο, σε ευχαριστώ!
Χάρη σε σένα, γνώρισα τρεις σπουδαίους ανθρώπους,εσένα,τον Τόλη και την Τζούλια!
Μπλογκογειτονιά, ετοιμαστείτε για συναντήσεις!

Η φιλία και τα μάτια της ψυχής μου, έχουν χρώμα χρυσοφθινοπωρινό!