Κάτω τα χέρια απ΄το ροζ..!

Μια διαφορετική ματιά στο ροζ...μια διαφορετική ροζ...ανάγνωση!


Ροζ...το χρώμα της τρυφερότητας...της αθωότητας...της νεότητας...του νεογέννητου κοριτσιού...του ονείρου!
Το χρώμα του παραμυθένιου σύννεφου!

Ροζ...το χρώμα που προκαλεί αισθήματα ηρεμίας και ζεστασιάς!
Το χρώμα που ενισχύει τις ευαισθησίες!

Ροζ...το χρώμα που συνδέεται με την ανιδιοτελή αγάπη!
Το χρώμα που αγκαλιάζει τη μητρότητα!

Ροζ...νιώθω την ανάγκη να σε προστατεύσω!
Δεν σου αξίζει να σε χρησιμοποιούν χυδαία και φτηνά!
Κάτω τα χέρια από το ροζ!
Ανήκει στη φύση!!!

(Οι φωτογραφίες είναι από Photobucket)

Όλα για την άνοιξη...της ψυχής μας!

"Είμαστε αυτό που κάνουμε επανειλημμένως" (Αριστοτέλης)

Επιλέγω ένα τριαντάφυλλο για να σας ευχηθώ, όμορφο μήνα και όμορφη άνοιξη!
Αν το κοιτάξετε λίγη ώρα, θα ποτιστείτε με αγάπη ,ομορφιά και τρυφερότητα.

Όλα για την αγάπη!

Όλα για την ομορφιά!

Όλα για την τρυφερότητα!

Ας ποτιστούμε με αυτά, φίλοι μου!

Αυτά φέρνουν την άνοιξη στην ψυχή μας!

Τη χρειαζόμαστε...

Και ας μην επαναλαμβάνουμε ό,τι δεν θέλουμε να είμαστε...

Έτσι απλά...

"Μην παίρνεις σοβαρά τη ζωή. Κανείς δεν βγαίνει απ’ αυτή ζωντανός... "
Elbert Hubbard


"Καλύτερα να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σ’ αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι... "
André Gide


"Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον..."
Γιώργος Σεφέρης


"Ο ανήφορος και ο κατήφορος είναι ο ίδιος δρόμος..."
Ηράκλειτος

Με εικόνες από Πράγα...
Με λόγια σπουδαίων ανθρώπων...Με τα μάτια της ψυχής μου ανοιχτά...

Σας εύχομαι ξεκούραστο και όμορφο Σαββατοκύριακο!

Ελιά, πηγή έμπνευσης...

Καταμεσήμερο Ιουλίου...που κι αν ακόμα δεν υπήρχαν ελαιώνες...θα τους είχα επινοήσει.( Οδυσσέας Ελύτης )
Χωρίς την ελιά, το ελληνικό τοπίο θα ήταν πιο φτωχό και οι Έλληνες καλλιτέχνες και ποιητές θα είχαν χάσει μια μοναδική πηγή έμπνευσης...
Τελικά, είμαστε πολλοί...που επινοούμαι πράγματα...που ονειρευόμαστε...που νιώθουμε...!
Μη χανόμαστε και μην κρυβόμαστε φίλοι μου!
Εύχομαι ένα απολαυστικό Σαββατοκύριακο!

Μια ματιά...

'Οταν η φύση δημιουργεί...

Η τέχνη υπάρχει παντού...

'Ενα καλοκαιρινό κλικ, σε παραλία και βράχια.

Εκεί που βρίσκονται, μοντέρνα έργα τέχνης!

Μια χαμογελαστή καλημέρα, σε όλους!

Με γειά μας, με χαρά μας!

– Aύριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γειά μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν τη ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα… Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. Άντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας ,της Μελπομένης;

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!
Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…
– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται…

Ονειρεύονται και ελπίζουν...

(Από το χρώμα του φεγγαριού-Αλκυόνη Παπαδάκη)

Μια ξελογιασμένη... καλημέρα σε όλους!

Πέστην...θα φτάσει στο φεγγάρι..!

Χαμογελάστε... είναι μεταδοτικό και θεραπευτικό!

Ελπίδα...


Χαμόγελο...

Χάδι...

Σήμερα , ανοίγουν τα σχολεία μας!
Ανοίγουν μουδιασμένα, παγωμένα, φοβισμένα…
Η πολιτεία, εξάντλησε την υποχρέωσή της, με μια ανεφάρμοστη πολυσέλιδη εγκύκλιο!
Η οποία, με τη σειρά της εξαντλεί… τους εκπαιδευτικούς, με τις νέες αρμοδιότητες…
Τα παιδιά , προφανώς αυτόν τον πανικό, θα τον εισπράξουν αναλόγως…
Οι γονείς, θα ψάχνουν για τους υπεύθυνους…

Και πάει λέγοντας...

