Σσσ...αναπαύονται οι ιδέες!

Η ιστορία αυτής της ιδέας, έχει πλάκα και λέω να σας την πω.
Έχει να κάνει ,με τις πρώτες στιγμές του σπιτιού της Άνδρου.

Φυσικά , το σπίτι δεν είναι ιδιοκτησία μας.
Με τις ιδιοκτησίες δεν τα πάμε και τόσο καλά, πιστεύουμε στο σοφό «καλή ζωή, κακή διαθήκη», αλλά αυτό είναι προσωπικό πρόβλημα και ο μόνος που θα μπορούσε να βοηθήσει, είναι ένας ψυχίατρος, με μια προϋπόθεση όμως, να είναι ο ίδιος καλά!
Για αρκετά χρόνια και για όλο το χρόνο, υπάρχει αυτή η λύση για τις αποδράσεις μας.
Όταν λοιπόν, πήγαμε για πρώτη φορά να το επιπλώσουμε, αγοράσαμε κάποια πράγματα, άλλα υπήρχαν από παλαιότερες ενοικιάσεις σε άλλο νησί και άλλα περίσσευαν από τα σπίτια της Αθήνας. Τα σπίτια είναι δύο, γιατί αυτό έχουμε επιλέξει με τον καλό μου και είμαστε μια χαρά! Έτσι αλλάζουμε περιβάλλον συχνά και διατηρείται η λαχτάρα του ενός για τον άλλον.
Αφού λοιπόν τακτοποιήσαμε το σπίτι, τα βάλαμε όλα στη θέση τους και απολαμβάναμε το χώρο, βλέπουμε να έχουμε αγοράσει δυο ίδιες ψηστιέρες,
μια εγώ και μια ο καλός μου.
Κάπου σε μια άκρη, υπήρχαν αυτές οι μικρές πιατελίτσες για σερβίρισμα ψαριών, που δεν τις είχαμε σε πολύ εκτίμηση και τα ξεσαβουριάσαμε από το σπίτι της Αθήνας.
Οπότε ξαφνικά, μου ήρθε η ιδέα !
Παίρνω την ψηστιέρα ,βάζω τις πιατελίτσες/ψαράκια μέσα, την κλείνω και την κρεμάω σε ένα σημείο του σπιτιού!
Σας λέω ότι, ήταν μια ιδιαίτερη νότα, που ταίριαζε απόλυτα με την τρέλα μας και τρέλανε και άλλους…όσους βέβαια είχαν την κλίση !
Φέτος, τα ξάπλωσα στα αναπαυτικά μαξιλαράκια, τα αποθανάτισα και ιδού...!
Αν ήταν η τρέλα προίκα, καταλαβαίνετε πόσες ιδιοκτησίες θα είχα…