Και ξαφνικά η πόλη μας σκοτείνιασε…
Και ξαφνικά ο ήλιος χάθηκε…
Και ξαφνικά ο Κώστας έφυγε…
Μα πως;
Χθες βράδυ στο Δημοτικό Συμβούλιο ήταν εκεί...
Αγωνιούσε για τα προβλήματα της πόλης μας...
Έδινε το δικό του αγώνα...
Ήθελε την Ηλιούπολη, πόλη του ΗΛΙΟΥ...ήθελε την Ηλιούπολη, Ανθρώπινη Πόλη...
'Όπως την είχε μάθει τότε...
Τότε που ήμασταν παιδιά.
Παιδιά και συμμαθητές στο 5o Δημοτικό Σχολείο Ηλιούπολης.
Tότε που κάθε τάξη είχε 70 μαθητές.
Καθόμασταν τρεις, τρεις και το θρανίο χωρούσε, και τις σκανδαλιές…
Αργότερα, σπουδές, γάμοι, παιδιά και η Ηλιούπολη παρούσα…
Η αγάπη για την πόλη μας, η γλυκιά αγκαλιά των παιδικών μας αναμνήσεων, μας ένωσε και πάλι.
Από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, θέλαμε η πόλη μας ,να παραμείνει ανθρώπινη να παραμείνει η ηλιόλουστη γειτονιά .
Κόντρα στα συμφέροντα που την ήθελαν γιγαντωμένη ,τσιμεντένια και απρόσωπη!
Θυμάμαι, γελάγαμε, διαφωνούσαμε, συμφωνούσαμε,αγκαλιαζόμασταν...
Μια γλυκιά καληνύχτα και ένα φιλί, έφτανε να στείλει για ύπνο, ό,τι μας "χώριζε..."
Κώστα ,γλυκέ μου συμμαθητή, Άνθρωπε σπουδαίε, νωρίς ξεκινάς το ταξίδι σου για την άλλη πόλη…
Την πόλη των Αγγέλων…
Είμαι σίγουρη ότι κι εκεί, θα αγωνιστείς …για ομορφότερες μελωδίες και όνειρα…
"Μόνο αφήστε με μες στ΄ όνειρο, γιατί εκεί κανείς δεν πεθαίνει…"
Αυτούς τους στίχους του Τ.Λειβαδίτη, στέλνω στη γειτονιά των Αγγέλων , για σένα και το όνειρό σου…
Αντίο φίλε Κώστα , καλό ταξίδι συμμαθητή μου…
Σκούρες, μελαγχολικές ,γεμάτες θλίψη, χωρίς φως ,χωρίς λογική, οι πινελιές, που συνθέτουν την εικόνα της Ηλιούπολης χωρίς εσένα…
Πονάω φίλε, θα σε θυμάμαι…