Θέλω να ευχηθώ, σε παιδιά και εκπαιδευτικούς καλή και δυνατή σχολική χρονιά!

Ακόμα,θέλω να προσφέρω λίγο χρώμα, στη σημερινή ημέρα.

Οι φωτογραφίες μου, αφιερωμένες...

Έχουν χρώμα και αγάπη!

Χρώμα της ελπίδας, της τρυφερότητας, του χαμόγελου, του χαδιού...

Αυτό έχουν ανάγκη και τα παιδιά μας και εμείς!

Χαμογελάστε... είναι μεταδοτικό και βοηθάει το ανοσοποιητικό!
Kαι ακούστε...είναι χαλαρωτικό!

Τα μάτια της ψυχής μου, έχουν χρώμα...χρυσοφθινοπωρινό!

Φθινόπωρο...
Εποχή ιδιαίτερα γοητευτική για μένα.
Γλυκοπορτοκαλί και φωτεινοκιτρινοπορτοκαλί, αγκαλιά με γήινα καφεχρυσαφί..!
Είναι τα χρώματά του. Και μου δημιουργούν, ιδιαίτερα συναισθήματα.
Γλυκιά η μελαγχολία του, γίνεται, σχεδόν απαραίτητη...
Η αγάπη, η αγκαλιά, η θαλπωρή, η φιλία,η απλότητα , το χρυσαφί της ψυχής,
έχουν κάτι από φθινόπωρο!

Χθές βράδυ, μέσα σε αυτή την φθινοπωρινή βραδιά συναντήθηκα, με δυο ανθρώπους, που γνώρισα στη μπλογκογειτονιά μας και ενστικτωδώς συμπάθησα από τις πρώτες στιγμές.
Είναι η Τζούλια και ο Νίκος (οι κυρίες προηγούνται).
Τόπος συνάντησης, το Θησείο. Η φωτισμένη Ακρόπολη, τα βρεγμένα πλακόστρωτα, οι διακριτικές σταγόνες της βροχής , δημιούργησαν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, που υποδέχτηκε αυτή τη συνάντηση.

Γνωριστήκαμε αμέσως.
Περπατήσαμε στα ήσυχα στενά και καθίσαμε σε ένα όμορφο μαγαζάκι της περιοχής.

Το τραπεζάκι για τέσσερεις, το κρασάκι κόκκινο και η κουβεντούλα εξαιρετική!
Ένιωσα, λες και γνώριζα χρόνια, αυτό το υπέροχο ζευγάρι!
Όμορφοι άνθρωποι, άξιοι άνθρωποι, ζεστοί άνθρωποι, ανθρώπινοι άνθρωποι !
Με λεβεντιά ψυχής, με γεμάτο συναίσθημα και ένα σεβασμό για την ουσία και την απλότητα! Η καλοσύνη θαρρείς, ότι ζωγράφισε με τέλειο τρόπο,το πρόσωπο της Τζούλιας.
Οι μωβ στιγμές της, τρυπωμένες στις μαύρες μπούκλες των μαλλιών της, στα σκούρα εκφραστικά μάτια της, φώτιζαν τους γύρω της.
Ο Νίκος, περήφανος, ευαίσθητος, ανήσυχος, προστάτευε με τον ομορφότερο τρόπο αυτή την υπέροχη αγάπη!
Τόλη μου, υπήρχες στην παρέα μας!
Εσύ… το μεγαλείο σου…η ανεξάντλητη ψυχή σου, η πανέμορφη γραφή σου!
Η ώρα πέρασε, χωρίς να το καταλάβουμε...
Aποχαιρετήσαμε τους καινούργιους καλούς μας φίλους, νιώθοντας κι εγώ και το συντροφάκι μου, πολύ τυχεροί που γνωρίσαμε δυο υπέροχους ανθρώπους!

Νίκο, σε ευχαριστώ!
Χάρη σε σένα, γνώρισα τρεις σπουδαίους ανθρώπους,εσένα,τον Τόλη και την Τζούλια!
Μπλογκογειτονιά, ετοιμαστείτε για συναντήσεις!

Η φιλία και τα μάτια της ψυχής μου, έχουν χρώμα χρυσοφθινοπωρινό!

Ας βυθιστούμε...

Στο γαλήνιο γαλάζιο ,με τυρκουάζ ανάσες...

Στο πράσινο του σμαραγδιού...

Στο φανταστικό κόσμο του βυθού!

