Την αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες μαβιές...
Κλείνουν οι ελπίδες τα παράθυρα, βραδυάζει ο πόνος
Φεύγοντας απ΄την πίσω πόρτα τ΄ουρανού. Χωρίς μιλιά στο βλέμμα
Αιμάτινη στιγμή. Πού αχρηστεύει το θάνατο.Τα ηλιοβασιλέματα, τα ζωγράφισα σε ένα μπαλκόνι του Αιγαίου, με συντροφιά τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη(προσανατολισμοί στο Αιγαίο) και τους λυγμούς των κυμάτων.
Θαρρείς, να μην άντεχαν, της δύσης... τον αποχωρισμό..!