Οι φωτογραφίες, φρέσκιες της ώρας!

Από γνώριμο βυθό..!

Από χέρια αγαπημένου φίλου, που βρίσκεται ήδη στην Άνδρο.

Με προκαλεί...

Τσιμπάω απίστευτα και τις μοιράζομαι μαζί σας!!!

Δειλινό...ποίηση...μουσική...η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί!

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.

Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

(Τ.Λειβαδίτης)



Η αντίφαση των στιγμών μου...
...Δειλινό με ποίηση Λειβαδίτη,και ροκ μουσικό κομμάτι, με συγκλονίζουν...!

Φανταστείτε...

Aχ! την αστραπή τούτη ν΄ατενίζουμε, να την κρατήσουμε μια στιγμή, να την οργανώσουμε σε ανθρώπινο λόγο!
(Ν.Καζαντζάκης)

Φανταστείτε...


Ας δημιουργήσουμε με τη φαντασία μας, ανθρώπινο λόγο...κι ας απλωθεί σε όλους!

Τι να σου γι' πω αυτά τα σύννεφα, γι' αυτό τον ουρανό;

Έχουν το σχήμα της καρδιάς μου, απόψε...βρίσκονται στον ουρανό της Άνδρου..!

Ο Ουρανός, της Άνδρου είναι για μένα...

Ορίζοντας, ανάσα, αναζήτηση, νοσταλγία, θάλασσα, αμμουδιά, αρμονία, αβεβαιότητα, δύναμη, υπόσχεση, προφητεία, υποταγή, ελευθερία, αντάμωση, μουσική, αγκαλιά, αποχαιρετισμός, ανατολή, δύση, έρωτας, αγάπη, πάθος, λησμονιά, ενέργεια!

Οι φωτογραφίες από τα χέρια του αγαπημένου μου!

Φέτος, θα αργήσουμε να την επισκεφτούμε...

Άς μας περιμένει κι αυτή μια φορά..!

Kαλή βδομάδα, σε όσους παραμένουν στην πόλη!
Όμορφες διακοπές, σε όσους απόδρασαν!

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε...

«Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών,
χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε
σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε πυκνό στο χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε
στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,
Κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.»

Γιάννης Ρίτσος:" Δοκιμασία, 1943"

Σταύρος Λάντσιας :"Επιστροφή"

Και ούριος πνέει ο κόσμος των εικόνων!

Ν΄ακούς το χτυποκάρδι της στεριάς...

Δάκρυα συνειδήσεων πολύτιμες πέτρες επιστροφές κι απουσίες...
(Ο.Ελύτης)

Με αγάπη,
καλό Σαββατοκύριακο!

Φράουλες και αίμα..!

Ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο...
Ροκ διάθεση...
Ξύλα...
Κόκκινες πινελιές... και η μνήμη, ζωφράφισε...
Φράουλες και αίμα..!
Γροθιά... η ταινία "Φράουλες και αίμα"!
Δυνατή και πάντα επίκαιρη!
Πως να ξεχαστεί...!



Στο αγόρι, με τα μακριά μαλλιά και τα 53 χρόνια!
Στο "ιερό καταφύγιο" , του Αιγαίου!
Στη δύναμη της αγάπης!
Εσύ με ξέρεις πιο καλά..!

Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας...

To φως σου και το φως ...
...χορεύουν γύρω μας..!
...'Ελεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ...
Μα είναι δώρο, άδωρο να αλλάξεις χαρακτήρα...
Πιάνω τον ευατό μου και χάνω το μυαλό μου...



Λάθη, στραβά και πάθη μ΄έβγαλαν σωστό!

Στην υγειά σας βρε παιδιά!!!
Στην υγειά του παιδιού, που κρατάμε όλοι μέσα μας!
Στην υγειά των ασυμμόρφωτων!
Στην υγειά της ιερής τρέλας μας, που μας κρατάει ζωντανούς!
Τζούλια μου, σε ευχαριστώ! Είσαι ένας άγγελος!
(Με βοήθησε με ένα αγγελικό τρόπο, για το σωστό μέγεθος του βίντεο)
Είναι και αυτός, ένας απ΄τους λόγους του σημερινού μου μερακλώματος!
Υπάρχουν, Aνθρωποι-Άγγελοι..!
Υ.Γ.Η Ζωγραφική μου, απεικονίζει για μένα, διχασμένη εικόνα καθωσπρεπισμού και μή.Πρόσωπο/μαλλιά.

Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν τη ξέρω πια...

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Στον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.
Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί
Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.


Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ' όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.(O.Ελύτης)

Φωτογραφίες, Άνδρος/5/2009